Freiburg

Tot slot van mijn vakantiecompilatie breng ik u vandaag het verhaal van Lothar, een kleine Duitse jongeman die ik zag lopen toen ik in het Duitse Freiburg een voetbalwedstrijd bezocht. Voor hem was het Duitse voetbal net zo'n belevenis als voor mij.

Het was druk in de straat. Lothar kneep in de hand van zijn vader en hij trok hem dichter naar zich toe. Om zijn nek kriebelde de rode sjaal die hij vorige week voor zijn verjaardag had gekregen. Nu hoorde hij er echt bij. Straks zou hij hem net als iedereen in de lucht steken als de liederen werden gezongen. Lothar fluisterde de tekst om alvast te oefenen.

‘Wat zeg je?’, vroeg zijn vader.
‘Ow, niks hoor.’ En hij trok hem snel aan zijn hand verder naar het stadion.

Het was het eerste jaar dat Lothar mee mocht naar het voetbal. ‘Mijn vader gaat al jaren, maar van mama mocht ik nooit mee. Maar nu ben ik al 7 jaar! Voor mijn verjaardag kreeg ik een sjaal en een kaartje voor de wedstrijd SC Freiburg – Bayer Leverkusen’. Trots had Lothar dit aan zijn vriendje Remy verteld.

Remy ging altijd naar het voetbal. Remy’s moeder vond hem helemaal niet te jong om mee te gaan. Remy stond altijd achter het doel en zwaaide naar Jonathan Jäger. Dat was zijn favoriete speler. Hij had zelfs een keer een handtekening van hem gekregen. Lothar hoopte ook op een handtekening, maar zijn moeder had gezegd dat de spelers daar geen tijd voor hadden.

Iedere avond voor hij ging slapen, zette hij een kruisje op de kalender en de dag van de wedstrijd kwam steeds dichterbij. Maar vandaag was het eindelijk zo ver en liep hij met zijn sjaal naar het stadion. Hij was al om 6 uur ’s ochtends wakker geworden. De hele ochtend had hij met zijn sjaal in de lucht het clublied gezongen.


Maar nu stonden ze voor het stadion. Lothar gaf voorzichtig zijn kaartje aan een man in een rode trui. Deze scheurde er een stuk van af en gaf het kaartje weer terug. En toen mocht hij naar binnen. Wat was het groot! Hij kneep extra hard in de vinger van zijn vader uit angst hem kwijt te raken. Alle mensen om hem heen waren groot, droegen petjes, aten worsten en lachten hard. Lothar ging vlak achter zijn vader lopen.

Ze liepen helemaal naar voren totdat ze vlakbij het veld stonden. Daar was Remy! Snel liet hij de hand van zijn vader los en rende naar Remy toe. Alle kinderen stonden bij het hek beneden en alle vaders op de tribune. Remy had een plaatsje vrijgehouden aan het hek en wees meteen naar Jonathan Jäger. Trots liet Lothar hem op zijn beurt zijn sjaal zien. Waar was zijn vader gebleven?

Achter een man in een oranje jas met een doorgetrokken wenkbrauw die een broodje worst aan het eten was, zag hij hem gelukkig. Zijn vader gebaarde dat hij gewoon bij Remy kon blijven staan. De muziek werdgestart en stak iedereen zijn sjaal omhoog. De man met worst knoeide ondertussen zo dat de jas van zijn vader onder de saus kwam te zitten. Maar hoe zijn vader reageerde zag Lothar niet meer, want ook hij stak zijn sjaal in de lucht en begon te zingen.



’s Maandags zou hij in de klas vertellen dat ze met 5-0 verloren hadden.

Viva España!

De tuut zit nog in mijn oren terwijl ik de stukje schrijf. Want feest is het hier! Toeterende auto's, zingende mensen, toeters in alle vormen en maten, Bengaals vuurwerk, kleine orkestjes, alles wordt uit de kast gehaald. Want wij zijn Europees kampioen!

