Tour du Monde

Adieu of liever Au revoir!

2010-08-04T00:04:00.004+02:00

Lieve Mensen,
Sinds juli resideer ik weer in de lage landen. Na 2 prachtige jaren in de Franse hoofdstad Parijs heb ik afscheid genomen van mijn vrienden, mijn collega's, de universiteit en niet in de laatste plaats de stad zelf. Het was tijd voor een nieuwe stap en die heb ik gevonden op het oude vertrouwde honk, Nijmegen. Vanaf september ga ik starten op de afdeling Fysiologie aan het UMC St. Radboud voor een vierjarig promotietraject.
Hiermee komt er een definitief einde aan de getuigenissen en verhalen op dit blog. Ondanks dat ik de laatste maanden nauwelijks gepost heb, heb ik met veel plezier mijn schrijfsels uit Spanje en later Frankrijk met jullie gedeeld. De teksten blijven online staan en wie weet zal het blog op een dag opnieuw geopend worden voor een nieuwe reis naar andere culturen.
Tot die tijd blijft het hier stil. Uiteraard ben ik nog steeds te vinden op hyves, facebook, twitter en real-life in de oudste stad van ons land. Telefonisch ben ik op oude nummers niet meer bereikbaar, mijn nieuwe nummer en adres volgen per mail.
Tenslotte wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie trouwe lezing en lieve reacties.
Adieu of liever Au revoir!

Jérôme

Gare du Nord

2010-04-13T00:04:00.003+02:00

“Goedemorgen dames en heren. Wij heten u van harte welkom aan boord van deze Thalys met als eindbestemming Amsterdam Centraal. Onderweg zullen wij stoppen in Brussel Midi, Antwerpen Centraal, Rotterdam Centraal, Den Haag Centraal en Schiphol.”

Het was een opgewekte stem die het welbekende Thalys praatje afstak. Ik kon de tekst ondertussen dromen. Na het noemen van stations zou hij de reiziger in vier talen vertellen dat de bar in wagon 4 te vinden is, dat er wi-fi aangeboden wordt en dat het verplicht is altijd je vervoerbewijs bij je te dragen als je je zitplaats verlaat.

Ik luisterde dan ook niet meer, maar werd afgeleid door een oude dame die zich met grote moeite over het middenpad bewoog. Je hoefde geen dokter te zijn om de diagnose obesitas te stellen. Terwijl de vrouw stap voor stap zette, zich vastgrijpend aan iedere steulleuning die binnen haar bereik lag, foeterde ze op een man die ik 25 jaar jonger schatte en voor haar liep. Deze man wiens haar aan de slapen grijs was, verdiepte zich in de tickets. Ik besloot dat het haar zoon was.

‘Dames en Heren, we vragen nog eenmaal uw aandacht.’, klonk er uit de speakers boven mijn hoofd. ‘Wegens een gebrek aan personeel zal deze trein 10 tot 15 minuten later vertrekken.’ Teleurstelling klonk in de coupé. Alleen de dikke vrouw en de man die haar vergezelde leken niets te horen. Ze waren nog altijd flink in discusssie.

Het luidruchtige tweetal hield ongeveer naast mijn stoel stil. De man bracht de kaartjes steeds dichterbij zijn bril waarin een tweetal bolle glazen zat geklemd, totdat de dikke dame de papieren uit zijn hand trok. ‘Laat mij eens kijken!’ en ‘Hou jij de koffer eens vast!’, schalde door de coupé.
Ondertussen had er zich een hele rij gevormd achter de dikke dame. Een tiental medereizigers zag de weg naar hun stoelen geblokkeerd door het forse lijf van de vrouw. Maar ze trok zich nergens wat van aan en bekeek uitgebreid de kaartjes en de nummers die boven de stoelen hingen.

Met een zachte warme stem sprak ze mij vervolgens aan. Ik was verrast dat een keel waar net nog schelle boze klanken uit waren gekomen, zo kon veranderen binnen een fractie van een seconde. ‘Monsieur.’ (dat was ik) ‘Zou u het erg vinden om met mijn zoon van plaats te ruilen? Dan kan ik naast hem zitten.’

Ik voelde alle blikken op mij gericht. De vrouw die mij toelachte, de grijzende zoon die me wat beteuterd aankeek en de rij mensen in de gang die zich afvroegen hoelang dit nog ging duren. Zo snel mogelijk stond ik dan ook op en liet ik weten dat ik graag zou ruilen.

