Over Longen en Ontsteking

Ter afsluiting van mijn eerste masterjaar hier in Parijs, ben ik begonnen aan een drie maanden durende onderzoeksstage. Een jaar geleden schreef ik hier over mijn onderzoek naar vissen en hormonen, nu een jaar later ben ik bezig aan longen en ontsteking. U heeft recht op een korte uitleg...

Ik werk sinds begin deze maand op een afdeling van het Saint Antoine ziekenhuis in Parijs waar onderzoek wordt gedaan naar taaislijmziekte (ook wel bekend als Cystische Fibrose). Deze ernstige erfelijke aandoening geeft talloze problemen in het hele lichaam en daarom wordt iedere pasgeborene tijdens de hielprik op de ziekte gecontroleerd.

De levensverwachting van deze patienten is ongeveer 30 jaar en dat is een enorme verbetering ten opzichte van enkele decenia geleden, toen de meeste kinderen met deze ziekte de pubertijd niet haalden. Het belangrijkste probleem op dit moment is een constante ontsteking in de longen van deze patienten, waardoor het ademhalingsvermogen steeds verder achteruit gaat.

De patienten krijgen hormonen toegediend om deze ontsteking te verminderen. Er zijn in de praktijk de laatste tijd echter vraagtekens bij de effecten van deze behandeling. Volgens de theorie zou het moeten werken, maar in de praktijk lijken de effecten minimaal. Mijn onderzoek probeert te achterhalen waar dit aan zou kunnen liggen.

Ik probeer te kijken of het transportmolecuul van deze hormonen wel wordt aangemaakt in het lichaam bij deze patienten. Als dit namelijk niet gebeurd, zal de hormoonbehandeling nauwelijks effect hebben. De behandeling zou dan gestaakt kunnen worden en de patienten zouden dan veel ongewenste bijwerkingen worden bespaard.

Een interessant project dus! Al betekent het voor mij wel weer even wennen aan lange dagen (9.00-18.00). Maar de eerste testjes zijn veelbelovend. Komende week gaat het echt beginnen en over een maand hoop ik wat meer te kunnen zeggen over een mogelijk verband!
Maar nu eerst een lekker weekend!

de Tragedie van het Wachten

We schrijven 15 mei 2008, de dag voor mijn verjaardag en tevens de laatste dag dat ik RNA moest isoleren. Wat was dit een mooie dag. Uit alle monsters was het RNA gezuiverd en we konden verder met de volgende stap. Bovendien was ik bijna jarig en zou mijn moeder dat weekend komen. Tevreden liep ik dan ook naar huis die avond.

Wie kon op dat moment vermoeden dat het onderzoek daar zou stokken? Oh goden, wie had deze tragedie kunnen voorzien? Ook op 16 mei scheen de zon ons nog tegemoet. De verjaardag werd gevierd en niemand maakte zich druk. Immers de woensdag zouden we verder gaan, nadat mijn moeder weer naar Nederland zou zijn teruggekeerd.

Die woensdag echter begon het kwaad de vooruitgang te betomen. Zoals de wind, gewoonlijk vol kracht en zwierigheid, op open zee de boot stil legt op het ongegolfde water, achter laat en de zeilen laat verslappen, zo bleef het onderzoek stil liggen. Het lange wachten begon.

Eerst op de mensen die de volgende stap zouden uitleggen en later, vanaf 27 mei, op de materialen die besteld zouden worden. Maar noch de gedrevenheid van Jeroen, noch de Spaanse onderhandelingen van Yvette, konden het onheil doen afwenden. Het onderzoek ligt nog steeds stil.

Vandaag zou alles weer omdraaien en de wind de boot weer in beweging zetten. Maar toen kwam de bode met het slechte nieuws. Deze boodschap deed alle hoop op een snelle voortzetting vervliegen. 23 juni is de nieuwe dag waarnaar wordt toegeleefd. Op deze dag zal alles in orde zijn, op deze dag zal het onderzoek eindelijk weer verder gaan.

