Afscheid nemen...

Het is nog maar 2 dagen en dan pak ik weer een vliegtuig terug na Nederland. Drie maanden zijn in een sneltreinvaart voorbij gevlogen en al wat achter blijft zijn prachtige herinneringen. En ondanks dat ik nog hier in Spanje ben, word je toch al gedwongen om een beetje terug te kijken op de tijd hier. Afscheid nemen is terugblikken…

De Mensen
Ik heb nog nooit in zo’n korte tijd zoveel verschillende personen met verschillende nationaliteiten ontmoet. Om een kort overzicht te geven ik heb hier kennis gemaakt met mensen uit Spanje, Portugal, Frankrijk, België, Italië , Polen, Duitsland, Egypte, Libanon, Chili, Brazilië en Nederland. Een geweldig internationale groep die heel open en enthousiast is.

Wat zijn Nederlanders toch verschrikkelijk afstandelijke gesloten georganiseerde individualisten, in vergelijking tot de Spanjaarden hier. Hier heeft iedereen altijd tijd voor een praatje en ben je altijd overal welkom. De mensen zijn allemaal erg open en iedere nieuweling is welkom in de groep. Het is geweldig om zo ontvangen te worden en het is jammer om zo snel alweer afscheid te moeten nemen van deze mensen.

Cádiz & Málaga

De Omgeving
Andalusië is een prachtig gebied dat veel afwisseling biedt qua landschap. Je vindt ongerepte stranden aan de Costa del Luz aan de Atlantische Oceaan, en minder ongerepte aan de Costa del Sol aan de Middellandse Zee, Moerasgebieden tussen Sevilla en Cádiz, Hooggebergte rond Granada en heel veel glooiend landschap waarop olijven en zonnebloemen worden verbouwd (beide voor de olie).

Arcos de la Frontera & Sevilla

Ook cultureel is de streek uiterst interessant doordat ze is bewoond door Feniciers, Grieken, Carthagers, Romeinen, Arabieren (Moren), Katholieken en de hedendaagse multiculturele bevolking. Vooral de resten van de Moorse bewoning zijn uniek en nergens anders in Europa te vinden. Ik heb het genoegen gehad de hele regio uitgebreid te bekijken met bezoeken aan havenstad Cádiz en stad van de sherry Jerez de la Frontera. Maar ook steden die verder weg liggen zoals Sevilla, Córdoba, Granada, Málaga, Ronda, Arcos de la Frontera, Tarifa en Gibraltar.

Granada, Ronda & Córdoba

Het Dagelijks Leven
Als je aan het terugkijken bent, ben je erg geneigd te kijken naar de bijzondere dingen die je hebt meegemaakt. En dat terwijl het dagelijks leven hier al zo verschilt van Nederland. Ik denk dat het me dan ook wel moeite gaat kosten me weer aan te passen aan het Nederlandse ritme.

Jerez de la Frontera & Tarifa

Vooral de Spaanse onbezorgdheid en ongeregeldheid zorgen voor een uiterst (soms té)relaxte sfeer die zeer afsteekt bij de Nederlandse georganiseerde samenleving. Maar ook simpele dingen als twee maal per dag warm eten, pas rond 14.00 lunchen en rond 22.00 dineren zijn heerlijk. Er zijn ook dingen die ik minder ga missen zoals de gebrekkige badkamer en de geiser voor het warme water.

Gibraltar & Feria

De Feesten
Er is altijd wel ergens een feestje en het is een kwestie van de juiste mensen kennen om al deze feestjes te kunnen bezoeken. Sowieso wordt er iedere vrijdag en zaterdagavond in een park gezellig wat gedronken, alle mensen onder de 30 van het hele dorp komen daar bij elkaar. Daarnaast natuurlijk de feestje in de barretjes en cafetjes.

Maar het meest opzienbarend zijn natuurlijk de feria’s. Deze dorpsfeesten heb ik hier en op de volkskrantsite al eens uitgebreid besproken. Herhalen is hier dan ook overbodig. Toch wil ik wel opmerken dat deze feestjes ook steeds leuker worden naarmate je meer mensen kent (logisch!). Waar ik de eerste keren vooral heb genoten van de bijzondere sfeer en de opzet van zo’n feria heb zitten observeren, was ik de laatste keer zelf bezig om iedereen te zien en gezien te worden. Je ontmoet massa’s nieuwe mensen die allemaal weer ergens anders vandaan komen. Zo spreek je op 1 avond Spaans, Engels, Frans en Duits, maar verschillende personen. Geweldig!

