Staking!

De afgelopen week stond voor mij in het teken van een presentatie die ik moest geven van een wetenschappelijk artikel over de herkenning van het griepvirus door de longcellen. Maar liefst 45 minuten werd ik verwacht vol te kletsen in het Frans samen met een andere student. Een pittige opgave dus met mijn ‘camping-Frans’.

Zenuwachtig stond ik dan ook in de metro die ochtend. Het was druk om me heen, maar ik nam in mijn hoofd nog één keer de presentatie helemaal door. Toen ik bij Jussieu uitstapte en weer boven de grond kwam, stond er een massa studenten en docenten in gele hesjes. “JUSSIEU EN LUTTE”, stond erop en iedereen werd een papier in de handen geduwd.

Sinds het begin van 2009 is er namelijk een grote staking op de universiteit bezig. Overal hangen dus op de campus grote posters en er is altijd wel iemand die je een folder in de hand duwt. Vaak zijn ook maar een aantal ingangen afgesloten zodat je wel door de massa stakers naar binnen moet gaan. Ze denken op zo’n manier meer mensen enthousiast te maken.

De docenten staken namelijk omdat er een onderwijshervorming wordt doorgevoerd in 2010, waar ze het niet mee eens zijn. Het wordt moeilijker om carrière te maken voor onderzoekers en daar zijn ze niet blij mee. Ook dat is inderdaad een goede reden om het werk neer te leggen. De schattingen zijn dat ongeveer 45% van de lesactiviteiten deze week geen doorgang heeft gevonden.

Interessant is overigens dat er deze week in een Frans opinietijdschrift een onderzoek stond waaruit blijkt dat 71% van de Fransen vindt, dat er strengere regels moeten komen voor manifestaties. Niet zo gek natuurlijk als je weet dat er in 2008 bijna 3000 manifestaties zijn gehouden in Parijs en slechts 28 verboden. Ook de stakers hebben meerdere van dit soort optochten gepland. Maar mijn docenten doen vooralsnog niet mee aan de staking en ook mijn mede-studenten hebben zich niet bij de stakers aangesloten.

Ook ik zat vanochtend helemaal niet op de stakers te wachten. Ik was gespannen voor de presentatie en had geen zin in gezeur aan mijn hoofd. Eigenlijk had ik überhaupt geen zin in de presentatie, omdat mijn Frans weleens niet goed genoeg zou kunnen zijn. Ik stelde me zo voor dat ik midden voor de groep helemaal niet meer uit mijn woorden zou kunnen komen.

Ik pakte de folders dan ook met tegenzin aan en loop door de haag van mensen heen. ‘Schrijf je in als staker!’ stond er groot op de eerste folder. En opeens drong het tot me door, dat dat helemaal niet zo’n slecht idee was. Als staker zou ik immers geen presentatie hoeven te geven en hoefde ik niet bang te zijn af te gaan voor de docent en de rest van de groep.

Mijn humeur sloeg plotseling helemaal om en moedwillig liep ik naar het inschrijvingspunt toe. Ik was de vijfde die aansloot in de rij. Voor me stond een docent die ik nog kende van een eerder vak. Hij knoopte een gesprek aan en vertelde dat hij de laatste van zijn afdeling was die zich inschreef. Maar veel verder kwamen we niet, want toen was hij al aan de beurt.

Toen ik aan de beurt was, hoorde ik opeens een doordringend gepiep waarvan ik zo snel niet wist waar het vandaan kwam. Het was mijn wekker. Met een druk op de knop, stopte het irritante geluid. Ik keek op de klok die half acht aanwees, nog twee uur en dan stond ik te presenteren. Ik rekte me uit en wreef de slaap uit mijn ogen. Als ik snel uit mijn bed zou klimmen, kon ik snel nog even onder douche….

De presentatie is overigens prima afgelopen en ik was gelukkig niet zo zenuwachtig als ik hierboven beschrijf. Mijn droom is overigens wel gebaseerd op de waarheid, want er is wel degelijk een staking aan de gang op de universiteit. De mensen die de richting Voeding hebben gekozen, krijgen ondertussen geen les meer. Vooralsnog gaan mijn lessen gelukkig nog door, want het zou zo zonde om studievertraging op te lopen.

Dat ik vorige week geen bericht heb geplaatst hier was overigens geen staking van mijn kant, maar het gemis van een internetaansluiting voor een kleine week. Voor zover mijn berichtgeving uit Parijs, bon week-end à tous!

Spaanse EK-Stemming en Stakende Spanjaarden

De wedstrijd staat op het punt om te beginnen en ik stap een barretje binnen. De opkomst is niet hoog, slechts drie sigaretten en een sigaar. En dat terwijl de volksliederen (himnos nacionales) al gespeeld zijn en de spelers elkaar de hand schudden. Nee, druk is het niet.

