... is terug kijken.

Het is nog maar 1 dag en dan pak ik weer een vliegtuig terug na Nederland. Drie maanden zijn in een sneltreinvaart voorbij gevlogen en al wat achter blijft zijn prachtige herinneringen. En ondanks dat ik nog hier in Spanje ben, word je toch al gedwongen om een beetje terug te kijken op de tijd hier. Het tweede deel van afscheid nemen is terugblikken…

De Universiteit

De Universiteit
Het is moeilijk om de universiteit te beschrijven omdat ik natuurlijk alleen maar werkzaam ben geweest in het laboratorium. Ik heb dus geen college gelopen, practica gedaan en het echte studentenleven mee gemaakt. Toch kan je wel zeggen dat het type persoon dat hier rondloopt niet zo veel verschilt van de Nederlandse biologiestudent. Het is toch een bepaald slag mensen en totaal niet representatief voor de gemiddelde Spanjaard.

Wat wel erg Spaans was, is de manier van onderzoek doen. Het feit dat je gewoon weken zit te wachten op andere mensen of materialen en dat niemand daar van opkijkt. Professoren zijn hier van het afschuif systeem (‘vraag maar aan die en die’) en de controle bestaat hier nauwelijks. Op het lab zelf was het erg druk omdat er veel tijdelijke mensen waren, maar dat is ook wel erg gezellig. Al met al heb ik geen echte resultaten kunnen vinden, maar heb ik des te meer geleerd. Want juist van het op zoek gaan naar verbeteringen en oplossingen, leer je!

Het Weer
In de eerste maand van ons verblijf hier, was het weer slechts voor de maatstaven van deze regio. De eerste week regelmatig regen en daarna bewolkt met een graad of 20. Daarna 2 weken warm weer (30 graden) en vervolgens weer terug naar de bewolking met 20 graden. De Spanjaarden spraken van het slechtste voorjaar in 10 jaar.
Pas vanaf eind mei is het weer echt goed geworden. Iedere dag 30 graden en de laatste 2 weken liggen de temperaturen dagelijks ver boven de 30 graden. Het is nu niet te doen om overdag buiten te zijn, in de zon is het tegen de 40 graden. Als je vanaf de universiteit naar huis loopt (30 minuten) kom je kletsnat van het zweten thuis.

Het Eten
Het eten is in de supermarkt over het algemeen net iets goedkoper dan in Nederland, zolang je tenminste geen ‘gekke’ dingen wilt hebben. Vis is hier natuurlijk stukken goedkoper en dat eten we hier dan ook veel. Reken ongeveer op de helft van de Nederlandse kilo prijs. Kip is hier overigens duur, je betaald 2 euro de kilo meer.
Rijst gebruik de Spanjaarden eigenlijk alleen voor de paella, want andere mogelijkheden zijn hier eigenlijk niet. Een lekker sausje voor rijst is niet te krijgen, tot wanhoop van Noortje en Lieke. Enkele hoogtepunten uit de supermarkt zijn het chorizogehakt, pan de tomate en de verse vis.
Ook op de universiteit heb ik natuurlijk allerlei gerechten voorgeschoteld gekregen, want Spanjaarden eten twee maal daags warm. Tegen een zeer redelijk prijs een volledige maaltijd met toetje en drinken. Zeer aangenaam.
Qua eten heb ik Nederland nooit gemist en hier heerlijk vanalles uitgeprobeerd. Alles natuurlijk met veel olijfolie, veel aardappelen (gebakken, gefrituurd, tortilla) en weinig peper (Spanjaarden houden niet van scherp eten). Enkele plaatselijke hoogtepunten zijn wel de tortilla de camarones, revuelto de chorizo, chocos fritos en de croquetas de jamon.

Beelden uit Puerto Real

Puerto Real
Bestaat er een dorpje dat beter de sfeer van de streek ademt? Slecht onderhouden gebouwen, een barretje op iedere hoek van de straat, smalle straatjes met idem stoepjes, overal keramieken tegeltjes in de halletjes en veel hondenstront. Verder 1 winkelstraat waar om 15.00 's middags niks te doen is, maar waar je om 19.00 over de hoofden kan lopen. Een boulevard waar eigenlijk niks te doen is, maar waar de jeugd 's avonds nog wel eens rondhongt. Een voetbalclub waar iedere zondag het hele dorp naar het eerste elftal gaat kijken. Een parkje voor het station waar de oude mannetjes elkaar ontmoeten en waar ze twee avonden in de week worden verdrongen door drinkende jongelui.

Ik heb er van genoten om in deze heerlijke Spaanse sfeer terecht te komen. Ik loop vandaag voor de laatste keer mijn stamkroeg (ja, dit klinkt erg, nee, is ook erg) binnen om een praatje te maken met de barman en loop nog een keer door de winkelstraat. Dit is Spanje en dit ga ik missen.

