Ieren gezocht!

In een week die in het teken stond van toetsen en stakingen, moet je je ontspanning weten te vinden. Een mens kan immers niet de hele dag met zijn neus in de boeken zitten en ik voel me persoonlijk niet bepaald geroepen om met de Fransen mee te gaan staken. Al schijn ik één van de weinigen te zijn want maar liefst 3 miljoen mensen hebben afgelopen donderdag meegedaan aan manifestaties tegen de regering.

Tussen de toetsen van de afgelopen week door, die overigens goed zijn gegaan. Bedankt dat u er even naar vraagt! Tussen die toetsen door dus, kan je best even ergens een drankje gaan doen. En dus trok ik met mijn ganggenoten afgelopen dinsdagavond de stad in ter ere van St. Patrick’s dag. U weet wel, Ierland’s nationale feestdag!

U vraagt zich natuurlijk af of zoiets gevierd wordt in Frankrijk. Tja, nou in principe niet natuurlijk, maar als je dan gewoon een Ierse pub opzoekt dan ben je over dat probleem heen! Geen echte Ier natuurlijk te bekennen in die kroeg, maar goed, de Fransen hebben altijd een goede band met de Ieren gehad. Fransen en Ieren hebben namelijk 1 ding gemeen, ze hebben een bloedhekel aan Engelsen!

Het was overigens een idee van een ganggenote van me die uit Guatemala komt. U moet namelijk weten dat ik op een nogal internationale gang woon. Naast mijn buurvrouw uit Guatamala zit ik namelijk op de gang met een Spaanse, een Tsjechische en een enkele verdwaalde Fransoos. Maar de Fransen waren er niet bij deze avond.

In de Ierse pub ontmoeten we nog wat oud gangbewoners uit Mexico, Spanje en Frankrijk. Omdat er dus geen Ier te bekennen viel, hadden we allemaal ons best gedaan om dat te compenseren door ons in het groen uit te dossen. Groen is immers de Ierse nationale kleur!

Bovendien werden we in de pub nog een beetje geholpen omdat de biersponsor (juist Guinness!) voor de gelegenheid wat accessoires had laten invliegen. En dus liep de hele kroeg met groene hoeden met klavertjes, kartonnen zonnebrillen met groene glazen en een gummi Guinness biertje in hun hand (al werd dat meestal snel vervangen door een echt biertje).

Op de achtergrond klonk de hele avond natuurlijk de Ierse folk muziek, maar de voertaal was uiteraard gewoon Frans. Toen in de loop van de avond de eerste barkruk gesneuveld was, werd het voor mij tijd om naar huis te gaan. Niet dat ik iets te maken had met het verlies van de barkruk, maar de volgende ochtend stond er op mij een examen nierfysiologie te wachten en dus kon het niet al te laat worden.

Ondertussen zijn dus de eerste toetsen achter de rug en komende week heb ik vrij om me voor te bereiden op mijn laatste tentamen. Bovendien moet er nog een dik verslag worden geschreven. Genoeg te doen dus om mijn lege dagen op te vullen. Maar eerst geniet ik dit weekend nog even van de lentezon. Ik hoop u ook!

Bon week-end à tous!

Mijn excuses voor de foto die uiteraard niet deze week gemaakt is, maar van het internet geplukt. Er was helaas niks anders.

Alles nieuw

Terwijl Nederland ‘ontsnapt’ aan terroristische aanslagen en jongeren die de gehele Bredase scholengemeenschap uitmoorden, gaat in Parijs het leven gewoon door. Het was zelfs nogal een hectische week hier in de Franse hoofdstad. Maar goed, laat ik bij het begin beginnen, dat leest voor u wat makkelijker!

Afgelopen weekend ben ik dan daadwerkelijk verhuisd naar een andere kamer. Officieel moet ik -geloof ik- zeggen naar twee kamers, want mijn nieuwe onderkomen staat geregistreerd als heus deux-pièces. Zoals u weet is deze nieuwe kamer maar liefst 10 meter verwijderd van mijn vorige hok, dus dat was erg praktisch met de verhuizing.

Vorige week vrijdag heb ik de hele avond lopen schrobben op mijn nieuwe kamer en de eerste dingen alvast overgeplaatst. Op zaterdagochtend heb ik de rest verhuisd en zo lag ik zaterdagavond te slapen in een nieuw bed op een nieuwe kamer. Gordijnen hangen er nog niet, dus voorlopig word ik iedere ochtend vroeg begroet door de stralen van de zon.

