Een Nieuw Collegejaar

Tien minuten voor het begin van het college, het is nog rustig. De docent is begonnen met het aansluiten van zijn laptop en de eerste studenten zitten in de zaal. Er wordt rustig gebabbeld over de vorige avond of over het weer. Een voor een druppelen de studenten binnen.

Pas de laatste minuten voor de start wordt het echt druk. Opeens komen de studenten overal vandaan. De gemotiveerde dames op de voorste rij hebben hun papieren voor zich uitgestald, de punten van hun potloden geslepen en de agenda opengeklapt bij vandaag. Op de achterste rij veegt de een de slaap nog uit zijn ogen, terwijl een ander met de oordopjes van zijn mp3-speler nog in zijn oren, in slaap lijkt te zijn gevallen.

Als de docent zijn verhaal is begonnen, begint het spel van de onvermijdelijke laatkomers. De meesten zoeken zo snel mogelijk een plaatsje achter in de zaal. Terwijl sommigen net dat plaatsje in het midden willen, zodat de hele rij voor ze op moet staan. De geharde docent doet net alsof hij het niet ziet en spreekt rustig verder.

Het zal waarschijnlijk niet veel uitmaken in welke Nederlandse universiteit je binnenstapt of je zult het bovenstaande tafereel tegenkomen. Natuurlijk kan de dame op de eerste rij ook best een man zijn, maar het principe blijft hetzelfde.


Mijn verbazing was dan ook groot toen ik vorig jaar mijn eerste colleges in Frankrijk ging volgen. Tien minuten vooraf was de zaal al voor de helft gevuld! De laatkomers waren op een hand te tellen. Ze zeiden bij het binnenkomen bovendien iets in de trant van ‘Excusez-moi’, waarop de docent ze dan met een vriendelijk bonjour toeknikte.

Regelmatig waren de rollen zelfs omgedraaid! Dan zat op het begintijdstip een hele zaal klaar en was juist de docent 5 minuten te laat. Zelfs als een docent drie keer op rij te laat was, bleven de studenten gewoon vroeg komen. Wie was hier nou de student en wie de docent? Mijn verbazing was groot.

Ook mijn nieuwe collegejaar begon weer zo. Op vrijdagmiddag staat er de komende weken op mijn rooster namelijk een les van 16.00 tot 18.00. Gister tijdens de eerste bijeenkomst, was het eerste wat de docent aan ons vroeg: 'Kunnen we dat alstublieft veranderen? Ik zit er niet op te wachten om hier iedere vrijdag tot 18.00 uur te zitten.'

‘Elle est sympa’, zei een vriendin van me achteraf. ‘Oui, elle est vraiment sympa’, beaamde ik…

Staking!

De afgelopen week stond voor mij in het teken van een presentatie die ik moest geven van een wetenschappelijk artikel over de herkenning van het griepvirus door de longcellen. Maar liefst 45 minuten werd ik verwacht vol te kletsen in het Frans samen met een andere student. Een pittige opgave dus met mijn ‘camping-Frans’.

Zenuwachtig stond ik dan ook in de metro die ochtend. Het was druk om me heen, maar ik nam in mijn hoofd nog één keer de presentatie helemaal door. Toen ik bij Jussieu uitstapte en weer boven de grond kwam, stond er een massa studenten en docenten in gele hesjes. “JUSSIEU EN LUTTE”, stond erop en iedereen werd een papier in de handen geduwd.

Sinds het begin van 2009 is er namelijk een grote staking op de universiteit bezig. Overal hangen dus op de campus grote posters en er is altijd wel iemand die je een folder in de hand duwt. Vaak zijn ook maar een aantal ingangen afgesloten zodat je wel door de massa stakers naar binnen moet gaan. Ze denken op zo’n manier meer mensen enthousiast te maken.

De docenten staken namelijk omdat er een onderwijshervorming wordt doorgevoerd in 2010, waar ze het niet mee eens zijn. Het wordt moeilijker om carrière te maken voor onderzoekers en daar zijn ze niet blij mee. Ook dat is inderdaad een goede reden om het werk neer te leggen. De schattingen zijn dat ongeveer 45% van de lesactiviteiten deze week geen doorgang heeft gevonden.