Nou ja... 'wij', laten we zeggen 'mijn tijdelijke thuisland' is Europees kampioen, want het voelt toch als 'zij'. Ondanks dat het geweldig is om in de feestende massa te zijn en net zo hard mee te zingen met Viva España en Campéones als iedere Spanje, is het toch hun feestje. Maar wat voor een feestje! Geweldig om op dit moment in Spanje te zijn.

Het heeft heel erg lang geduurd voordat het EK hier in Spanje ging leven. Tot aan de halve finales zag je nergens Spaans vlaggen of rood-uitgedoste Spanjaarden. Mensen volgden het wel, maar het dagelijks gesprek was belangrijker. In de kroeg werden de wedstrijden met een half oog gevolgd. Pas na de penalty serie tegen Italië begon het langzaam los te komen.

Op maandagochtend verscheen plots een Spaanse vlag in de kantine van de universiteit en na de halve finales gingen de toeterende auto's door de straat en werd er vuurwerk afgestoken. Zaterdag in Cadiz waren er ook Spaanse vlaggen aan de balkons te vinden. Langzaam ging alles tot een climax. En die climax was vandaag, tijdens de wedstrijd waren er eindelijk in het rood geklede Spanjaarden en eindelijk zaten de cafés vol.

Nu pas, tijdens de finale, leefde het echt en de supporters werden niet teleurgesteld. Want de Spanjaarden speelden na de eerste 15 minuten een prima wedstrijd en kwamen eigenlijk geen moment meer echt onder druk te staan. Bij iedere kans van de Spanjaarden gingen de kreten door de ruimte en bij de goal van Torres was het natuurlijk feest.

En dan daarna! Geweldig! Iedereen de straat op, Spanjaarden die dansten en feestvierden in de fontein, een file van toeterende auto's en overal Spaanse vlaggen. Overweldigend! En daar ga ik nu lekker nog even van nagenieten... Weltrusten!


Meer video's hopelijk vanaf morgen te zien via mijn Volkskrant pagina

Ons kent Ons

We hadden het gefixt. De blonde krullen van Noortje, de lange benen van Lieke en tja, de drie woorden Spaans van mij waren genoeg om de barman over te halen. De barman is overigens een goedlachse beetje dikke man die altijd in is voor een praatje, wat lastig is voor Hollanders die niet zoveel Spaans spreken. Uiteindelijk komen we er samen gelukkig altijd uit en zo ook deze ochtend.

We konden dus ’s avonds Holanda-Romania kijken en dat was al een meevaller. Je begrijpt natuurlijk dat eigenlijk ieder ander barretje voor Italia-Francia koos. We zaten ’s avonds dan ook in met maar enkele anderen in dit barretje. Aangekleed in het oranje. Want vooraf aankondigen dat je komt kijken, verplicht natuurlijk tot iets. De wedstrijd kon beginnen.

In de bar waren nog een paar andere mensen aanwezig die geanimeerd zaten te kijken hoe die Hollanders dat voetbal beleefden. Uiteraard gniffelend bij iedere kans voor de Roemenen. De duimen werden omlaag gestoken, ondertussen roepend dat het maar niks was met Nederland vandaag.

Halverwege de wedstrijd kwam er echter een man met wel heel veel interesse onze kant op gelopen. Of we Nederlanders waren? Een vraag die we ondertussen natuurlijk niet meer ontkennend konden beantwoorden. Maar voor we het wisten vroeg hij “Op vakantie?”, maar dan wel in 100% Nederlands. Iets wat ik hier nog nooit heb meegemaakt.

Een Spanjaard die Nederlands sprak… en ik maar denken dat ik ondertussen alles hier wel had meegemaakt. Al snel ontstond er in de Spaanse bar onder de wedstrijd dan ook in gesprek in het Nederlands met de Spanjaard. We moesten uitleggen wat we hier deden, waar we woonden, voor hoelang we hier waren. Hij was geïnteresseerd.