Door een toevalligheid waren afgelopen weekend ook mijn moeder en Thijs hier in de stad en dus heb ik afgelopen weekend ook nog door de stad gestruind om enkele mooie plekjes samen te bezoeken. Hierbij liepen we zelfs nog de heren van Moke tegen het lijf. De mannen kwamen nog even een bestellinkje afhalen bij Karl Lagerfeld, maar hadden tussendoor tijd voor een terrasje.

Op zondagavond gebeurde vervolgens iets wat mijn hele week op zijn kop heeft gezet. Het ergste wat je op computergebied kan overkomen, namelijk dat je harde schijf besluit ermee op te houden. Alle bestanden kwijt en een computer die niet meer werkt. Een ramp, met name omdat ik vrijdag twee verslagen moest inleveren die natuurlijk niet gebackupt waren.

Ik schrijf dit stukje dan ook vanaf een gloednieuwe computer. Helaas met Frans azerty-toetsenbord, maar verder een prima ding: 17 inch beeldscherm, goede geluidsvoorziening, ingebouwde webcam, office pakket, voeten massage functie, ingebouwd koffiezetapparaat en uiteraard zelfreinigende toetsenbordtoetsen. Nou ja, in ieder geval een beter ding dan ik gewend ben.

Maar daar had ik mijn verslagen nog niet mee terug natuurlijk. Dus werd iedere vrije minuut van de afgelopen week hierin gestopt, met als resultaat dat ik vandaag twee nieuwe versies kon inleveren. Het eerste verlies is daarmee hersteld, maar stiekem hoop ik toch dat er binnenkort nog wat bestanden van de oude pc gered kunnen worden.

Dat is echter voor later zorg, want volgende week staan er maar liefst 3 toetsen op mij te wachten. Bovendien moet ik over twee weken een verslag van 20 pagina’s inleveren en presenteren. Komende week zal dus niet minder druk worden dan de vorige.

Bon week-end à tous!

Champagne tussen de couture

Nadat ik vorige week een beetje heb gespijbeld van dit blog, ben ik deze week weer helemaal terug met een verhaal uit de modewereld. Nou wist u natuurlijk niet dat ik hierin thuis was, sterker nog, dat wist ik zelf ook niet, maar deze week liep ik toch daadwerkelijk rond op een internationale mode ‘showroom’ waar in principe alleen professionals komen. U snapt, ik voelde me meteen thuis.

60 verschillende modeontwerpers hadden hun eigen standje waarin ze probeerden hun ontwerpen te verkopen aan winkels, groothandels of andere bedrijven. En op één of andere manier gaat dat altijd een stuk beter in een feestelijke omgeving. Dus liep ik afgelopen donderdag avond met een glas champagne in mijn hand in door de zalen.

U vraagt zich ondertussen nog steeds af, wat ik daar deed. Om eerlijk te zijn vroeg ik mezelf dat ook af, vooral omdat iedereen om mij heen natuurlijk uiterst modieus gekleed was. Ikzelf had natuurlijk gewoon mijn dagelijkse kleding aan, maar gelukkig was er Clément. En Clément moet ik even uitleggen. (Voor alle duidelijkheid het gaat hier om een andere Clément, dan de Clément die in een ander bericht figureerde)

Clément houdt van eten, houdt van drinken en houdt vooral niet van sport. Hierdoor is er een ophoping ontstaan van lichaamsvetten voornamelijk in de darmregio (inderdaad hij heeft een buikje). Iets waar mensen hem ook graag een beetje mee plagen. Clément is ook alles behalve modebewust, hij trekt ’s ochtends iets uit de kast wat lekker zit en waarvan je nog weleens afvraagt of het wel gewassen is.

Verder is Clément overigens een hele aardige vent die heel behulpzaam en vriendelijk is. Het leuke is nu, dat deze Clément de vriend is van Claudia. En Claudia, zo moet u weten, is de mode ontwerpster door wie ik was uitgenodigd op dit feestje. Het is een bijzondere combinatie dus, de modieuze Claudia en de - Clément.

Maar door dus naast Clément te gaan staan, viel het helemaal niet op dat ik niet zo modieus gekleed was. Steker nog, ik kwam er best goed vanaf! Ik ken Clément en Claudia overigens omdat ze mijn buren waren en samen met de andere buren van de gang was ik uitgenodigd op het feestje.

Het waren mijn eerste stappen in de modewereld, maar het was vooral leuk om Claudia en Clément weer eens te spreken. Claudia was overigens ook gelukkig, want ze had net die dag een Amerikaanse order binnengesleept. Daar moest op gedronken worden en dat gebeurde ook. Het was een drukke avond, tot het moment dat er geen champagne meer werd geschonken. U kent dat soort feestjes wel.