Interessant is overigens dat er deze week in een Frans opinietijdschrift een onderzoek stond waaruit blijkt dat 71% van de Fransen vindt, dat er strengere regels moeten komen voor manifestaties. Niet zo gek natuurlijk als je weet dat er in 2008 bijna 3000 manifestaties zijn gehouden in Parijs en slechts 28 verboden. Ook de stakers hebben meerdere van dit soort optochten gepland. Maar mijn docenten doen vooralsnog niet mee aan de staking en ook mijn mede-studenten hebben zich niet bij de stakers aangesloten.

Ook ik zat vanochtend helemaal niet op de stakers te wachten. Ik was gespannen voor de presentatie en had geen zin in gezeur aan mijn hoofd. Eigenlijk had ik überhaupt geen zin in de presentatie, omdat mijn Frans weleens niet goed genoeg zou kunnen zijn. Ik stelde me zo voor dat ik midden voor de groep helemaal niet meer uit mijn woorden zou kunnen komen.

Ik pakte de folders dan ook met tegenzin aan en loop door de haag van mensen heen. ‘Schrijf je in als staker!’ stond er groot op de eerste folder. En opeens drong het tot me door, dat dat helemaal niet zo’n slecht idee was. Als staker zou ik immers geen presentatie hoeven te geven en hoefde ik niet bang te zijn af te gaan voor de docent en de rest van de groep.

Mijn humeur sloeg plotseling helemaal om en moedwillig liep ik naar het inschrijvingspunt toe. Ik was de vijfde die aansloot in de rij. Voor me stond een docent die ik nog kende van een eerder vak. Hij knoopte een gesprek aan en vertelde dat hij de laatste van zijn afdeling was die zich inschreef. Maar veel verder kwamen we niet, want toen was hij al aan de beurt.

Toen ik aan de beurt was, hoorde ik opeens een doordringend gepiep waarvan ik zo snel niet wist waar het vandaan kwam. Het was mijn wekker. Met een druk op de knop, stopte het irritante geluid. Ik keek op de klok die half acht aanwees, nog twee uur en dan stond ik te presenteren. Ik rekte me uit en wreef de slaap uit mijn ogen. Als ik snel uit mijn bed zou klimmen, kon ik snel nog even onder douche….

De presentatie is overigens prima afgelopen en ik was gelukkig niet zo zenuwachtig als ik hierboven beschrijf. Mijn droom is overigens wel gebaseerd op de waarheid, want er is wel degelijk een staking aan de gang op de universiteit. De mensen die de richting Voeding hebben gekozen, krijgen ondertussen geen les meer. Vooralsnog gaan mijn lessen gelukkig nog door, want het zou zo zonde om studievertraging op te lopen.

Dat ik vorige week geen bericht heb geplaatst hier was overigens geen staking van mijn kant, maar het gemis van een internetaansluiting voor een kleine week. Voor zover mijn berichtgeving uit Parijs, bon week-end à tous!

Een dagje als... Fransoos (in opleiding)

Het is nu vijf maanden geleden dat ik op deze plek een stukje plaatste over een dag uit mijn leven in Spanje. Ondertussen heb ik Spanje verlaten en heb ik Frankrijk bereikt. Een nieuw thuis, een nieuwe studie, een nieuw ritme en dus, tijd voor een nieuw stukje.

Het is zeven uur ’s ochtends als de wekker gaat. Ik vouw me uit mijn hoogslaper, maak me dun om mijn douche te bereiken en laat me rustig nat worden. Tegen de tijd dat mijn enkels helemaal onder water staan, zet ik de kraan uit en verlaat ik de douche. Na een simpel ontbijt (kop koffie en twee sneetjes geroosterd brood met het een of ander), pak ik mijn tas en verlaat de kamer.

Het is kwart voor acht als ik de deur achter me sluit en het is tien voor acht tegen de tijd dat ik weer ben afgedaald tot N.P.P. (Normaal Parijs Peil, ook wel bekend als de begane grond). Die 6 trappen gaan je nou eenmaal niet in de koude kleren zitten. Maar goed, gelukkig is het nog maar een klein stukje voordat ik me neer kan ploffen in de metro.

