22

Ieder jaar is het weer onvermijdelijk. Er komt een dag waarop je jezelf een jaar ouder mag noemen en voor mij kwam die dag afgelopen zaterdag. 22 jaren mag nu achter mijn naam zetten. Volgens de wikipedia wordt 22 geassocieerd met harde werkers. Ikzelf houd het toch bij 2x gek (11) of vooral het definitieve afscheid van de tienerjaren. U snapt het, een hele leeftijd ;)

Tijd voor taart! Helaas is het niet mogelijk u allemaal via de digitale snelweg een stukje te bezorgen, anders had ik dit uiteraard gedaan. Toch stond ik afgelopen weekend in mijn keukentje een taart te bakken. Gewoon een simpele appeltaart, maar mijn Franse collega’s waren wild enthousiast. ‘Exquis!’ of ‘Super bon’ en ik zelf maar denken dat mijn moeder het toch echt beter kon. Maar dat wisten zij niet.

Ook bleven ze maar vragen of er kaneel inzat. Ja mensen, in mijn appeltaart zit kaneel, zo’n vreemde combinatie is dat toch niet? Overigens vonden ze op het lab helemaal niet dat ik oud geworden was. ‘Bébé’, werd er gezegd toen ik vertelde dat ik 22 werd. Een baby bakt niet van die lekkere appeltaarten, was mijn verweer. Dat werd beaamd, maar toch was ik een baby.

Nu de tienerjaren steeds verder uit het zicht verdwijnen ga je de gekste dingen proberen om je toch nog jong te voelen. Voordat je het weet ben je immers oud, of nog erger, degelijk. Het is dus een zaak om in kringen te komen van mensen die nog ouder of vooral degelijker zijn dan jijzelf.



Zo vond ik mezelf afgelopen zondagmiddag terug in een klein zaaltje tussen allemaal mensen met grijze haren. Er zaten mannen met wandelstokken en prachtige Franse hoofddeksels samen met hun vrouwen die voor de gelegenheid netjes gekleed waren. Stiekem zat ik erop te wachten dat één der dames de breinaalden uit de tas zou pakken, maar helaas gebeurde dat niet.

Hoe ik hierin verzeild was geraakt? Nou dat zit zo, ik was bij één van mijn zwerftochten terecht gekomen bij een kapel aan de rand van de stad. Ooit was deze gesticht toen een Franse kroonprins in één verkeersongeluk met zijn koets om het leven was gekomen. Bij de ingang van deze gedenkkapel hing een bordje dat er een kwartier later een concert zou beginnen.

Dat liet ik natuurlijk niet aan me voorbij gaan. En dus zat ik tussen de plaatselijke oma’s en opa’s te luisteren naar een prachtig concert van cello en piano. Ruim een uur lang werd ik bedolven onder de mooiste melodieën van onder meer Bach, Chopin en Lully. Het applaus werd iedere keer luider en langer. En ik voelde me steeds jonger en jonger.

Sterker nog, het is me zo goed bevallen dat ik heb besloten dat ik dit vaker moet gaan doen. Volgende week kunt mij dus verwachten bij de plaatselijke bridge vereniging. Ook heb ik me inschrijven bij de handwerkclub. Maar het meest verheug ik me op een potje Pétanque in de schaduw van de bomen aan de rand van het park.

Cumpleaños

Terwijl ik nog na zat te genieten van de zege van NEC die ik via Radio Nijmegen gevolgd had, tikte de klok voorbij 24.00. De meiden waren al naar bed, dus ik zat in mijn eentje op de bank. Mijn verjaardag was begonnen, de dag dat ik 21 werd.

De volgende ochtend toen ik mijn kamerdeur open deed, was de woonkamer versierd met slingers. Noortje en Lieke waren 's nachts uit hun bed gekropen om ze op te hangen (de verassing was er een beetje af, want ik had ze gehoord). Ik ben gaan douchen en ontbijten, want ik moest eerder op de universiteit zijn dan de dames. Maar toch werd ik 's ochtends nog door beide gefeliciteerd.

Op de Universiteit duurde het iets langer voordat ze het doorhadden, maar ook daar natuurlijk de felicitaties. Ik heb natuurlijk ook daar nog even getrakteerd (had chocolade taart gekocht). Maar er was bijna niemand, naast mijzelf alleen Yvette en Juanmi en later ook Lieke en Noortje. Dus erg spetterend was het natuurlijk niet.

Dit is ook een beetje het verhaal van de hele dag. Ondanks dat ik de hele dag lieve sms'jes, krabbels en e-mailtjes kreeg (Dank aan allen), is het toch een vreemd gevoel om jarig te zijn ver weg van iedereen. Normaal gesproken is je verjaardag toch een dag waarop je familie, vrienden en kennissen ziet. Het gekste moment was dan ook wel rond een uur 19.00 toen ik in mijn eentje in de woonkamer zat en dacht 'tja, daar zit je dan op je verjaardag.'

Het klinkt nu misschien alsof ik heel weinig aandacht heb gekregen, maar dat is totaal niet waar. Mijn verjaardag begon namelijk eigenlijk al maandag met post uit Nederland (bedankt Roel!) en eindigde dit weekend toen mijn moeder mij kwam opzoeken. Ik ben dus eigenlijk een week lang jarig geweest. Bovendien hadden Noortje en Lieke ook erg hun best gedaan met hun cadeau's. Ik heb een prachtige onderbroek gekregen om Spaanse jongens mee te versieren en bovendien foto's om mijn kamer op te vrolijken (nu zijn het vier witte wanden). Bovendien heb ik later nog uit Nederland allerlei tekeningen en cadeautjes gehad (ook hiervoor veel dank).

De aandacht was dus overweldigend. Het is gewoon een gek gevoel, ik weet ook niet goed hoe ik dat moet omschrijven. Ik heb nog geen enkel moment sinds ik hier in Spanje zat thuis gemist. Maar misschien was mijn verjaardag dan het eerste moment dat ik Nijmegen miste. En daar viel ik mezelf een beetje tegen. Ik had op voorhand niet gedacht dat mijn verjaardag zoveel waarde voor me had. Vooral ook omdat ik in Nederland de dag eigenlijk vaak het liefst niet zou vieren.

Zo leer je jezelf nog eens kennen, hier in het Zuiden van Spanje. Maar ondertussen is mijn moeder hier geweest om te kijken hoe ik hier zit, dus heb ik twee dagen vrij van het lab gehad. En daar hebben we samen van genoten. Ondertussen besef ik hoe snel de tijd gaat (ik ben alweer halverwege) en zorg ik dat ik nog veel geniet van het leven hier. Zo gaan we dit weekend naar Cordoba.
Dat was het weer voor dit moment, misschien wel een van de meest persoonlijke stukjes hier op het blog. Hoe dan ook, de volgende keer iets over mijn collega's!