Dit bericht is overigens het laatste bericht wat ik schrijf vanuit mijn kleine kamertje. Ik heb vandaag de sleutel gekregen van mijn nieuwe kamer en vanaf volgende week schrijf ik mijn berichten vanuit een kamer met 2x zoveel ruimte. Of mijn berichten hier luchtiger van worden, dat blijft nog even afwachten.

Bon week-end à tous!

Dit bericht werd mede mogelijk gemaakt door de IB-groep, die zowaar na dik een half jaar heeft besloten om mijn beurs eens te gaan betalen. Er gaat niks boven Groningen…..

Staking!

De afgelopen week stond voor mij in het teken van een presentatie die ik moest geven van een wetenschappelijk artikel over de herkenning van het griepvirus door de longcellen. Maar liefst 45 minuten werd ik verwacht vol te kletsen in het Frans samen met een andere student. Een pittige opgave dus met mijn ‘camping-Frans’.

Zenuwachtig stond ik dan ook in de metro die ochtend. Het was druk om me heen, maar ik nam in mijn hoofd nog één keer de presentatie helemaal door. Toen ik bij Jussieu uitstapte en weer boven de grond kwam, stond er een massa studenten en docenten in gele hesjes. “JUSSIEU EN LUTTE”, stond erop en iedereen werd een papier in de handen geduwd.

Sinds het begin van 2009 is er namelijk een grote staking op de universiteit bezig. Overal hangen dus op de campus grote posters en er is altijd wel iemand die je een folder in de hand duwt. Vaak zijn ook maar een aantal ingangen afgesloten zodat je wel door de massa stakers naar binnen moet gaan. Ze denken op zo’n manier meer mensen enthousiast te maken.

De docenten staken namelijk omdat er een onderwijshervorming wordt doorgevoerd in 2010, waar ze het niet mee eens zijn. Het wordt moeilijker om carrière te maken voor onderzoekers en daar zijn ze niet blij mee. Ook dat is inderdaad een goede reden om het werk neer te leggen. De schattingen zijn dat ongeveer 45% van de lesactiviteiten deze week geen doorgang heeft gevonden.

Interessant is overigens dat er deze week in een Frans opinietijdschrift een onderzoek stond waaruit blijkt dat 71% van de Fransen vindt, dat er strengere regels moeten komen voor manifestaties. Niet zo gek natuurlijk als je weet dat er in 2008 bijna 3000 manifestaties zijn gehouden in Parijs en slechts 28 verboden. Ook de stakers hebben meerdere van dit soort optochten gepland. Maar mijn docenten doen vooralsnog niet mee aan de staking en ook mijn mede-studenten hebben zich niet bij de stakers aangesloten.

Ook ik zat vanochtend helemaal niet op de stakers te wachten. Ik was gespannen voor de presentatie en had geen zin in gezeur aan mijn hoofd. Eigenlijk had ik überhaupt geen zin in de presentatie, omdat mijn Frans weleens niet goed genoeg zou kunnen zijn. Ik stelde me zo voor dat ik midden voor de groep helemaal niet meer uit mijn woorden zou kunnen komen.

Ik pakte de folders dan ook met tegenzin aan en loop door de haag van mensen heen. ‘Schrijf je in als staker!’ stond er groot op de eerste folder. En opeens drong het tot me door, dat dat helemaal niet zo’n slecht idee was. Als staker zou ik immers geen presentatie hoeven te geven en hoefde ik niet bang te zijn af te gaan voor de docent en de rest van de groep.

Mijn humeur sloeg plotseling helemaal om en moedwillig liep ik naar het inschrijvingspunt toe. Ik was de vijfde die aansloot in de rij. Voor me stond een docent die ik nog kende van een eerder vak. Hij knoopte een gesprek aan en vertelde dat hij de laatste van zijn afdeling was die zich inschreef. Maar veel verder kwamen we niet, want toen was hij al aan de beurt.

Toen ik aan de beurt was, hoorde ik opeens een doordringend gepiep waarvan ik zo snel niet wist waar het vandaan kwam. Het was mijn wekker. Met een druk op de knop, stopte het irritante geluid. Ik keek op de klok die half acht aanwees, nog twee uur en dan stond ik te presenteren. Ik rekte me uit en wreef de slaap uit mijn ogen. Als ik snel uit mijn bed zou klimmen, kon ik snel nog even onder douche….