Als ik tenminste kan zitten, want rond dit tijdstip lijkt meestal heel Parijs precies in dezelfde metro te moeten. Met het gratis ochtendblad in de hand (Metro, 20 minutes danwel Direct Matin) stap ik de metro in. Na over te hebben gestapt op lijn 1 op station Charles de Gaulle en vervolgens op lijn 7 op station Musée de Louvre, mag ik op station Jussieu eindelijk het ondergrondse gangenstelsel verlaten. Het is nu meestal zo’n tien voor half negen.

Tussen 8.30 en 12.45 zit ik in de collegezaal (hier ‘amphithéâtre’ geheten) en volg ik colleges (2x twee uur, met hiertussen een kwartier pauze). Ik ben hierna meestal redelijk platgel*ld (mijn excuses, maar zo is het toch echt). En wat krijg je als helemaal platgel*ld bent? Juist! Honger! Maar dat kan ook aan het tijdstip liggen misschien.

Hoe dan ook, ik ga dus wat eten. Waar ik dat doe, ligt een beetje aan de rest van de dag. Als ik ’s middags geen werkgroepen heb, doe ik dit gewoon thuis. Ik ga dan met de metro weer terug en eet daar. Anders koop ik op de campus, of daar net buiten even een stokbroodje met het een of ander.

Zoals gezegd heb ik ’s middags soms werkgroepen. Dat wil zeggen, afgelopen week was dit drie van de vijf dagen het geval. En als werkgroepen heb, dan is dat van 14.00 tot 18.15 (weer 2x 2 uur). Ook deze werkgroepen zijn weer helemaal in het Frans. Meestal bestaan ze uit het dieper ingaan op de college stof en het bespreken van artikelen.

Vandaag had ik mijn werkgroepen op de 7e verdieping en dan heb je een prachtig uitzicht over de stad (op de voorgrond de hijskraan van de universiteit, die op dit moment flink verbouwd wordt). Als ik geen werkgroep heb ’s middags, gebruik deze tijd thuis om de stof nog eens door te nemen en mijn aantekeningen uit te werken. Dit is gewoon nodig omdat ik de eerste keer alles natuurlijk in het Frans hoor en vaak meer bezig ben met het vertalen en opschrijven. De stof dringt dan nog niet echt door.

Na de werkgroepen neem ik weer de metro en meestal ligt de gratis avondkrant dan alweer in het rek. Voor mij meestal het teken dat het veel te laat is. Als ik werkgroepen heb gehad is het meestal 19.00 voordat ik thuis ben. Ik ben dan redelijk uitgeput omdat ik van 8.30 tot 18.15 alleen maar Frans heb gehoord en dat kost me op dit moment gewoon veel energie.

Dan natuurlijk koken en mijn favoriete onderdeel, het lekker opeten. Meestal doe ik dit terwijl ik zit te kijken naar de wereld draait door. Ik ben wél van gisteren, want uitzending gemist loopt nou eenmaal een dag achter. Als dit voorbij is, wacht de afwas en is het al snel een uur of half negen.

’s Avonds is er dan tijd voor een mailtje, een boekje, een filmpje, het doornemen van de stof of iets anders. En dan tussen elf en twaalf ’s avonds zoek ik een hoogslaper weer op. Nou ja, die is meestal snel gevonden (dat heb je op een kleine kamer) en dan is er weer een dag voorbij.

En omdat ik het jullie niet wil onthouden, nog even het nieuws van deze week:
- Marseille culturele hoofdstad van Europa 2013 ('Luik en Essen melden zich aan voor 2014')
- GP van Frankrijk vanaf 2010 mogelijk naar Disneyland Parijs ('Hoezo een Mickey Mouse competitie?')
- Stade de France 10 jaar ('En nog altijd geen club die er wil spelen…')
- Witte illegalen bezetten Parijs sterrenrestaurant ('Nu ook droge rijst op de kaart.')

Tussen Storm & Luwte

In de week dat de Fransen door Sarkozy Europa door de strot geduwd krijgen, l’Equipe een ware hetze voerde tegen bondscoach Domenech en Parijs als klap op de vuurpijl de paus op bezoek krijgt, in die week, maakte ik kennis met mijn nieuwe woonplaats…

Maandagochtend en l’Equipe kopt ‘DAT HET VERANDERT, EN SNEL!’. Het Franse elftal (les Bleus) had zich geblameerd tegen de Oostenrijkers (verlies 3-1) en de Franse sportkrant had maar liefst 7 pagina’s nodig om dat nieuws te brengen. Iedere pagina werd het grimmiger. Op pagina 5 aangekomen, werden alle plus en min punten van de mogelijke opvolgers van bondscoach Domenech al opgesomd. Alsof het zeker was dat hij zou vertrekken….