Voor zover mijn Spaanse avontuur in notendop en tevens mijn laatste stukje vanuit hier. Vanaf begin september kan je op deze pagina weer terecht voor mijn belevenissen in Parijs!
Tot dan of liever eerder (in levenden lijve)!

Viva España!

De tuut zit nog in mijn oren terwijl ik de stukje schrijf. Want feest is het hier! Toeterende auto's, zingende mensen, toeters in alle vormen en maten, Bengaals vuurwerk, kleine orkestjes, alles wordt uit de kast gehaald. Want wij zijn Europees kampioen!

Nou ja... 'wij', laten we zeggen 'mijn tijdelijke thuisland' is Europees kampioen, want het voelt toch als 'zij'. Ondanks dat het geweldig is om in de feestende massa te zijn en net zo hard mee te zingen met Viva España en Campéones als iedere Spanje, is het toch hun feestje. Maar wat voor een feestje! Geweldig om op dit moment in Spanje te zijn.

Het heeft heel erg lang geduurd voordat het EK hier in Spanje ging leven. Tot aan de halve finales zag je nergens Spaans vlaggen of rood-uitgedoste Spanjaarden. Mensen volgden het wel, maar het dagelijks gesprek was belangrijker. In de kroeg werden de wedstrijden met een half oog gevolgd. Pas na de penalty serie tegen Italië begon het langzaam los te komen.

Op maandagochtend verscheen plots een Spaanse vlag in de kantine van de universiteit en na de halve finales gingen de toeterende auto's door de straat en werd er vuurwerk afgestoken. Zaterdag in Cadiz waren er ook Spaanse vlaggen aan de balkons te vinden. Langzaam ging alles tot een climax. En die climax was vandaag, tijdens de wedstrijd waren er eindelijk in het rood geklede Spanjaarden en eindelijk zaten de cafés vol.

Nu pas, tijdens de finale, leefde het echt en de supporters werden niet teleurgesteld. Want de Spanjaarden speelden na de eerste 15 minuten een prima wedstrijd en kwamen eigenlijk geen moment meer echt onder druk te staan. Bij iedere kans van de Spanjaarden gingen de kreten door de ruimte en bij de goal van Torres was het natuurlijk feest.

En dan daarna! Geweldig! Iedereen de straat op, Spanjaarden die dansten en feestvierden in de fontein, een file van toeterende auto's en overal Spaanse vlaggen. Overweldigend! En daar ga ik nu lekker nog even van nagenieten... Weltrusten!


Meer video's hopelijk vanaf morgen te zien via mijn Volkskrant pagina

Cumpleaños

Terwijl ik nog na zat te genieten van de zege van NEC die ik via Radio Nijmegen gevolgd had, tikte de klok voorbij 24.00. De meiden waren al naar bed, dus ik zat in mijn eentje op de bank. Mijn verjaardag was begonnen, de dag dat ik 21 werd.

De volgende ochtend toen ik mijn kamerdeur open deed, was de woonkamer versierd met slingers. Noortje en Lieke waren 's nachts uit hun bed gekropen om ze op te hangen (de verassing was er een beetje af, want ik had ze gehoord). Ik ben gaan douchen en ontbijten, want ik moest eerder op de universiteit zijn dan de dames. Maar toch werd ik 's ochtends nog door beide gefeliciteerd.

Op de Universiteit duurde het iets langer voordat ze het doorhadden, maar ook daar natuurlijk de felicitaties. Ik heb natuurlijk ook daar nog even getrakteerd (had chocolade taart gekocht). Maar er was bijna niemand, naast mijzelf alleen Yvette en Juanmi en later ook Lieke en Noortje. Dus erg spetterend was het natuurlijk niet.

Dit is ook een beetje het verhaal van de hele dag. Ondanks dat ik de hele dag lieve sms'jes, krabbels en e-mailtjes kreeg (Dank aan allen), is het toch een vreemd gevoel om jarig te zijn ver weg van iedereen. Normaal gesproken is je verjaardag toch een dag waarop je familie, vrienden en kennissen ziet. Het gekste moment was dan ook wel rond een uur 19.00 toen ik in mijn eentje in de woonkamer zat en dacht 'tja, daar zit je dan op je verjaardag.'