Getroost met een kop koffie en een media moyette (si, con tomate y aciete) zaten de Jeroen en Yvette in de kantine, wachtend op de deus ex machina die alles zou komen oplossen. Maar deze verscheen niet. Dus even besluiteloos als voordien, verlieten ze de ruimte…

6 juni 2008 -
De Spaanse instelling hier begint een beetje een tragedie te worden. Het begint nu namelijk allemaal wel erg lang te duren. Sterker nog het duurt gewoon te lang. We zijn nu alle opties aan het afwegen, want het zal voor mij lastig worden om het onderzoek te kunnen afronden. Hierdoor kom ik een beetje in de knoop met het verslag dat ik hierover moet schrijven. Daarom gaan we maandag zoeken naar een goede oplossing voor mijn laatste maand hier.
Zo is het leven in Spanje, je weet nooit wat je de volgende dag gaat doen en alles gaat langzamer dan in Nederland. Op zich niet erg, maar voor mij wel omdat ik nou eenmaal een strakke deadline heb. Op 5 juli vertrekt immers mijn vliegtuig naar Spanje.
Ondertussen geniet ik hier van het mooie weer en lig ik bijna dagelijks aan het strand. Je moet toch iets met je tijd! ;)

Over Vissen en Hormonen

Ik heb al een paar keer beloofd dat ik wat meer zo schrijven over het onderzoek waar we hier mee bezig zijn. Ik zal nu dan ook proberen het zo goed mogelijk uit te leggen.

We doen onderzoek met slibtong, dit is een platvis. Je moet weten dat een platvis niet vanaf zijn geboorte plat over de bodem beweegt, maar in zijn jeugd gewoon als de meeste andere vissen door het water gaat. Dit betekent dat de vis gewoon twee zijvinnen heeft en een normale bouw. Tijdens de ‘puberteit’ van de vis zal deze een metamorfose ondergaan. Één van de twee ogen verplaatst van de ene kant naar de andere kant en een zijvin verdwijnt. De kant waar ooit een oog en zijvin zaten, wordt de buikkant van de vis.

Deze verandering tijdens de ontwikkeling van de vis is het gevolg van de aanmaak van schildklierhormoon (T3, T4) binnen de vis. Schildklierhormoon heeft ook binnen de mens een hele belangrijke rol bij de ontwikkeling en metabolisme (energie opname). Wat wij nu onderzoeken is of stress-hormoon (cortisol) invloed heeft op de afgifte van schildklierhormoon en andersom.

Op deze manier kijk je of stress invloed heeft op groei en ontwikkeling van de vis. Voor de visindustrie is dit een heel belangrijke vraag. Het onderzoek wordt echter gewoon vanuit de universiteit verricht en dus niet door of in opdracht van de visindustrie. We zijn dus onafhankelijk en hebben hierdoor de mogelijkheid ook wat extra metingen te doen, die minder met de directe vraag te doen hebben.

Dit klinkt natuurlijk allemaal leuk en aardig, maar hoe doe je zoiets nou?

De basis is vrij simpel. Je spuit schildklierhormoon in bij een groep vissen en vervolgens kijk je na 1, na 3 en na 7 dagen wat de waarde is van de stresshormonen en schildklierhormonen binnen deze vis. Je doet dit ook een keer met stresshormoon en een keer als je geen hormoon inspuit. Zo kijk je naar de effecten van de hormonen op elkaars waarden.

In de praktijk betekent dit dus dat je bijna 120 vissen inspuit en van deze vissen na 1 dag een groep doodt, na 3 dagen een groep en na 7 dagen een groep. Uit deze vissen haal je het bloed en de organen en in deze weefsels ga je vervolgens je metingen doen. Op dit moment hebben we alle organen verzameld en ingevroren en de komende weken zullen we druk zijn met de metingen van de verschillende hormonen in de verschillende weefsels.

Lieke en Noortje zullen vooral bezig gaan met het meten van de hormonen in de weefsels. Ikzelf zal vooral druk zijn om te kijken of de genen die coderen voor deze hormonen ook meer worden afgelezen. Dit betekent dat we vanaf volgende week in een ander lab aan het werk zijn omdat we andere technieken gebruiken.

Na deze droge uitleg van het onderzoek, beloof ik jullie dat ik jullie komende week weer wat uitgebreider zal berichten over het leven hier en de sfeer in Puerto Real.