Ondertussen zat ik in de metro en volgde ik de route die ik het komend jaar dagelijks ga afleggen. Op naar de universiteit Pierre et Marie Curie. Op hemelsbreed 800m van de Notre Dame, naast de Jardin de Plantes volg ik komend jaar mijn colleges. En ik begon deze week met werkgroepen Engels. Als nauwelijks Frans sprekende, kan je je geen beter begin wensen!

Dinsdagochtend kopt l’Equipe ‘ZE HEBBEN HEBBEN DOMENECH BEHOUDEN ZONDER VERTROUWEN IN HEM’. Een kop zó groot dat, hij moest worden verdeeld over 2 pagina’s. Uitgelekte rapporten werden gepubliceerd waaruit bleek, dat een groot deel van de bond niet achter de bondscoach staat. Ook de andere kranten hebben nu koppen over het Franse team.
En daar zal Sarkozy niet blij mee zijn geweest.

Waarom niet? Nou Sarkozy had graag zelf het nieuws van de dag willen zijn. Hij sloot namelijk namens de EU een akkoord met de Russen en de Georgiërs. En dat wil hij graag verkopen. De Fransen hebben net als Nederland NEE gezegd tegen de Europese grondwet. Frankrijk is dit half jaar voorzitter van de EU en loopt Europa enorm te promoten. Dagelijks is er wel iets met Europa en Sarkozy in het nieuws. En het akkoord met de Russen is een Franse triomph!
In de stad wordt Europa ook getoond. De Franse vlag onder de Arc de Triomphe moet de Europese vlag naast zich dulden. En er zijn 12 Europese sterren op de Eiffeltoren geplakt. Sarkozy probeert Europa te verkopen.

Ondertussen begin ik wat mensen te leren kennen in mijn werkgroep. Een aardig groep mensen die uit alle delen van Frankrijk komen. Ongeveer 40% van de mensen in mijn master stroomt namelijk in van andere universiteiten. Het Frans dat gesproken wordt in de pauze gaat mij allemaal nog iets te snel, maar gelukkig spreken ze af en toe ook een woordje Engels.

Als 'les Bleus' op woensdag hun wedstrijd tegen Servië winnen, gaat de storm rond Domenech liggen. Volgens l’Equipe ‘tijdelijk’, want hij moet ook nog maar eens tegen Roemenië winnen in oktober. De hetze van de krant is dan ook nog niet voorbij. De andere kranten zijn wat milder en steunen Domenech wat meer na deze overwinning.

Op donderdag loop ik de metro uit en kom ik een bekende tegen. Iemand die ik eerder deze week ontmoet had op weg naar mijn werkgroep. En ook op het universiteitsterrein moet ik zowaar een keer iemand groeten. En dat groeten gaat op zijn Frans. Dus niet gewoon hallo zeggen en doorlopen (zoals in Nederland). Nee, vriendelijk hallo zeggen, een hand geven en even vragen hoe het gaat. Kort, simpel, maar heel vriendelijk.

Het nieuws begint langzaam plaats te maken voor het bezoek van paus Benedictus XVI. De paus is namelijk vrijdag en zaterdag in Parijs en gaat daarna verder naar Lourdes. Hij wordt aan de Fransen in de kranten voorgesteld als de grote onbekende intellectueel, die het maar zwaar heeft om de populaire Johannes Paulus II op te volgen. Vrijdagnacht om 12.00 maakt de paus een tocht door de Parijse straten, kaarsen worden gratis verstrekt!

Vrijdagochtend loop ik te zwoegen op een Franse test. Deze test gaat bepalen hoeveel uur Franse les ik in de week ga krijgen (dinsdag uitslag). Er is nog veel te regelen: verzekeringen, bankzaken, metroabonnementen, je kan het zo gek niet bedenken. Ook bezoekjes aan de supermarkt, de wasserette en het postkantoor. Maar aan het eind van de week is er al veel geregeld. Alles begint op zijn plek te vallen en dat geeft rust.