Ondertussen kwamen we ook meer over hem te weten. Hij was gastarbeider geweest in Nederland. Na 40 jaar trouwe dienst mocht hij met pensioen en was hij teruggekeerd naar zijn geboortegrond; Puerto Real, Spanje. Zijn kinderen woonden nog steeds in Nederland, zij waren daar immers opgegroeid.

Ondertussen werd het 1-0 en ging hij naar huis. In plaats van “Hasta Luego” werd er geroepen “Tot ziens” en “Dag”. De wedstrijd ging verder en de sfeer bleef goed, het werd immers 2-0. Een Hollandse avond in Zuid-Spanje. Toch even het ‘Ons-kent-Ons’ gevoel, met een Nederlandse Spanjaard!

Spaanse EK-Stemming en Stakende Spanjaarden

De wedstrijd staat op het punt om te beginnen en ik stap een barretje binnen. De opkomst is niet hoog, slechts drie sigaretten en een sigaar. En dat terwijl de volksliederen (himnos nacionales) al gespeeld zijn en de spelers elkaar de hand schudden. Nee, druk is het niet.

Ik bestel een cola bij de barman en zeg hem dat het niet druk is. “Nee, maar wat een stomme tijd ook. Zes uur… Iedereen is nog aan het werk.” Ik geef hem gelijk en draai naar het scherm. De barman heeft ook wel een punt. Een Spaanse werkdag duurt tot 20.00 en voetbal kijken is er dan niet bij.

Toch zijn er een paar mensen die wel eerder vrij wisten te krijgen. De drie sigaretten bijvoorbeeld, aan hun kleding te zien komen ze direct uit hun werk. En ook hun beroep is te raden, waarschijnlijk schilders en een automonteur. Dit is het moment waarop de lezer, u dus, een man voor u moet zien met een afgedragen spijkerbroek vol met witte verf vlekken met een idem t-shirt. De automonteur dient te worden bedacht als een stinkende man met een blauwe gevlakte overal. In het verdere stukje is dan ook aan te raden uw neus gesloten te houden.

Maar goed terug naar de sfeer in de bar. Welke sfeer? Ik heb geen flauw idee. Waar in Nederland iedereen is uitgedost in het oranje en het knetterdruk is de cafés, is het hier maar een saaie bedoening. En dat ligt niet aan de bar waar ik zit. Want na een kort rondje te hebben gelopen, blijken alle barretjes in de buurt hetzelfde te zijn. Overal waar ik langsloop zie ik verwachtingsvolle blikken van barman, die ik vervolgens met een verontschuldigend gebaar achterlaat. Er moet wel een verdomd mooie barman staan, wil ik zo simpel naar binnen te lokken zijn.

Hoe dan ook, terug in de bar waar ik begon tussen de sigaar en de sigaretten, kijk ik de wedstrijd verder. Ik probeer de sfeer nog een beetje op te halen. Maar mijn uitroep “Donde estan esos bitterballen?”, leidt alleen tot fronsende gezichten en niet tot een sfeerverhoging. Pas bij de goals van Spanje komt er een beetje sfeer in de tent. Na de eerste goal (gol!!!!!!) wordt er flink gejuicht. Vanaf dan wordt er bij iedere Spaans counter een beetje geroepen (vamos! vamos!). Maar echt gezellig wordt het niet.

Drukker wordt het wel. Af en toe komen er mensen binnen die blijkbaar klaar zijn met werken. Je kan deze mensen indelen in twee groepen. De eerste helft komt binnen, merkt dan pas op dat er voetbal is. “Oh, futbol.” Bestelt dan zijn drankje en kijkt met een half oog naar de tv. Als het glas leeg is, gaan ze weer naar huis.
De andere helft blijft wel de wedstrijd afkijken. Uiteindelijk zitten er misschien 8 man. Bij de laatste goal wordt er nog wat gediscussieerd, “Was dit niet buitenspel?”, maar dat was het. Bij het laatste fluitsignaal lopen tegelijk 6 man, waaronder ik naar buiten. Wedstrijd voorbij, terug naar het dagelijks leven.