Maar hoe snel ik dan ook opgestaan was, dat was voor de dame geen enkele aanleiding om zelf ook snel te gaan zitten. Ze begon een woordenwisseling over wie de raamplaats zou krijgen. Zoonlief was namelijk al bij het raam gaan zitten, maar moest weer opstaan om plaats te maken voor de dame. Het was nog niet alles: ‘Zet die koffer op het rek, ik kan met mijn rug niet tillen.’.

De rij in het gangpad liep ondertussen tot aan de ingang van de coupé. Waar de wachtenden eerst nog wat voorzichtige kuchgeluiden maakten, werd nu met iets te harde stem – zodat de vrouw het kon horen – gezegd dat sommige mensen wel erg veel tijden nodig hadden om te gaan zitten.

Toen dit uiteindelijk dan ook gebeurd was en ook de anderen hun plaats konden zoeken, was het alleen nog wachten op de missende personeelsleden. Zodat de trein daadwerkelijk kon gaan vertrekken.

Ongeveer 15 minuten na de geplande vertrektijd, zag ik door het raam opeens een man over het perron rennen. Hij droeg het pak dat alle werknemers van de Thalys dragen en was op weg naar de voorkant van de trein. Ook de dikke dame die nu voor me zat, was het opgevallen.
‘Ongelooflijk dat iemand zoveel mensen op zich laat wachten.’

Ik richtte mijn blik op haar zoon om te zien hoe hij hier nou op zou reageren. Maar hij had het niet gehoord, hij had zijn oordopjes ingedaan en zat naar muziek te luisteren. Ik moest lachen. Hij had gelijk. Dus toen een minuut later de trein zich in beweging zette, had ook ik twee dopjes in mijn oren.

de Kapper op Stand

2010-03-07T22:42:00.003+01:00

De wijk waar ik woon, wordt gedomineerd door statige huizen, dure auto’s en parmantige dames. De middenstand heeft zich aan deze rijkelui aangepast. Hierdoor vind je bij mij in de buurt voornamelijk dure winkels, waar deftige schoenen, chique maatpakken en smaakvolle delicatessen worden verkocht. Het zijn winkels die ik nooit binnen ga. De enige luxe die ik mezelf toesta, is de kapper.

Afgelopen week was het weer zover. Ik werd ontvangen door een man met een lange paardenstaart. Zijn functie was grappenmaker. Hij maakte met iedere klant een praatje en een geintje en nam - als hij tijd had - tussendoor ook de telefoon nog op. Nadat mijn jas was aangenomen, kon ik plaatsnemen op de leren fauteuil met een kopje koffie. Ik was zo aan de beurt.

In de hoek zat een dame die uitgebreid aan het telefoneren was. Het was een fraai gezicht. Terwijl mevrouw met de telefoon aan haar oor zat, deed de kapster haar uiterste best om met haar schaar geen krassen op het dure toestel te veroorzaken.

Aan de andere kant van de salon zat een dame die ik ergens in de 50 schatte, maar nog hopeloos haar best deed om er jong uit te zien, met grote leren laarzen en een te diep decolleté als gevolg. Deze tweede dame had bovendien haar hondje meegenomen, zo’n klein wit harig model. Terwijl mevrouw geknipt werd, maakte het mormel de hele kapsalon onveilig. Het beest waggelde heen en weer en blafte naar alles wat bewoog. Maar u begrijpt, het personeel vond het allemaal even enig.

Ondertussen werd de dame in de hoek in de lak gezet. De telefoon werd er zelfs even voor weggelegd. Toen de derde spuitbus was aangerukt, was het klaar en werd er afgerekend bij de paardenstaart. Het betekende dat ik aan de beurt was. Ik mocht plaatsnemen bij de wasbakken.