Het klinkt nu misschien alsof ik heel weinig aandacht heb gekregen, maar dat is totaal niet waar. Mijn verjaardag begon namelijk eigenlijk al maandag met post uit Nederland (bedankt Roel!) en eindigde dit weekend toen mijn moeder mij kwam opzoeken. Ik ben dus eigenlijk een week lang jarig geweest. Bovendien hadden Noortje en Lieke ook erg hun best gedaan met hun cadeau's. Ik heb een prachtige onderbroek gekregen om Spaanse jongens mee te versieren en bovendien foto's om mijn kamer op te vrolijken (nu zijn het vier witte wanden). Bovendien heb ik later nog uit Nederland allerlei tekeningen en cadeautjes gehad (ook hiervoor veel dank).

De aandacht was dus overweldigend. Het is gewoon een gek gevoel, ik weet ook niet goed hoe ik dat moet omschrijven. Ik heb nog geen enkel moment sinds ik hier in Spanje zat thuis gemist. Maar misschien was mijn verjaardag dan het eerste moment dat ik Nijmegen miste. En daar viel ik mezelf een beetje tegen. Ik had op voorhand niet gedacht dat mijn verjaardag zoveel waarde voor me had. Vooral ook omdat ik in Nederland de dag eigenlijk vaak het liefst niet zou vieren.

Zo leer je jezelf nog eens kennen, hier in het Zuiden van Spanje. Maar ondertussen is mijn moeder hier geweest om te kijken hoe ik hier zit, dus heb ik twee dagen vrij van het lab gehad. En daar hebben we samen van genoten. Ondertussen besef ik hoe snel de tijd gaat (ik ben alweer halverwege) en zorg ik dat ik nog veel geniet van het leven hier. Zo gaan we dit weekend naar Cordoba.
Dat was het weer voor dit moment, misschien wel een van de meest persoonlijke stukjes hier op het blog. Hoe dan ook, de volgende keer iets over mijn collega's!

de Brievenbussen van Puerto Real

Sinds begin april woon ik in het typisch Spaanse dorpje Puerto Real. Ik heb nog maar weinig woorden op mijn blog vuilgemaakt aan dit dorpje. Om jullie toch een beeld te geven, zal ik de komende tijd een paar stukjes over Puerto Real schrijven. Binnenkort een algemeen stukje over Puerto Real, maar nu eerst iets wat mij het meest opviel....

Ken je de goede oude Nederlandse brievenbus nog? Gewoon een gleuf in een voordeur of een ouderwetse aan de weg (als de voordeur te ver is). De Nederlandse eenheidsworst van PTT heeft daarvoor die prachtige groene ontworpen die vooral goedkoop is, want we blijven natuurlijk Nederlanders.

In Spanje ligt dit net allemaal wat anders. Sowieso zijn hier alle brievenbussen verschillend, maar in een bepaald deel in Puerto Real is het wel heel kleurrijk. Ieder huis heeft zijn eigen afwijkende brievenbus. Dit is een van de Moorse invloeden die je aantreft in het dorp. De hele streek is namelijk eeuwenlang Moors (Arabisch) gebied geweest en dat zie je nog aan de architectuur. Zo zie je overal bogen en geglazuurde keramiek tegeltjes (azulejos).
De brievenbussen zijn eigenlijk een bijzondere vorm van deze azulejos. In de basis lijken de meeste op elkaar, een paar voorbeelden...

Maar zo simpel als ik het nu schets is het nou ook weer niet. Er zijn ook vele afwijkende brievenbussen! Zoals onderstaande...

Buzon betekent overigens 'brievenbus'. Maar vaak staat er ook 'cartas' op en dat kan vertaald worden met (je raadt het al) kaart of brief. De brievenbussen waar Cartas op staat zijn in het basis ontwerp echter weer anders dan de voorgaande...

Maar ook hier kan je weer de nodige afwijkende brievenbussen vinden...

Ik heb hier maar voorbeelden geschetst. Bijna iedere brievenbus die je hier ziet, verschilt van de voorgaande. Al zijn veel concepten en hetzelfde maar staat er weer net een ander figuurtje of afbeelding op. Al met al is het een kleurrijk geheel dat een van de beste voorbeelden is van de Moorse invloeden in Andalucie. Je ziet deze Moorse invloeden overal terug in de streek.

Wijzelf moeten het helaas met een veel simpelere brievenbus doen. Een waar het slot natuurlijk van kapot is, zodat iedereen bij onze post kan....

Om het af te leren... nog even een mooie Delfts blauwe:

En eentje speciaal voor Myrthe.....

Goed weekend allemaal!

de Illusie van de eerste indruk

Ik ben nu een paar dagen in Spanje en ik moet meteen aan de slag. Vandaag zijn we begonnen met het experiment waar we de komende maanden mee bezig zullen blijven. Het is dus meteen volle bak beginnen. Nou ja, volle bak, in Spaans tempo natuurlijk, dat betekent dat het tempo er dus niet echt inzit. Binnenkort zal ik wel wat meer vertellen over het onderzoek waar ik mee bezig ga. Maar dat is voor later. Eerst wil ik jullie een verhaal vertellen over een illusie: de eerste indruk.