En nu ik die rust hier een beetje begin te vinden, kan ik iedere dag meer genieten van de stad hier om me heen. Een stad die zich druk maakt om sport, politiek en religie, maar die ik dagelijks met een metrovaart doorkruis. De drukte van de stad blijft achter boven de grond. Als de metrodeuren zich sluiten, ga ik mijn eigen rechte weg door de chaos om me heen.

... is terug kijken.

Het is nog maar 1 dag en dan pak ik weer een vliegtuig terug na Nederland. Drie maanden zijn in een sneltreinvaart voorbij gevlogen en al wat achter blijft zijn prachtige herinneringen. En ondanks dat ik nog hier in Spanje ben, word je toch al gedwongen om een beetje terug te kijken op de tijd hier. Het tweede deel van afscheid nemen is terugblikken…

De Universiteit

De Universiteit
Het is moeilijk om de universiteit te beschrijven omdat ik natuurlijk alleen maar werkzaam ben geweest in het laboratorium. Ik heb dus geen college gelopen, practica gedaan en het echte studentenleven mee gemaakt. Toch kan je wel zeggen dat het type persoon dat hier rondloopt niet zo veel verschilt van de Nederlandse biologiestudent. Het is toch een bepaald slag mensen en totaal niet representatief voor de gemiddelde Spanjaard.

Wat wel erg Spaans was, is de manier van onderzoek doen. Het feit dat je gewoon weken zit te wachten op andere mensen of materialen en dat niemand daar van opkijkt. Professoren zijn hier van het afschuif systeem (‘vraag maar aan die en die’) en de controle bestaat hier nauwelijks. Op het lab zelf was het erg druk omdat er veel tijdelijke mensen waren, maar dat is ook wel erg gezellig. Al met al heb ik geen echte resultaten kunnen vinden, maar heb ik des te meer geleerd. Want juist van het op zoek gaan naar verbeteringen en oplossingen, leer je!

Het Weer
In de eerste maand van ons verblijf hier, was het weer slechts voor de maatstaven van deze regio. De eerste week regelmatig regen en daarna bewolkt met een graad of 20. Daarna 2 weken warm weer (30 graden) en vervolgens weer terug naar de bewolking met 20 graden. De Spanjaarden spraken van het slechtste voorjaar in 10 jaar.
Pas vanaf eind mei is het weer echt goed geworden. Iedere dag 30 graden en de laatste 2 weken liggen de temperaturen dagelijks ver boven de 30 graden. Het is nu niet te doen om overdag buiten te zijn, in de zon is het tegen de 40 graden. Als je vanaf de universiteit naar huis loopt (30 minuten) kom je kletsnat van het zweten thuis.

Het Eten
Het eten is in de supermarkt over het algemeen net iets goedkoper dan in Nederland, zolang je tenminste geen ‘gekke’ dingen wilt hebben. Vis is hier natuurlijk stukken goedkoper en dat eten we hier dan ook veel. Reken ongeveer op de helft van de Nederlandse kilo prijs. Kip is hier overigens duur, je betaald 2 euro de kilo meer.
Rijst gebruik de Spanjaarden eigenlijk alleen voor de paella, want andere mogelijkheden zijn hier eigenlijk niet. Een lekker sausje voor rijst is niet te krijgen, tot wanhoop van Noortje en Lieke. Enkele hoogtepunten uit de supermarkt zijn het chorizogehakt, pan de tomate en de verse vis.
Ook op de universiteit heb ik natuurlijk allerlei gerechten voorgeschoteld gekregen, want Spanjaarden eten twee maal daags warm. Tegen een zeer redelijk prijs een volledige maaltijd met toetje en drinken. Zeer aangenaam.
Qua eten heb ik Nederland nooit gemist en hier heerlijk vanalles uitgeprobeerd. Alles natuurlijk met veel olijfolie, veel aardappelen (gebakken, gefrituurd, tortilla) en weinig peper (Spanjaarden houden niet van scherp eten). Enkele plaatselijke hoogtepunten zijn wel de tortilla de camarones, revuelto de chorizo, chocos fritos en de croquetas de jamon.