De Spanjaarden laten zich niet afleiden van huns dagelijkse beslommeringen door het EK, zoals ze zich eigenlijk door niks laten storen. Spanjaarden zijn voetbalfans, absoluut, maar dan wel van hun club uit hun eigen dorp. Het nationale elftal zegt ze weinig. Bovendien wat was ook weer eens de laatste keer dat Spanje verder kwam dan de kwartfinales op een EK of WK? Juist, 25 jaar geleden (1984…)
De wedstrijden van 18.00 worden hier dan ook niet eens uitgezonden (met uitzondering van het Spaanse elftal) op het open net. Quatro (de Spaanse zender) heeft geen geld over gehad voor deze wedstrijden en dus zijn ze alleen achter de decoder op Canal+ te bekijken.

Bovendien hebben de Spanjaarden op dit moment wel iets anders aan hun hoofd. De vrachtwagenchauffeurs in Spanje hebben een crisis uitgeroepen. Vanwege de alsmaar stijgende dieselprijs (dit jaar al 20%) zijn ze gaan staken. Hierdoor wordt er in heel Spanje helemaal niet meer door vrachtwagens gereden. Het gevolg? Geen benzine aan de pomp, lege supermarkten en geen levering van gas meer. Gas wordt hier nog gewoon in flessen geleverd en zonder gas heb je dus geen warm water. Hoelang dit nog gaat duren? Geen idee. De chauffeurs zeggen dat ze net zolang doorgaan totdat er aan hun eisen wordt voldaan. Tot die tijd teren wij in op onze diepvries…

de Helden van Puerto Real

Het zondagmiddag en de zon schijnt, tijd voor een potje voetbal. Nu ik in Nederland niet bij NEC op de tribune kan zitten, moet ik natuurlijk op zoek naar de plaatselijke vervanger en dat is Puerto Real CF (Club de Futbol). Puerto Real CF komt uit in de Spaanse Tercera (derde) division en speelde afgelopen weekend een thuiswedstrijd tegen Sevilla C.

Ik zal even uitleggen hoe de Spaanse competitie in elkaar zit. Onder de Primera Division (20 clubs), zit de Segunda Division A die bestaat uit 22 clubs. Onder deze divisie zit de Segunda Divion B die bestaat uit 4 regionale groepen van ieder 20 teams. Hieronder vind je de Tercera Division die bestaat uit 18 streek groepen van ieder 20 teams. Puerto Real zit in de 10^e groep (Andalusië West) en bezet daar op het moment de 2^e plaats.

Puerto Real behoort dus tot de derde divisie (122^e-302^e team van Spanje), maar heeft dit jaar kans om te promoveren. De eerste vier van iedere groep gaan namelijk onderling een competitie spelen (soort play-offs) om te bepalen welke 16 teams doorstromen naar de Segunda Division B. Puerto Real kan bij winst of gelijkspel in deze wedstrijd tegen Sevilla C plaatsing voor deze play-offs veiligstellen. Voor de club is dit dus een belangrijke wedstrijd omdat het al ruim 10 jaar niet meer heeft deelgenomen aan deze play-offs. Puerto Real heeft nog nooit hoger dan de Tercera Division gespeeld.

Terug naar de wedstrijd. Voetbal leeft hier nog veel meer dan het in Nederland doet. Het hele dorp hangt dan ook al een week lang vol met aanplakbiljetten voor de wedstrijd. En op het voetbalveld (valkbij mijn appartement) gaat vanaf 11 uur in de ochtend de muziek heel hard aan zodat de hele buurt hoort dat er die dag gevoetbald gaat worden. De wedstrijd zelf is pas om 18.00 uur.