Goddelijk was het. Nadat het water op temperatuur was gebracht (Is het niet te warm?) en de shampoo was aangerukt, begon het spel van de vingers over mijn hoofdhuid. Bij een kapper op stand worden namelijk geen haren gewassen, nee, daar wordt een hoofdmassage gegeven. Tien minuten lang wist de vriendelijke blonde dame feilloos alle drukpunten op het hoofd te vinden, zodat ik totaal ontspannen weer uit het water kwam. Heerlijk! Je zou er bijna hetero van worden. Immers, iemand die zo goed met haar vingers is, afijn…

Vervolgens kwam ik bij mijn vaste kapster. Hier kreeg ik een standje, want hoelang was ik niet bij de kapper geweest? Dat kon zo natuurlijk niet. Bij een kapsalon op stand dien je niet met een half verlopen kop binnen te komen. Maar goed, hoe wilde ik het hebben?

Ik antwoordde dat ik het werkelijk niet wist en vroeg of zij een advies had. Hierop bekeek ze met een soort timmermansblik mijn hoofd, haalde haar hand een keer door mijn haar en begon mysterieus te glimlachen. Ze had wel een idee, zei ze. Ze zou me niks zeggen, ging het gewoon uitvoeren en dan zouden we daarna nog wel eens zien!

Daar verdwenen mijn lange lokken. Er werd hard gezwoegd, vooral op de irritante rechterkant van mijn hoofd. Toen ze klaar was, toonde ze trots haar resultaat aan de rest van de kapsters die in een kringetje om me heen kwamen staan. Mijn hoofd werd besproken, want met al die kruinen en de irritante rechtkant schijn ik een echt ‘studieobject’ te zijn.

Maar aan dit groepsgesprek kwam een einde door de man met de paardenstaart. Of de dames niet op konden houden met hoofd van de klant af te kraken! Er werd gelachen en ik kon afrekenen. Mijn jas werd gehaald en over mijn schouders geslagen. Mijn kapster hield de deur voor me open en ik dankte nog eens hartelijk. Na ruim een uur stond ik weer buiten. Teveel betaald uiteraard, maar tevreden.

Eten in de Etalage

2010-02-28T23:16:00.003+01:00

Het was een levendig gezicht bij binnenkomst. Tussen de vele kasten die helemaal vol stonden met flessen wijn, waren kleine tafeltjes opgesteld waaraan opgewonden Fransen boven een stomend bord zaten te discussiëren. Lege wijnkistjes waren bijgeschoven om de laatste stamgasten een plek te geven en toch stond er nog een gedekte tafel vrij waarop een bordje ‘gereserveerd’ prijkte. Het was onze tafel.

De ober wees ons, dat wil zeggen ik, Marieke en Thijs de tafel en verwijderde het bordje. De oude houten tafel stond helemaal aan de voorkant van de ruimte. Pas toen we plaats hadden genomen, bleek hoe dicht we op de etalage zaten. Een onverhoedse armbeweging zou een kettingsreactie tot gevolg hebben, waarbij iedere fles wijn een volgende om zou tikken en op de grond kapot zou vallen. Gelukkig kon een dergelijk bloedbad voorkomen worden.

De vriendelijke ober die ons de tafel had gewezen, kwam nou met een ouderwets schoolbord bij de tafel staan, dat hij tijdelijk op een wijnkistje liet rusten. Op het reusachtige bord stonden eigenlijk slechts drie dingen, een voorgerecht, een hoofdgerecht en een nagerecht. De keus die ons werd voorgeschoteld bestond niet uit wat we wilden eten, maar of we een voor- en een hoofdgerecht danwel een hoofd- en een nagerecht namen.

We waren terechtgekomen in een slijterij of wijnwinkel die tijdens de lunchuren tevens als restaurant dienstdeed. Het concept was simpel, de bezoeker eet wat de pot schaft onder het genot van een goed glas wijn dat voor een winkelprijs werd aangeboden. De keuze zat hem dan ook in de drank, en keuze, die was er….

Flessen in prijs variërend van enkele euro’s tot enkele honderden euro’s stonden kriskras door elkaar opgesteld en werden met een even grote liefde door de ober geopend. Nadat de keuze was gevallen op een goede Bourgogne, werd al snel het eten opgediend. Een werkelijk heerlijke Boeuf Bourgignon werd voor ons op tafel gezet.

Terwijl van de stamtafel alweer een volgende stemverheffing klonk, begonnen wij te eten. Het vlees was zo zacht dat het met een rietje opgeslurpt zou kunnen worden. Maar we hielden het netjes en gebruikten ons bestek. Ondertussen kwam de een na de andere binnen met de vraag of er nog een tafeltje vrij was, maar de vriendelijke ober moest ieder teleurstellen.