De presentatie is overigens prima afgelopen en ik was gelukkig niet zo zenuwachtig als ik hierboven beschrijf. Mijn droom is overigens wel gebaseerd op de waarheid, want er is wel degelijk een staking aan de gang op de universiteit. De mensen die de richting Voeding hebben gekozen, krijgen ondertussen geen les meer. Vooralsnog gaan mijn lessen gelukkig nog door, want het zou zo zonde om studievertraging op te lopen.

Dat ik vorige week geen bericht heb geplaatst hier was overigens geen staking van mijn kant, maar het gemis van een internetaansluiting voor een kleine week. Voor zover mijn berichtgeving uit Parijs, bon week-end à tous!

een Hapje Eten!

Toen ik maandagmorgen de wekker uitdrukte en naar buiten keek, zag ik de sneeuw naar beneden dwarrelen. De hele stad was gehuld onder een maagdelijk wit laagje, dat het begin duidde van mijn tweede half jaar hier in Parijs. Anderhalf uur later zat ik te luisteren naar mijn eerste college van 2009.

Het belooft wat anders te worden dan 2008. Ik heb een richting moeten kiezen en zit nog maar met 14 mensen in de zaal en dat is eigenlijk wel heel erg fijn. De vakken die ik nu krijg zijn precies waarvoor ik naar Parijs ben gekomen. Bovendien is het een gezellige groep en het contact met de docent is enorm toegenomen.

Dat levert meteen heel andere colleges op. Zo heb ik deze week al een scheldende docent voor de groep gehad, omdat zijn powerpoint presentatie niet goed werkte en een docent die verschillende kunstwerken in zijn presentatie had verwerkt. Bij ieder doek werd ons weer gevraagd wie het had geschilderd.

Dan komt nu de huiskamervraag…. Hieronder heb ik twee van de werken geplaatst die mij afgelopen week ook gevraagd werden in de collegezaal. Nu aan u de vraag, van wie zijn deze doeken?

Voor het antwoord op deze vraag houd ik u nog even in spanning.

Omdat er nu nog maar 14 mensen bij me in de groep zitten, zie ik andere mensen meteen een stuk minder. Gelukkig kom je nog weleens wat personen tegen in de metro of tussendoor op de universiteit en dat geeft de kans om een beetje bij te praten. En anders spreek je gewoon met iemand af. Zo ben ik afgelopen maandag een hapje gaan eten met Clément.

We hadden al maanden geleden afgesproken dat we dat zouden doen, maar de datum werd steeds opgeschoven. Uiteindelijke zaten we afgelopen maandag in een restaurant vlakbij de Opera. Er hing een hele huiselijke sfeer niet in de laatste plaats door de eigenaar die je ontvangt alsof je een goede kennis bent. Bovendien zijn de toetjes al uitgestald bij binnenkomst en staat de koelkast midden in het restaurant.

Het werd een avond waarbij Clément mij vermanend toesprak dat ik wel wat ‘Fransere’ gerechten had kunnen kiezen en vertelde dat het onbeleefd was om sla met je mes te snijden. U snapt dat hij dit zei, terwijl hij zijn sla aan het snijden was met zijn mes. Het werd een gezellige avond waarbij ik als Nederlander zijnde verschrikkelijk op moest passen dat ik niet te snel at. Immers in Frankrijk tafelt men en in Nederland eet men.

Ik voel ondertussen dat u nog een aantal prangende vragen heeft. Ter opheldering enkele antwoorden: de voertaal was bij aanvang Frans maar liep tegen het eind van de avond over in Engels, ook werden er enkele woorden Nederlands gesproken. Afrekenen ging op zijn Frans, Clément nodigde uit dus betaalde, ik deed meteen de wederuitnodiging om het binnenkort nog eens over te doen. Misschien kom ik zo ooit nog eens van de Nederlandse imago af?

O ja, en dan die andere vraag. De twee werken waren van Manet en Magritte. Ik hoop dat u de eeuwige roem, die aan deze vraag verbonden zat, gewonnen heeft! Mij is het in de collegezaal in ieder geval gelukt, evenals een handvol andere schilderijen.
Voor zover dit kijkje in mijn drukke week hier in Parijs. Volgende week meer en voor nu:
Bon week-end à tous!

een Vies Verhaal

Deze week, beste lezer, ga ik u een vies verhaal vertellen. U zult zeggen, moet dat nou? Helaas, u ontkomt er niet aan. Ik had een hele tekst voorbereid over Franse stakers, maar ja, die Franse staken altijd en ik heb vandaag zo’n schokkende ervaring gehad, die moet ik toch even kwijt. (Hé, dat rijmt ook nog!) Hoe dan ook, een vies verhaal dus….