Beelden uit Puerto Real

Puerto Real
Bestaat er een dorpje dat beter de sfeer van de streek ademt? Slecht onderhouden gebouwen, een barretje op iedere hoek van de straat, smalle straatjes met idem stoepjes, overal keramieken tegeltjes in de halletjes en veel hondenstront. Verder 1 winkelstraat waar om 15.00 's middags niks te doen is, maar waar je om 19.00 over de hoofden kan lopen. Een boulevard waar eigenlijk niks te doen is, maar waar de jeugd 's avonds nog wel eens rondhongt. Een voetbalclub waar iedere zondag het hele dorp naar het eerste elftal gaat kijken. Een parkje voor het station waar de oude mannetjes elkaar ontmoeten en waar ze twee avonden in de week worden verdrongen door drinkende jongelui.

Ik heb er van genoten om in deze heerlijke Spaanse sfeer terecht te komen. Ik loop vandaag voor de laatste keer mijn stamkroeg (ja, dit klinkt erg, nee, is ook erg) binnen om een praatje te maken met de barman en loop nog een keer door de winkelstraat. Dit is Spanje en dit ga ik missen.

Voor zover mijn Spaanse avontuur in notendop en tevens mijn laatste stukje vanuit hier. Vanaf begin september kan je op deze pagina weer terecht voor mijn belevenissen in Parijs!
Tot dan of liever eerder (in levenden lijve)!

de Tragedie van het Wachten

We schrijven 15 mei 2008, de dag voor mijn verjaardag en tevens de laatste dag dat ik RNA moest isoleren. Wat was dit een mooie dag. Uit alle monsters was het RNA gezuiverd en we konden verder met de volgende stap. Bovendien was ik bijna jarig en zou mijn moeder dat weekend komen. Tevreden liep ik dan ook naar huis die avond.

Wie kon op dat moment vermoeden dat het onderzoek daar zou stokken? Oh goden, wie had deze tragedie kunnen voorzien? Ook op 16 mei scheen de zon ons nog tegemoet. De verjaardag werd gevierd en niemand maakte zich druk. Immers de woensdag zouden we verder gaan, nadat mijn moeder weer naar Nederland zou zijn teruggekeerd.

Die woensdag echter begon het kwaad de vooruitgang te betomen. Zoals de wind, gewoonlijk vol kracht en zwierigheid, op open zee de boot stil legt op het ongegolfde water, achter laat en de zeilen laat verslappen, zo bleef het onderzoek stil liggen. Het lange wachten begon.

Eerst op de mensen die de volgende stap zouden uitleggen en later, vanaf 27 mei, op de materialen die besteld zouden worden. Maar noch de gedrevenheid van Jeroen, noch de Spaanse onderhandelingen van Yvette, konden het onheil doen afwenden. Het onderzoek ligt nog steeds stil.

Vandaag zou alles weer omdraaien en de wind de boot weer in beweging zetten. Maar toen kwam de bode met het slechte nieuws. Deze boodschap deed alle hoop op een snelle voortzetting vervliegen. 23 juni is de nieuwe dag waarnaar wordt toegeleefd. Op deze dag zal alles in orde zijn, op deze dag zal het onderzoek eindelijk weer verder gaan.

Getroost met een kop koffie en een media moyette (si, con tomate y aciete) zaten de Jeroen en Yvette in de kantine, wachtend op de deus ex machina die alles zou komen oplossen. Maar deze verscheen niet. Dus even besluiteloos als voordien, verlieten ze de ruimte…

6 juni 2008 -
De Spaanse instelling hier begint een beetje een tragedie te worden. Het begint nu namelijk allemaal wel erg lang te duren. Sterker nog het duurt gewoon te lang. We zijn nu alle opties aan het afwegen, want het zal voor mij lastig worden om het onderzoek te kunnen afronden. Hierdoor kom ik een beetje in de knoop met het verslag dat ik hierover moet schrijven. Daarom gaan we maandag zoeken naar een goede oplossing voor mijn laatste maand hier.
Zo is het leven in Spanje, je weet nooit wat je de volgende dag gaat doen en alles gaat langzamer dan in Nederland. Op zich niet erg, maar voor mij wel omdat ik nou eenmaal een strakke deadline heb. Op 5 juli vertrekt immers mijn vliegtuig naar Spanje.
Ondertussen geniet ik hier van het mooie weer en lig ik bijna dagelijks aan het strand. Je moet toch iets met je tijd! ;)