We aten dat het ons een lust was en terwijl ik iets hoorde mompelen in de trant van ‘onovertroffen’ en ‘smaakexplosie’, bleek er voor de etalageruit een redelijke groep mensen was blijven stilstaan. Even dacht ik dat het was vanwege onze uitstekende tafelmanieren, maar al snel bleek het voor de aanbieding van de week was, een uiterst scherp geprijste Bordeaux.

Eten in de etalage, maar wel in een Franse huiselijke sfeer en onder het genot van een goed glas wijn. Voldaan gingen we dus weer naar buiten, de stad in.

Cijfers

2010-01-31T23:58:00.003+01:00

In 2007 was het onze minister president Jan Peter Balkenende die de Nederlandse zesjes cultuur hekelde. Voor wie het zich niet meer herinnert, hij deed deze uitspraken ergens in de periode tussen zijn roep om een VOC mentaliteit en zijn SMSjes naar Jan Smit. Hij vond dat we niet langer genoeg moesten nemen met middelmaat en dat we moeten streven naar het hoogst haalbare.

Als braaf burgerman heb ik dit christendemocratisch gedachtegoed in mijn achterhoofd laten nestelen en ben aan de slag gegaan. Immers als Jan Peter Balkenende het zegt, moet het wel bijna de mening van God zelf zijn. Dus zat ik de afgelopen maanden hard te studeren om de zesjes voor eens en altijd achter me te laten en deed ik voor iedere tentamen een schietgebedje.

Nou hoor ik u, lieve lezer, de eerste kokhals geluiden maken. Ik besef dat de inleiding misschien een beetje te ver gaat. Om verdere oprispingen te voorkomen, is het dan misschien ook beter een wat meer integere uitleg te geven voor mijn studiedrift. Eigenlijk is het heel simpel uit te leggen. Hoe hoger mijn punten dit jaar hoe groter de kans op een beurs volgend jaar voor een promotieonderzoek.

Het Franse puntensysteem loopt tot het maximale cijfer van 20 en mijn doel was om op zijn minst een 14 te halen om een goede kans te hebben later dit jaar. Al mijn tentamens het afgelopen half jaar heb ik dus gemaakt met in mijn achterhoofd die 14 punten. Die 14 punten zouden namelijk ook nog een mooie aantekening op mijn diploma opleveren.

Het eerste half jaar vol met tentamens zit er ondertussen op en de afgelopen week was het dan eindelijk zover. De cijfers werden bekend gemaakt. Van de 6 vakken die ik had gedaan, was er uiteindelijk 1 vak lager (13,7) dan de 14 die ik mijzelf ten doel had gesteld. Sterker nog ik kwam op het prachtige gemiddelde van 16,13 uit. Met een grote glimlach verliet ik vrijdag dan ook de universiteit.

De snelle rekenaar deelt deze 16 snel door twee en zegt vervolgens dat dit dus een 8 zou zijn in Nederland. Maar zo een op een zijn deze cijfers niet te vergelijken met het Nederlandse puntensysteem. In Frankrijk is de 10 al voldoende (gedeeld door twee is dat dus een 5). Mocht ik bovendien aan het eind van het jaar nog steeds een 16 gemiddeld staan, dan levert dit mij op het diploma de aantekening ‘summa cum laude’ op. Ik denk dan ook dat je deze 16 moet vergelijken met een 8,5 volgens het Nederlandse puntensysteem.

De komende maanden loop ik stage in een laboratorium in Parijs waar onderzoek wordt gedaan naar atherosclerose. Het zal van deze stage afhangen of ik dit gemiddelde ook kan vasthouden voor op mijn eindlijst. Werk aan de winkel dus de komende maanden. De eerste stap is in ieder geval gezet. Ik verwacht dan stiekem ook een SMSje van Balkenende de komende week....

Brieven uit het Hart

2010-01-24T23:44:00.003+01:00

Iedere ochtend verplaats ik mij met de metro van mijn huis naar de andere kant van Parijs waar de universiteit zich bevindt. Ik vul mijn half uurtje onder de grond meestal met het lezen van het gratis ochtendblad. Ondanks dat ik de keuze heb uit maar liefst drie kranten, lees ik meestal de Metro. Bij de ingang van het metrostation staat iedere morgen namelijk een jongeman. Na een vriendelijk ‘Bonjour’ en een glimlach reikt hij mij een exemplaar. Het is een goed begin van de dag.