Ik was vanmiddag bij het Palais de Luxembourg voor een tentoonstelling van topstukken uit een moderne kunstcollectie uit Lissabon. Ik wilde daar al maanden naar toe, maar het was er niet van gekomen. Op de terugweg besloot ik de bus te nemen in plaats van de metro, immers ik had geen haast en boven de grond ziet men meer dan onder de grond.

Na een minuut of vijf wachten, kwam inderdaad de bus. Het was vrij druk, dus ik liep helemaal door naar achter. In de meeste Franse stadbussen zijn de stoelen hier in een soort halve cirkel opgesteld, en ik ging helemaal aan de zijkant zitten. Al snel kreeg ik gezelschap van een oudere meneer die midden in de halve cirkel ging zitten en een beetje voor zich uit aan het mompelen was.

Ongeveer bij het Musée d’Orsay werd het echt druk in de bus, alle plaatsen in de halve cirkel achterin de bus waren nu bezet. Er zat een moeder met een kind dat zijn laarsjes steeds uittrapte, een vrouw van middelbare leeftijd die constant aan het bellen was, een man in een zwart pak die Le Monde aan het lezen was en studente met haar tas op schoot. De oude man was ondertussen gestopt met bazelen en je zag af en toe zijn ogen langzaam dicht vallen.

Het was druk op de weg, de bus stond veel stil tussen de auto’s in de rij voor het stoplicht en zelfs de buschauffeur had daarom een krantje op schoot genomen. Buschauffeurs behoren immers tot een bijzondere groep mannen, de groep die wel meerdere dingen tegelijk kan doen. De oude man op de achterbank was ondertussen definitief in slaap gevallen.

Pas ergens voorbij de Madeleine schrok de man weer wakker. Hij keek om zich heen en merkte gelukkig dat hij zijn stop nog niet voorbij was. Langzaam begon hij zijn spulletjes bij elkaar te pakken, zijn halte was blijkbaar niet meer zo ver weg. En inderdaad twee haltes later stond hij op om de bus te verlaten.



Let op, beste lezer, dit is een goed moment op een wasknijper op neus te zetten of andere voorzorgsmaatregelen te nemen.
Vanaf het moment dat de man opstond, steeg er namelijk een penetrante geur op achterin de bus. In eerste instantie dacht ik nog een flinke scheet, maar al snel ontdekte ik dat op de stoel die zojuist nog bezet was geweest, een duidelijk remspoor was achtergebleven.

Ik keek om me heen, ook de andere mensen hadden het gebeuren opgemerkt. Met ongeloof keken we elkaar aan, niet wetend wat we met de situatie aanmoesten. Ik probeerde nog een opmerking te maken over een Hinderwetvergunning, maar kwam zo snel niet op de Franse term (Autorisation de la loi sur les nuisances?). De doordringende lucht bleef ondertussen achterin de bus hangen en nieuwe reizigers werden erop geattendeerd om vooral niet op de bewuste stoel te gaan zitten.

Gelukkig moest ik twee haltes verder de bus uit en kon ik de geur en ‘de kleur’ achter me laten. De volgende keer pak ik misschien toch maar weer de metro. Al is de urinegeur die daar nog weleens in hoekjes te vinden is, ook niet alles. Volgende week, en dat beloof ik u, een wat hygiënischer verhaal.
Bon week-end!

Ja, Darwin!

Soms krijg je van die verzoekjes die je verplicht moet honoreren. Zo'n verzoek kreeg ik deze week mijn biologieleraar. Hij vroeg mij via mijn blog mijn kennissen te attenderen op deze webpagina, waar haarfijn wordt uitgelegd dat Darwin's evolutietheorie geen geloof is, maar wetenschap. Ondanks dat hij helaas de verkeerde voetbalclub steunt, heb ik toch besloten dit bericht te plaatsen.

Nou ken ik mijn publiek een beetje... en veel van mijn lezers zullen bij het zien van die website denken 'Dat is wel erg veel tekst....'. Om die mensen toch te bedienen, bij dezen:
Rond 12 februari valt er een folder bij u in de bus namens kerkelijke organisaties in Nederland. Deze folder staat vol met suggestieve formuleringen en feitelijke onjuistheden, om Nederlanders ervan te overtuigen dat de keuze tussen evolutie en schepping vooral een kwestie van geloven is. Deze webpagina (hier nogmaals de link) laat alle punten zien waarop de folder niet klopt en dat er wel degelijk een wetenschappelijke basis is voor de evolutietheorie.