Ik bestel een cola bij de barman en zeg hem dat het niet druk is. “Nee, maar wat een stomme tijd ook. Zes uur… Iedereen is nog aan het werk.” Ik geef hem gelijk en draai naar het scherm. De barman heeft ook wel een punt. Een Spaanse werkdag duurt tot 20.00 en voetbal kijken is er dan niet bij.

Toch zijn er een paar mensen die wel eerder vrij wisten te krijgen. De drie sigaretten bijvoorbeeld, aan hun kleding te zien komen ze direct uit hun werk. En ook hun beroep is te raden, waarschijnlijk schilders en een automonteur. Dit is het moment waarop de lezer, u dus, een man voor u moet zien met een afgedragen spijkerbroek vol met witte verf vlekken met een idem t-shirt. De automonteur dient te worden bedacht als een stinkende man met een blauwe gevlakte overal. In het verdere stukje is dan ook aan te raden uw neus gesloten te houden.

Maar goed terug naar de sfeer in de bar. Welke sfeer? Ik heb geen flauw idee. Waar in Nederland iedereen is uitgedost in het oranje en het knetterdruk is de cafés, is het hier maar een saaie bedoening. En dat ligt niet aan de bar waar ik zit. Want na een kort rondje te hebben gelopen, blijken alle barretjes in de buurt hetzelfde te zijn. Overal waar ik langsloop zie ik verwachtingsvolle blikken van barman, die ik vervolgens met een verontschuldigend gebaar achterlaat. Er moet wel een verdomd mooie barman staan, wil ik zo simpel naar binnen te lokken zijn.

Hoe dan ook, terug in de bar waar ik begon tussen de sigaar en de sigaretten, kijk ik de wedstrijd verder. Ik probeer de sfeer nog een beetje op te halen. Maar mijn uitroep “Donde estan esos bitterballen?”, leidt alleen tot fronsende gezichten en niet tot een sfeerverhoging. Pas bij de goals van Spanje komt er een beetje sfeer in de tent. Na de eerste goal (gol!!!!!!) wordt er flink gejuicht. Vanaf dan wordt er bij iedere Spaans counter een beetje geroepen (vamos! vamos!). Maar echt gezellig wordt het niet.

Drukker wordt het wel. Af en toe komen er mensen binnen die blijkbaar klaar zijn met werken. Je kan deze mensen indelen in twee groepen. De eerste helft komt binnen, merkt dan pas op dat er voetbal is. “Oh, futbol.” Bestelt dan zijn drankje en kijkt met een half oog naar de tv. Als het glas leeg is, gaan ze weer naar huis.
De andere helft blijft wel de wedstrijd afkijken. Uiteindelijk zitten er misschien 8 man. Bij de laatste goal wordt er nog wat gediscussieerd, “Was dit niet buitenspel?”, maar dat was het. Bij het laatste fluitsignaal lopen tegelijk 6 man, waaronder ik naar buiten. Wedstrijd voorbij, terug naar het dagelijks leven.

De Spanjaarden laten zich niet afleiden van huns dagelijkse beslommeringen door het EK, zoals ze zich eigenlijk door niks laten storen. Spanjaarden zijn voetbalfans, absoluut, maar dan wel van hun club uit hun eigen dorp. Het nationale elftal zegt ze weinig. Bovendien wat was ook weer eens de laatste keer dat Spanje verder kwam dan de kwartfinales op een EK of WK? Juist, 25 jaar geleden (1984…)
De wedstrijden van 18.00 worden hier dan ook niet eens uitgezonden (met uitzondering van het Spaanse elftal) op het open net. Quatro (de Spaanse zender) heeft geen geld over gehad voor deze wedstrijden en dus zijn ze alleen achter de decoder op Canal+ te bekijken.

Bovendien hebben de Spanjaarden op dit moment wel iets anders aan hun hoofd. De vrachtwagenchauffeurs in Spanje hebben een crisis uitgeroepen. Vanwege de alsmaar stijgende dieselprijs (dit jaar al 20%) zijn ze gaan staken. Hierdoor wordt er in heel Spanje helemaal niet meer door vrachtwagens gereden. Het gevolg? Geen benzine aan de pomp, lege supermarkten en geen levering van gas meer. Gas wordt hier nog gewoon in flessen geleverd en zonder gas heb je dus geen warm water. Hoelang dit nog gaat duren? Geen idee. De chauffeurs zeggen dat ze net zolang doorgaan totdat er aan hun eisen wordt voldaan. Tot die tijd teren wij in op onze diepvries…