Eenmaal in de metro blader ik meestal snel door naar mijn favoriete rubriek, de lezersbrieven. Niet dat ik nou zo geïnteresseerd ben in wat Jean uit Perpignan vindt van de Facebook-pagina van Sarkozy of in het feit dat Marion uit Saint Denis een meisje uit Haïti heeft geadopteerd en oproept om maar veel geld te storten. Nee, dat soort brieven laten mij volledig koud.

Toch blader ik dagelijks snel naar de brieven. Een of twee keer per week wordt de rubriek namelijk omgetoverd tot “Courrier du Coeur” ofwel brieven uit het hart. Als het weer zo ver is, gaat mijn hart harder kloppen en verlekker ik mij aan de schrijfsels.

Lijn 10, donderdag 14 januari. Het is rond 9 uur als jij instapt bij halte Odeon. Als je gaat zitten, lach je me toe en zegt ‘Bonjour’ met je rood gestifte lippen. Het is een moment dat ik nooit meer zal vergeten. Ik was op slag verliefd en droom sindsdien van je lach. Ik draag een donkerblauwe jas en heb blond haar. Stap je snel weer eens bij mij in de metro? – een metronaut (lees: anonieme metro-lezer)

Het is vrijdagavond midden in bus 21 rond 19h20 als jij naast me komt zitten. Je hebt halflang donkerbruin haar, draagt skinny jeans en een zwarte leren jas. Uit je blauwegroene Ipod klinkt David Guetta. Mijn favoriete DJ! Twee haltes later stap je alweer uit. Sinds toen ben ik gevangene van jouw herinnering. Stuur je me een mailtje? – geheimeliefde@yahoo.fr

Het leuke van de brieven is de totale inwisselbaarheid van ieder verhaal en de bijna belachelijke toon waarop de stukken zijn geschreven. Stelregel lijkt te zijn hoe meer over-de-top het verhaal, des te groter de kans op plaatsing in de krant. Iedere schrijver lijkt na een enkele ontmoeting niet meer te kunnen leven zonder ander. Klassiek zijn ook de verhalen als: ‘Iedere morgen stond je naast me in de metro, maar sinds twee weken ben je er plots niet meer. Ik mis je zo!’. Maar het meest verlekker ik me aan de poëtische liefdeszinnen die duidelijk uit andere teksten zijn gejat.

Al maanden heb ik dan ook zin om zelf ook eens zo’n niemendalletje op papier te zetten. Niet dat ik zelf zo’n ‘spannende’ metroliefde heb, maar het lijkt me gewoon heerlijk om zelf zo’n tekst op papier te mogen schrijven. Vol trots presenteer ik u vandaag dan ook mijn eigen persoonlijke brief uit het hart:

Maandagochtend, lijn 2, het is bijna 9 uur als jij de metro binnenkomt. Je hebt bruine haren, draagt een rood halssnoer en hebt prachtige bruine ogen. Vrolijk kijk je naar de mensen om je heen, bij mij blijf je even hangen. Ik lach naar je en voel de vonk overslaan. Je komt dichterbij en streelt langs mijn benen. Het is het gelukkigste moment van mijn leven. Dan het plotselinge einde, je wordt bij me weggetrokken. Denk je nog eens aan me als je van baasje wilt wisselen? – puppylover22@yahoo.fr

Drie Koningen of Drie Keer Koning

2010-01-17T23:29:00.004+01:00

Volgens een goede Franse traditie dient er in de week van drie koningen taart gegeten te worden. Daar heb ik helemaal geen moeite mee. Dus zat ik vorige week aan tafel voor een zogenaamde Galette des Rois met mijn buren. Er waren maar liefst twee verschillende koningentaarten aangeschaft, een exemplaar uit het Noorden van Frankrijk en een ander die volgens zuidelijk recept was gemaakt. Nou zal ik u hier niet gaan vervelen met de culinaire finesses van beide taarten. Ze zouden allebei lekker smaken, zo bleek later.