Dat is in het kort de boodschap van de webpagina. Ik wil u overigens wel aanmoedigen om toch even een kijkje te nemen op de website, want deze is wel degelijk erg interessant. Om de actie kracht bij te zetten, zijn er ook stickers gemaakt (hier verkrijgbaar) met de tekst NEE creationisme, JA Darwin. Maar het plakken van deze stickers voorkomt helaas niet dat u de misleidende folder toch in de bus zal krijgen.

Ik hoop hiermee jullie aandacht even op het onderwerp te hebben gevestigd en bovendien mijn biologieleraar een plezier te hebben gedaan. Ik neem aan dat hijzelf mij wel een pleziertje terug wil doen, door onderstaande banner op zijn weblog te plaatsen! Tot zover deze eenmalige tussentijdse berichtgeving. Vrijdag weer gewone verhalen uit Parijs!

Over Wind en Regen

In de week dat Amerika zijn nieuwe Messias begroette, de week dat Wilders toch discriminerend bleek te zijn en de week dat er doden vielen in de crèche, in die week ging ik terug naar de stad waar de zon schijnt tussen de regen door en de Franse kaas nog altijd fromage français wordt genoemd, naar Parijs dus.

Er was niet zoveel veranderd in Parijs. Mijn kamer lag nog steeds op de 6e verdieping, de kerstversiering hing nog aan de bomen en Mona lachte lief als altijd. Toch was het anders dan voorheen, immers de Eiffeltoren wordt dagelijks 1 uur korter verlicht en er hingen nieuwe reclameposters in de metro. O ja, en het regende.

Erg schokkende veranderingen zijn dus achter wegen gebleven. Ik begon in ieder geval mijn oude leventje weer op te pakken. Boodschapjes doen, iedere dag weer koken (ik mis jou ook, mams), een wandelingetje door de stad, boekje lezen, het bekende liedje. Ook ikzelf was dus niet echt veranderd.

Toch heb ik deze week nog een paar verbazingen die ik jullie niet wil onthouden. Zo wenst iedereen hier elkaar nog een Gelukkig Nieuwjaar. Nou dacht ik altijd dat Driekoningen zo’n beetje de grens was, maar hier kom je er dus niet onderuit. Ik ben dus ook heel benieuwd of ik 2 februari als ik weer in de collegezaal zit, nog steeds ‘bonne année’ naar mijn hoofd geslingerd krijg. Wie weet.

Ook ben ik er vandaag achtergekomen dat Fransen bang zijn voor de wind. Tussen twee buien door had ik namelijk bedacht dat het leuk zijn het Park Buttes Chaumont te bezoeken. Dit park ligt aan de noordoostkant van Parijs en heeft een enorme rotspartij in het midden waar een grote brug naartoe loopt en bovenop een klein prieeltje staat. Een mooi park dus.

Goed, ik dus in de metro, daarna uitgestapt in de buurt van het park en even een rondje in de buurt gelopen. Het is overigens een treurige buurt, maar dat doet er nu even niet toe. Ik kom dus bij het park aan en dan blijken alle poorten gesloten te zijn! Achteraf lees ik op internet dat vandaag alle parken in Parijs gesloten waren wegens de hevige wind. De Fransen zijn niet zoveel gewend, zullen we maar zeggen.

Goh Jeroen, was dit nou het meest schokkende wat je deze week hebt meegemaakt? Uhm, nou… Ik heb deze week een paart dingen geregeld, zo ben ik nu zeker van de nieuwe kamer en kan ik er waarschijnlijk per 1 maart in. Ook heb ik mijn laatste punten opgehaald en heb ik wat verzekeringsdingen geregeld. Verder heb ik rustig aangedaan. Dus tja… Volgende week misschien een spannender verhaal.
Tot die tijd.... Bon week-end à tous!

Korte update

Ik had beloofd geen berichtjes te schrijven totdat ik in Frankrijk terug zou zijn. Helaas, ik ga me er niet aan houden. Soms is het gewoon even tijd om de geheugens op te frissen en de voortgang te melden. Hierbij een kleine update....

Allereerst natuurlijk de tentamens. U weet het nog? 9 tentamens, 6 vakken, 1 week.
Vandaag kreeg ik het goede nieuws, ik heb mijn semester gehaald. Ik heb voor 5 van de 6 vakken een voldoende gehaald en daarmee kan ik mijn ene onvoldoende compenseren. Ik heb dus gelukkig geen herkansingen!