Morgen het tweede deel van mijn terugblik op 3 maanden Spanje...

Maar eerst nog een paar 'biologisch verantwoorde' foto's ;)

Over Vissen en Hormonen

Ik heb al een paar keer beloofd dat ik wat meer zo schrijven over het onderzoek waar we hier mee bezig zijn. Ik zal nu dan ook proberen het zo goed mogelijk uit te leggen.

We doen onderzoek met slibtong, dit is een platvis. Je moet weten dat een platvis niet vanaf zijn geboorte plat over de bodem beweegt, maar in zijn jeugd gewoon als de meeste andere vissen door het water gaat. Dit betekent dat de vis gewoon twee zijvinnen heeft en een normale bouw. Tijdens de ‘puberteit’ van de vis zal deze een metamorfose ondergaan. Één van de twee ogen verplaatst van de ene kant naar de andere kant en een zijvin verdwijnt. De kant waar ooit een oog en zijvin zaten, wordt de buikkant van de vis.

Deze verandering tijdens de ontwikkeling van de vis is het gevolg van de aanmaak van schildklierhormoon (T3, T4) binnen de vis. Schildklierhormoon heeft ook binnen de mens een hele belangrijke rol bij de ontwikkeling en metabolisme (energie opname). Wat wij nu onderzoeken is of stress-hormoon (cortisol) invloed heeft op de afgifte van schildklierhormoon en andersom.

Op deze manier kijk je of stress invloed heeft op groei en ontwikkeling van de vis. Voor de visindustrie is dit een heel belangrijke vraag. Het onderzoek wordt echter gewoon vanuit de universiteit verricht en dus niet door of in opdracht van de visindustrie. We zijn dus onafhankelijk en hebben hierdoor de mogelijkheid ook wat extra metingen te doen, die minder met de directe vraag te doen hebben.

Dit klinkt natuurlijk allemaal leuk en aardig, maar hoe doe je zoiets nou?

De basis is vrij simpel. Je spuit schildklierhormoon in bij een groep vissen en vervolgens kijk je na 1, na 3 en na 7 dagen wat de waarde is van de stresshormonen en schildklierhormonen binnen deze vis. Je doet dit ook een keer met stresshormoon en een keer als je geen hormoon inspuit. Zo kijk je naar de effecten van de hormonen op elkaars waarden.

In de praktijk betekent dit dus dat je bijna 120 vissen inspuit en van deze vissen na 1 dag een groep doodt, na 3 dagen een groep en na 7 dagen een groep. Uit deze vissen haal je het bloed en de organen en in deze weefsels ga je vervolgens je metingen doen. Op dit moment hebben we alle organen verzameld en ingevroren en de komende weken zullen we druk zijn met de metingen van de verschillende hormonen in de verschillende weefsels.

Lieke en Noortje zullen vooral bezig gaan met het meten van de hormonen in de weefsels. Ikzelf zal vooral druk zijn om te kijken of de genen die coderen voor deze hormonen ook meer worden afgelezen. Dit betekent dat we vanaf volgende week in een ander lab aan het werk zijn omdat we andere technieken gebruiken.

Na deze droge uitleg van het onderzoek, beloof ik jullie dat ik jullie komende week weer wat uitgebreider zal berichten over het leven hier en de sfeer in Puerto Real.

de Illusie van de eerste indruk

Ik ben nu een paar dagen in Spanje en ik moet meteen aan de slag. Vandaag zijn we begonnen met het experiment waar we de komende maanden mee bezig zullen blijven. Het is dus meteen volle bak beginnen. Nou ja, volle bak, in Spaans tempo natuurlijk, dat betekent dat het tempo er dus niet echt inzit. Binnenkort zal ik wel wat meer vertellen over het onderzoek waar ik mee bezig ga. Maar dat is voor later. Eerst wil ik jullie een verhaal vertellen over een illusie: de eerste indruk.

Ik ben nu een paar dagen in Spanje en ik ben gedwongen om mee te gaan in een bepaalde leefstijl. Iets wat ik natuurlijk vooraf wist. Iets was ik ook helemaal niet erg vind. Maar wel iets waardoor je zelf geconfronteerd wordt met je gewoontes en je verwendheid. Ik schets als voorbeeld de situatie van het appartement op het moment dat ik binnenkwam.