Maar voor het zover was, dienden eerst de stukken eerlijk verdeeld te worden. Ergens in de taart zit namelijk een porseleinen beeldje verstopt en degene die het kleinood in zijn punt vindt, zal zich tot koning laten kronen. De traditie schrijft voor dat de jongste van het gezelschap onder de tafel gaat zitten en de namen van de aanwezigen in willekeurige volgorde opnoemt om de stukken te verdelen. U voelt hem al aankomen, ik was de jongste van het gezelschap.

Toen deze organisatorische taak was uitgevoerd, kon er eindelijk gegeten worden. Er ontstond een gespannen stemming aan de lange houten tafel. Ogen keken onrustig heen en weer met blik die iets wilde zeggen als: ‘Heb jij al wat?’. Aan de andere kant van de tafel giechelde iemand zenuwachtig. Bij mijn derde hap, knalden mijn tanden op iets hards. Met een gevoel alsof mijn voortanden acuut uit mijn mond konden vallen, haalde ik geschrokken het porseleinen beeldje uit mijn mond.

Even hoopte ik dat het een kunstgebit zou zijn, dat zou immers in de situatie wel zo toepasselijk zijn. Maar bij nadere bestudering bleek het een dame in een gele jurk en een mandje in de hand. De spanning aan tafel was verdwenen. Iedereen smikkelde nu rustig zijn laatste stukjes op.

Daarna kwam het moment suprême; de kroning. De bijgeleverde papieren kroon die goud gekleurd was, werd in elkaar gevouwen en op mijn hoofd geplaatst. Het was nog een heel gedoe om te voorkomen dat het ding van mijn oren zou glijden. Ik voelde me net prins carnaval. Maar ik besloot in plaats van een carnavalskraker in te zetten, mijn Koninklijke macht aan te wenden om mij de organisatorische taak voor de tweede taart kwijt te schelden.

Dus werd der iemand anders aangewezen om de namen van de aanwezigen op te noemen. Het ritueel van de verdeling en de gespannen tafel herhaalde zich. Ik besloot deze tweede keer wat voorzichtiger te eten om me een bezoek aan de tandarts te besparen. Maar al bij de eerste hap ontwaarde ik weer een hard stukje in mijn taart. En jawel, ik haalde een porseleinen miniatuurezel uit mijn mond tevoorschijn.

Nu ik voor de tweede keer binnen vijf minuten tot koning werd gekroond, begon het ritueel toch wel een beetje te vervelen. Ik besloot mijn macht een beetje op de proef te stellen.
‘Uhm, nou ik koning ben, lust ik wel een koninklijk glas wijn.’, zo stelde ik met een knipoog.
En jawel hoor, binnen no-time had een glas dat tot de rand toe was gevuld in mijn handen. Ik wilde immers koninklijk en koninklijk kon ik het krijgen.

Om te kijken hoever ik kon gaan, was het volgende dat ik vroeg een voetmassage. Er werd gelachen. Ik kon een rondje gaan lopen, zo werd er gezegd. En dan bij voorkeur met de kroon op mijn hoofd door de hele buurt. Ik besloot niet op dit voorstel in te gaan, ik vond het ook niet erg koninklijk namelijk. Ik verwachtte toch op zijn minst een gouden koets. Om mijn geluk niet langer op de proef te stellen, besloot ik maar niet verder te vragen.

Een paar dagen later zouden we ook op het lab waar ik nu stage loop nog een taartje eten. Het begint misschien een beetje saai te worden, maar na vijf minuten had ik weer een kroon op mijn hoofd. Het kon volgens mijn collega's maar één ding betekenen. Ik zou een heel gelukkig jaar tegemoed gaan.

Kom maar op!

Het Laatste Tentamen

2010-01-11T23:19:00.003+01:00

Het was vrijdagochtend. Met een gezicht dat nog half verkreukt was van de slaap stond ik in de gang voor een muffige lokaal waar ik mijn laatste twee tentamens zou maken. Het waren niet alleen de laatste tentamens van het semester of van het jaar, maar zelfs de laatste van mijn hele studie. Voor aanvang stond ik nog even te praten met een medestudent die uit -het altijd zonnige- Syrië komt.