Ik ben nu een paar dagen in Spanje en ik ben gedwongen om mee te gaan in een bepaalde leefstijl. Iets wat ik natuurlijk vooraf wist. Iets was ik ook helemaal niet erg vind. Maar wel iets waardoor je zelf geconfronteerd wordt met je gewoontes en je verwendheid. Ik schets als voorbeeld de situatie van het appartement op het moment dat ik binnenkwam.

Ik woon in een rustige straatje op twee hoog samen met Noortje en Lieke in een appartement dat voor 4 personen bedoeld is. In de huiskamer staan twee banken, een klein kastje, hangen 3 planken aan de muur en staat een eettafel met vier eetstoelen, een staande lamp en een tv. Er is een badkamertje met wc, bad/douche, bidet en wastafel. Daarnaast zijn er dus 4 slaapkamertjes en in totaal 6 bedden. In de keuken staat een elektrisch gasfornuis, een oven, een wasmachine, een magnetron, een koelkast (met vriesvak), enkele pannen, borden en bestek.

Dan denk je, oke, goed geregeld, alles dik voor mekaar. Dat dacht ik dus ook.

Als je er vervolgens een dag woont, weet je wel beter. Van ieder stopcontact is het de vraag of het werkt, dus moet we het doen met enkele stopcontacten. De TV werkt met een antenne en heeft blijkbaar slecht bereik want er is altijd sneeuw in beeld. De staande lamp is natuurlijk kapot. Een van de eetkamer stoelen dreigt ieder moment in te storten. De WC heeft sterk de neiging om door te blijven lopen. De hele keuken is heel erg smerig en van een internet verbinding heeft hier nog nooit iemand gehoord (denk ik). In ieder geval heb ik hier dus geen internet. Ik ben dus afhankelijk van de faculteit voor mijn internet.

O ja, en dan nog zoiets. Warm water hadden we dus ook niet. De gasfles die nodig is om het water te verwarmen, die is dus leeg. En ondanks dat de huisbaas beloofd had deze vooraf te vervangen, is dat dus niet gebeurd.

In Nederland zou je heel druk maken en direct gaan repareren en doen. Dat is ook het eerste wat je denkt als je hier bent. Maar het stomme is dat je al heel snel de Spaanse mentaliteit hier overneemt. Je laat het voor wat het is. Een stoel die instort, tja, die gebruik je gewoon niet. Geen internet, tja, dat kan je toch gewoon op de uni doen? Als je deksel op de stortbak van de WC nou net een beetje scheef legt, dan loopt ie niet door. Wist je dat je met sneeuw ook heel goed tv kan kijken? Tja, en die lamp… Er is gelukkig een plafondlamp.

Het enige wat we toch hebben aangepakt, is de keuken. Je moet daar toch je eten bereiden. Dus zo stonden we op onze eerste avond na het werk met zijn drieën de keuken te poetsen. Die keuken is nu, al zeg ik het zelf, dan ook blinkend schoon. We moeten nu alleen nog even op zoek naar een extra mok, misschien wat bestek, een fatsoenlijke pan, een pollepel en misschien nog wat dingen.

Als je hier iets geregeld wilt krijgen, kost het je dagen. Hierdoor laat je veel makkelijker dingen zoals ze zijn, omdat het de tijd niet waard is. Het is een relaxte manier van leven. Het enige waar we natuurlijk wel achter heen zijn geweest is het warme water. En zowaar, gisteravond, de derde dag van ons verblijf, is het dan eindelijk geregeld. O wat was die douche lekker vanochtend!

Misschien klinkt het nu net alsof de Spaanse mentaliteit verschrikkelijk is. Ik ervaar dat dus totaal niet zo. Alles gaat gewoon net een stapje rustiger en niemand maakt zich druk. Dat is heerlijk. Niemand weet hoe laat iedereen begint te werken ’s ochtends, iedereen komt wel een keer binnenwaaien. De Spanjaarden nemen ruim de tijd voor hun middag pauze. Ze eten twee keer per dag warm (mijn persoonlijk walhalla) en daar moet je de tijd voor nemen.

Voor zover mijn eerste indrukken van het appartement en de Spaanse mentaliteit. Binnenkort wat meer over mijn nieuwe dagelijks ritme en de universiteit. En ondanks dat ze hier spreken van slecht weer (sinds gister) vind ik de 20 graden al lekker. Al zeggen ze dat wij het Nederlandse weer hebben meegenomen, gister viel namelijk voor het eerst sinds bijna twee maanden een buitje.
Wie zegt dat Nederlanders verwend zijn?