Ten tweede de mogelijke nieuwe kamer. Het is ondertussen zo goed als zeker dat ik de kamer krijg. De precieze datum dat ik kan verhuizen is nog niet bekend en krijg ik eind januari te horen, als ik ook het huurcontract onderteken. Wordt vervolgd dus.

Tot slot (om het deze keer bij een kort berichtje te houden) wil ik nog even melden dat ik 19 januari weer naar Frankrijk vertrek. Nog dik 10 dagen dus om te genieten van erwtensoep, frikandellen, drop, satésaus en natuurlijk -als ik nog een gaatje kan vinden tussen het eten door- al die lieve mensen om mij heen!

Anoniempje

Mijn naam is Jeroen, hier in Frankrijk Jerôme en een enkele keer Jeroo-en, maar deze week mocht niemand dat weten. Ik schreef op ieder antwoordvel mijn naam, geboorteplaats, geboortedatum en handtekening (ja-ha, ik ben het echt) in de rechtbovenhoek. Daarna heb ik die hoek dubbelgevouwen en dichtgeplakt met de bijgeleverde plakrand.

Anoniem dus, zodat de docent die het nakijkt niet wordt beïnvloed door de naam die boven het tentamen staat. Pas later op het secretariaat worden de hoekjes opengemaakt en de cijfers aan de namen gekoppeld. Maar mijn anonimiteit is helaas verloren gegaan. Dat zit zo, ik moest de tentamens in het Frans maken. Moet ik nog verder uitleggen….?

Anoniem of niet, 9 tentamens heb ik deze week gemaakt en geloof het of niet, ik heb er een goed gevoel over. Ik heb geen enkel tentamen echt verknald, dat durf ik wel te zeggen. Feit is natuurlijk dat ik niet bekend ben met de Franse leraren, dus dat ik niet weet hoe streng ze zijn. En dat kan met mijn camping-frans nog wel eens vervelend zijn.

Toch vond ik het wel zwaar om in 1 week 9 tentamens te maken. Je bent de hele dag bezig en dan wil je ’s avonds nog de volgende dag voorbereiden. Nou had ik woensdagavond ook nog een stroomstoring, dus zat ik ‘gezellig’ bij kaarslicht mijn stof te herhalen. Als dat niet romantisch is…. Parijs wordt niet voor niks de Cité d’Amour genoemd, zullen we maar zeggen.

Hoe dan ook, gelukkig bestond 1 van de 9 tentamens deze week uit het vak Engels. Ik ging hier natuurlijk met het volste vertrouwen naartoe en niet alleen ik, vele Fransen met mij. Dat wil zeggen, ze hadden allemaal vertrouwen in mij. Dus kon ik in het midden van de collegezaal gaan zitten, zodat de twee rijen achter mij lekker met me mee konden schrijven.

Misschien moet ik toch nog eens terug naar het gym om mevrouw Bongaerts persoonlijk te vertellen dat het wel meevalt met mijn Engels. Tenminste, dat zeggen ze hier. Ik ben er in ieder geval blij mee, want dat betekent dat ik een goed punt voor Engels kan gebruiken om een minder goed punt ergens anders op te halen.

Maar de tentamens zitten er gelukkig op en de koffer is gepakt, want morgen vertrekt de trein naar Nederland. Ik ben dan in de lage landen voor de duur van drie weken. Misschien wat langer afhankelijk van mijn resultaten voor de tentamens en wat perikelen rond een nieuwe kamer. Jawel, ik ga uit de bezemkast komen, het moest er toch eens van komen….

Het is nog niet 100% zeker, maar waarschijnlijk ga ik twee deuren verder wonen op een kamer die ongeveer twee keer zo groot is als degene die ik nu bezet. Maar goed, u moet het nog even niet doorvertellen zolang het niet zeker is. De wekelijkse berichtgeving op dit blog wordt in ieder geval gestaakt tot het moment dat ik weer in Frankrijk ben. Tot die tijd hoop ik weer wat lezers in levende lijven te zien. Voor nu wens ik iedereen

Feestelijke Kerstdagen
en een weergaloos 2009

Leerperikelen

Ik zal het kort houden deze week. Volgende week staan er op mij 9 tentamens in 5 dagen te wachten. Dus dat betekende voor mij deze week heel veel met de neus in de boeken zitten. Opdrachten maken, samenvatten, proeftentamens doen en feitjes stampen. Dat was zo’n beetje wat ik deze week heb uitgevoerd. Ik kan het niet veel leuker maken, dat was het namelijk ook niet.

Daarom deze week even geen uitgebreid bericht uit de Franse hoofdstad. Volgende week vrijdag zal ik weer de tijd nemen voor een wat langer stukje. Vast en zeker dan ook een bericht over hoe de tentamens zijn gegaan. Voor nu.. Iedereen een goed weekend gewenst!