‘Heb je goed geleerd?’
‘Nee.’, antwoordde hij, ‘Ik heb eigenlijk helemaal niet geleerd. Ik zou ook niet weten wat ik zou moeten leren. Er zat weinig samenhang in de colleges. Wat heb jij geleerd dan?’
Een beetje verbaasd over zijn antwoord, zei ik: ‘Nou gewoon, beetje structuren, functies van de cellen, belangrijke eiwitten en genen, schema’s van de signalering binnen de cel.’
‘O. Echt waar. Vertel eens, wat zijn dan de functies van de cellen.’
En voor ik het wist, stond ik de colleges van de afgelopen weken samen te vatten om de vragen van mijn Syrische vriend te beantwoorden.

Het eerste tentamen bleek inderdaad over de zaken die ik geleerd had te gaan. Enigszins wanhopig kwam de onvoorbereide Syriër in de lunchpauze dan ook naar me toe.
‘Jérôme, kan je me de stof voor het tentamen van vanmiddag even samenvatten.’

Het was duidelijk dat het eerste tentamen hem niet zo goed af was gegaan. Ik had echter niet zo’n zin om een half uur lang alle stof op te gaan lepelen omdat meneer niet goed geleerd had. Liever zou ik een hapje gaan eten. Voorzichtig probeerde ik hem dan ook af te wimpelen.
‘Nou, liever niet eigenlijk, ik rust liever even wat uit voor het volgende tentamen.’
Maar dat bleek niet genoeg. ‘Alsjeblieft, je zou me erg mee helpen.’, zo sloeg hij mijn eerste excuus af.
‘Ik kan je de powerpoint uitreksels van de colleges geven?’, probeerde ik.
Maar ook dat had hij liever niet: ‘Ik heb liever dat je het me vertelt.’

Ik vroeg me af of hij hij nou echt niet begreep dat ik er gewoon geen zin in had. Ik begon langzaam te begrijpen waarom Syrië en de rest van wereld elkaar zo slecht verstaan. Het enige wat ik kon doen, was gewoon duidelijk zijn.
‘Het spijt me, maar ik ga dat nou echt niet doen.’
‘Waarom niet?’

De dodelijke vraag was gesteld. Het was wel erg hard om te zeggen dat hij maar gewoon had moeten leren. Zeker omdat ik dan wist dat ik een lijst van talloze dingen te horen zou krijgen, waarom hij niet had kunnen leren.
Dus zei ik: ‘Omdat ik bang ben dat ik me dan straks niet meer kan concentreren. Ik heb even pauze nodig.’
Het bleek genoeg te zijn om hem af te poeieren. Na nog enkele tegensputterringen, ging hij het bij een ander proberen.

Ik vond dat ik het er redelijk van af het gebracht, was zelfs best tevreden over mijn aanpak, totdat hij ’s middags bij het tweede tentamen naast me kwam zitten.
‘Weet je wat het met jou is, Jérôme?’, vroeg hij met een grote glimlach op zijn gezicht.
Ik antwoordde op mijn vriendelijkste toon: ‘Nou?’
‘Jij bent bang dat als je voor een tentamen over de stof praat, dat je dan het tentamen slechter maakt. Maar dat zit allemaal tussen je oren!’
Triomfantelijk keek hij me aan.
‘Ik heb daar geen last van.’, voegde hij toe.
‘Ze noemen dat faalangst. Je zou naar een cursus toe moeten om wat meer zelfvertrouwen te kweken.’, zo zei hij.
Ik zuchtte nog eens diep.

De Metro Dame

2009-12-13T23:59:00.000+01:00

Mijn opa vertelde mij ooit dat hij tientallen jaren geleden eens een hele dag in de Parijse metro had doorgebracht met mijn oom die toen nog een klein jongetje was. Ze liepen van metro naar metro en doorkruisten de hele stad zonder boven de grond te komen. Vergeet de Notre Dame en het Louvre, niets is zo mooi als het ondergrondse leven van Parijs.

Dagelijks heb ik genot om mijn uurtje in de onderaardse gangen door te brengen. Zo zat ik afgelopen week in de lijn 1 toen er een dame binnenstapte. Ze droeg een witte bontjas, een parelketting en om haar pols schitterde een horloge dat was afgezet met kleine diamantjes. Het meest opvallende vond ik echter de Gucci zonnebril in haar haren. Het zal vast een model zijn geweest dat ook tegen de regen beschermde, want anders zou ik niet weten waarom ze de bril bij zich had die dag.