Vanaf 17.00 zie je het halve dorp dan ook richting het veld begeven. Kaartjes voor de wedstrijd zijn 6.00 euro (goedkoop, want de vorige thuiswedstrijd was nog 12.00) en worden vanaf een uur voor de wedstrijd verkocht. Als de wedstrijd begint zitten er een kleine 600 man op de tribune (schatting). Iets wat veel is als je bedenkt dat een gemiddelde wedstrijd van Haarlem, Telstar of Eindhoven tussen de 1000 en 1500 toeschouwers trekt en dat zijn dan toch betaald voetbal clubs.

De sfeer op het sportcomplex is goed. De supporters zijn enthousiast, er zijn veel trommels meegenomen en er wordt hard gezongen. De hele wedstrijd is het geen moment stil en daar kunnen ze in de Goffert nog wat van leren.

Dan de wedstrijd. Beide teams vieren 4-4-2, maar al snel wordt duidelijk dat Sevilla C veel verdedigender speelt dan Puerto Real. Sevilla heeft constant veel mensen achter de bal en moet hebben van snelle uitlopen. Puerto Real heeft dan ook veel balbezit, maar creert daarmee veel te weinig. In de eerste 15 minuten zijn de beste kansen dan ook voor de uitlooppogingen van Sevilla, maar in het tweede kwartier zijn de beste kansen voor de thuisploeg. Het laatste kwartier is minder spectaculair dan het eerste halfuur en vindt vooral plaats op het middenveld.

In de rust wordt het veld ingenomen door de plaatselijke jeugd. Uit het niets komen overal ballen vandaan en ieder jongetje dat net nog in het publiek zat, rent nu achter een bal aan. Pas als de spelers weer het veld opkomen, gaan de kinderen terug naar hun ouders. Voetbal op zondagmiddag is hier dan ook echt een familiebezigheid. Pa en Ma met de kids op de tribune met een glas cola en een zakje gezouten zonnebloempitten.

De tweede helft wordt vervolgens het spel er niet beter op. Inzet wordt steeds belangrijker, techniek steeds minder. Veel lange ballen en getrek en geduw op het middenveld. Puerto Real gaat steeds meer op een gelijkspel spelen en Sevilla C lijkt daarmee akkoord te gaan. Pas in de laatste vijf minuten van de wedstrijd ontvlamt het spel nog even, met veel beweging voor de beide goals. Dit resulteert uiteindelijk een opgelegde kans in de laatste minuut voor Puerto Real, maar deze bal gaat over.

Het is een harde, maar niet onsportieve wedstrijd. Er zijn veel overtredingen en gele kaarten, maar allemaal vanuit de wil om te winnen of het duel aan te gaan. Na zo’n overtreding is er ook altijd even een handje of een excuus. Er zijn geen persoonlijke charges of ander onsportief gedrag. Ook de supporters blijven vriendelijk. Bij een beslissing van de scheidsrechter in het nadeel van de thuisploeg wordt soms wel twee keer niño del puta (jawel, hij is een hoerenjong) geroepen. Maar dit is meer voor de vorm, niet omdat de supporters echt woedend of agressief worden. Het houdt dan ook nooit lang aan.

Na het laatste fluitsignaal rennen de supporters het veld op en worden de plaatselijk helden omhelsd en gekust. Het definitieve punt is binnen, de play-offs zijn gehaald. Dat het eigenlijk een hele slechte wedstrijd was en dat er een droeve 0-0 op het scorebord staat, dat is iedereen alweer vergeten. Puerto Real gaat spelen voor promotie, maar eerst resten nog twee duels in de gewone competitie.

Het moeilijk te oordelen over de professionaliteit van deze Spaanse Tercera Division. Van de ene kant zijn er de hele wedstrijd twee camera’s die de wedstrijd opnemen en is er een gratis programmakrant (8 pagina’s) voor alle bezoekers. Maar andere kant is het gewoon een dorpsclub waar in de rust kinderen over het veld rennen en na de wedstrijd de bewoners hun plaatselijke helden omhelzen. Begin juni zal ik jullie weer op de hoogte houden van de play-offs!