Saint Nicolas

Om 12 uur vanmiddag was het klaar. De colleges van het eerste half jaar zaten erop. Om 12.01 ging er dan ook een vreemde golf door de collegezaal. Het besef dat de lessen erop zaten, maar tegelijkertijd het besef dat het harde werken nu pas begon. Er is nu één week de tijd om flink te leren om daarna in een week maar liefst 9 keer een tentamen maken.

Bovendien was het college het laatste dat we met zijn allen (dik 100 man) hebben gevolgd. Vanaf januari kiest iedereen een richting en zijn de groepen veel kleiner. Sommige mensen ga je dus minder zien en daardoor werd dat vreemde gevoel nog eens versterkt. Uit het niets kwam er een gitaar tevoorschijn. Twee mede studenten hadden een liedje over de master geschreven onder de passende titel ‘Nooit zonder mijn PCR’.

Voor de niet biologen onder ons, PCR is een techniek waarmee DNA vermenigvuldigd kan worden. Het was dan ook een nogal spottend nummer, waarbij allerlei dingen uit het afgelopen half jaar op de hak werden genomen. Lachend gingen we na afloop allemaal de zaal uit en wensten we elkaar veel succes met het leren. Nog 9 dagen te gaan….

Ik besloot na afloop van dit laatste college niet meteen met mijn neus in de boeken te gaan zitten, maar Sinterklaas te vieren op zijn Frans. U zult zeggen, wat is dat ‘Sinterklaas vieren op zijn Frans’? Mijn antwoord: Ik heb werkelijk geen flauw idee. Maar gelukkig kan ik goed improviseren...

Dus nam ik de metro naar het hartje van het 3e arrondissement en bracht een bezoek aan de Sinterklaas kerk. Dit is geen kerk voor lieden die ook na hun 10e levensjaar nog in Sinterklaas geloven, maar gewoon een katholieke kerk die gewijd is aan de heilige Sint Nicolaas. Ze noemen de kerk hier dan ook Saint-Nicolas-des-Champs (Sinterklaas van de Velden), naar de ‘Turkse’ heilige uit de 4e eeuw.

Mijn improvisatie bleek voldoende te zijn, want er hing een groot spandoek “Sinterklaasfeest van 4 tot en met 7 december”. De spanning gierde dan ook door mijn lijf toen ik de kerk binnenstapte. Zouden de pepernoten mij bij binnenkomst langs mijn oren vliegen? Zou ik misschien de Goedheiligman voor het eerst in 10 jaar weer eens de hand kunnen schudden? Ik stond te trillen op mijn benen.

Toen de deur achter mij dichtviel, kwam de anticlimax. Heiligschennis! Het eerste dat mij in het oog sprong, was een kerststal. Het mag toch alom bekend zijn dat kerst pas gevierd dient te worden, nadat de Sint het land heeft verlaten. Maar al snel zag ik in, dat vanuit Frans perspectief de Sint het land al had verlaten. Hij liep immers in Nederland rond.

Maar even verder kijken dus. Achter in de kerk bleek er een ‘braderie’ aan de gang te zijn. Braderie dient dan gelezen te worden als een chic woord voor rommelmarkt. En met alle respect voor alle ijverige vrijwilligers die de talloze spulletjes bij elkaar hadden gesleept, rommel was het. Kleren, spelletjes, video’s, boeken, servies, alles was te koop. Maar de pepernoten en speculaasjes waar ik naar op zoek was, waren natuurlijk nergens te vinden.

Tot mijn oog viel op een soort taai-taai koek in een chocolade-jasje. Om de kerk te steunen, heb ik deze dan maar gekocht. Bovendien was mijn maag ook niet ontevreden over mijn aankoop. Op ‘braderie’ leerde ik ook dat ik een dag te vroeg was. Het Sinterklaasfeest in de betekenis van kinderfeest zou zaterdagmiddag 6 december worden gevierd en ik viel helaas niet in de leeftijdscategorie die mee mocht doen.

Enigszins gedesillusioneerd ging ik dan ook weer naar huis. Eenmaal thuis besloot ik nog maar een beetje verder te improviseren. Bij het trekken van de lootjes trok ik verassend genoeg mezelf. Na lang nadenken, besloot ik hutspot voor mezelf te maken. Het werd toch wel de meest smakelijke surprise die ik in al die jaren heb gehad. En het gedicht, tja... dat moet ik u helaas verschuldigd blijven....