Ik woon in een rustige straatje op twee hoog samen met Noortje en Lieke in een appartement dat voor 4 personen bedoeld is. In de huiskamer staan twee banken, een klein kastje, hangen 3 planken aan de muur en staat een eettafel met vier eetstoelen, een staande lamp en een tv. Er is een badkamertje met wc, bad/douche, bidet en wastafel. Daarnaast zijn er dus 4 slaapkamertjes en in totaal 6 bedden. In de keuken staat een elektrisch gasfornuis, een oven, een wasmachine, een magnetron, een koelkast (met vriesvak), enkele pannen, borden en bestek.

Dan denk je, oke, goed geregeld, alles dik voor mekaar. Dat dacht ik dus ook.

Als je er vervolgens een dag woont, weet je wel beter. Van ieder stopcontact is het de vraag of het werkt, dus moet we het doen met enkele stopcontacten. De TV werkt met een antenne en heeft blijkbaar slecht bereik want er is altijd sneeuw in beeld. De staande lamp is natuurlijk kapot. Een van de eetkamer stoelen dreigt ieder moment in te storten. De WC heeft sterk de neiging om door te blijven lopen. De hele keuken is heel erg smerig en van een internet verbinding heeft hier nog nooit iemand gehoord (denk ik). In ieder geval heb ik hier dus geen internet. Ik ben dus afhankelijk van de faculteit voor mijn internet.

O ja, en dan nog zoiets. Warm water hadden we dus ook niet. De gasfles die nodig is om het water te verwarmen, die is dus leeg. En ondanks dat de huisbaas beloofd had deze vooraf te vervangen, is dat dus niet gebeurd.

In Nederland zou je heel druk maken en direct gaan repareren en doen. Dat is ook het eerste wat je denkt als je hier bent. Maar het stomme is dat je al heel snel de Spaanse mentaliteit hier overneemt. Je laat het voor wat het is. Een stoel die instort, tja, die gebruik je gewoon niet. Geen internet, tja, dat kan je toch gewoon op de uni doen? Als je deksel op de stortbak van de WC nou net een beetje scheef legt, dan loopt ie niet door. Wist je dat je met sneeuw ook heel goed tv kan kijken? Tja, en die lamp… Er is gelukkig een plafondlamp.

Het enige wat we toch hebben aangepakt, is de keuken. Je moet daar toch je eten bereiden. Dus zo stonden we op onze eerste avond na het werk met zijn drieën de keuken te poetsen. Die keuken is nu, al zeg ik het zelf, dan ook blinkend schoon. We moeten nu alleen nog even op zoek naar een extra mok, misschien wat bestek, een fatsoenlijke pan, een pollepel en misschien nog wat dingen.

Als je hier iets geregeld wilt krijgen, kost het je dagen. Hierdoor laat je veel makkelijker dingen zoals ze zijn, omdat het de tijd niet waard is. Het is een relaxte manier van leven. Het enige waar we natuurlijk wel achter heen zijn geweest is het warme water. En zowaar, gisteravond, de derde dag van ons verblijf, is het dan eindelijk geregeld. O wat was die douche lekker vanochtend!

Misschien klinkt het nu net alsof de Spaanse mentaliteit verschrikkelijk is. Ik ervaar dat dus totaal niet zo. Alles gaat gewoon net een stapje rustiger en niemand maakt zich druk. Dat is heerlijk. Niemand weet hoe laat iedereen begint te werken ’s ochtends, iedereen komt wel een keer binnenwaaien. De Spanjaarden nemen ruim de tijd voor hun middag pauze. Ze eten twee keer per dag warm (mijn persoonlijk walhalla) en daar moet je de tijd voor nemen.

Voor zover mijn eerste indrukken van het appartement en de Spaanse mentaliteit. Binnenkort wat meer over mijn nieuwe dagelijks ritme en de universiteit. En ondanks dat ze hier spreken van slecht weer (sinds gister) vind ik de 20 graden al lekker. Al zeggen ze dat wij het Nederlandse weer hebben meegenomen, gister viel namelijk voor het eerst sinds bijna twee maanden een buitje.
Wie zegt dat Nederlanders verwend zijn?