Kort gezegd, het was een opvallende verschijning. Voordat ze tegenover mij plaatsnam, veegde ze met haar hand over het stoeltje. Alsof deze handeling enig effect zou hebben op de properheid van het zitvlka. De andere reizigers om mij heen bekeken haar ondertussen volgens de Parijse methode. Dat wil zeggen, ze doen alsof ze zeer verdiept zijn in hun boek of krant, maar kijken ondertussen net over de pagina’s heen.

Ik geloof dat de onuitgesproken conclusie was dat de chauffeur van de dame een dagje vrij moest hebben genomen, want ze had hier werkelijk niets te zoeken in de metro. Een echte Parisien laat echter niet merken dat hij onder de indruk is en dus doken de neuzen nog dieper in de boeken en de kranten.

Naast me zat echter een negerin die geen lectuur bij zich had en bovendien een stuk oplettender was dan ikzelf en mijn medereizigers. ‘Mevrouw, heeft gezien dat uw tas is gescheurd?’, vroeg ze aan de dame. Ik keek op en inderdaad zat er een grote scheur aan de onderkant van de kartonnen tas van een duur kleding merk. Er staken twee truien uit de tas, die er bijna uitvielen.

Zonder de opmerkzame vrouw aan te kijken, mompelde de dame iets in de trant van ‘Oh, dank u wel’ en trok ze de tas op schoot. Het was het begin van een prachtig schouwspel. Ik heb zelden iemand zo onhandig twee truien uit een tas zien halen. Tot op het moment van schrijven is het me onduidelijk waarom de dame ze per se via de scheur naar buiten wilde halen.

De opmerkzame negerin had ondertussen niet stil gezeten. Ze was namelijk in het bezit van een onuitputtelijke tas zoals alleen echte vrouwen hebben. Zo’n exemplaar waarmee je twee weken op reis kan door de binnenlanden van China zonder iets tekort te komen. Hoe dan ook, er kwam een plastic tas uit van de C&A die ze met een vriendelijke lach aan de dame aanbood.

De dame die de truien ondertussen op haar schoot had liggen, keek de negerin met een twijfelende blik aan. De fantoomlezers hadden hun toneelstukje ondertussen opgegeven en bekeken openlijk de afweging van de dame. Het duurde allemaal namelijk net iets te lang en haar blik sprak boekdelen. Toch zei ze uiteindelijk uiterst vriendelijk: ‘Dank u wel, wat vriendelijk van u!’

Voor het eerst keek ze de negerin in het gezicht aan en begon zelfs een vriendelijk gesprekje. Toch denk ik dat de negerin zich vooral dat ene moment van twijfel zal herinneren. Helaas zal zij even als ikzelf nooit weten waarover de vrouw twijfelde. Wilde ze geen tas aannemen van een negerin of was het vooral het grote C&A logo op de tas waarmee ze niet gezien wilde worden?

Toen ik uitstapte was het vriendelijke gesprek tussen de twee alweer uitgedoofd en waren mijn medereizigers weer verdiept in hun boeken. Nergens laten mensen zich zo kennen als in de metro. De volgende keer als u in Parijs bent, doe ook eens een dagje ondergrondse!

De Kerstboom

2009-12-06T21:42:00.000+01:00

Bij de kerstboom denk ik aan zo’n groene, lekker ruikende fijnspar, die je samen met je vader op een zondagmiddag met een botte bijl en figuurzaag uit een naburig bos omzaagt om vervolgens in de huiskamer met echte kaarsen en de oude kerstballen van oma te versieren. Maar ik vergis me, tegenwoordig is het boomachtige met nepnaalden van plastic, zodat je volgend jaar tenminste niet opnieuw een boom hoeft te kopen.

Aangezien de straten van Parijs al wekenlang met lampjes behangen zijn en je geen etalage voorbij kan lopen zonder een kerstman te zien staan, kwam ik zelfs al voor Sinterklaas in de kerstsferen. De druk van de commercie op mijn fragiele schoudertjes werd steeds groter (toch eens wat meer eten) en dus toog ook ik naar de winkel voor een prachtig exemplaar van de eerder geroemde kunstkerstboom. Ik dacht ik wil ‘een kerstboom’, maar vroeg om een ‘sapin de noël’.

Niet veel later kon ik beginnen met het meest feestelijke onderdeel, namelijk het opzetten van den kerstboom (of van den den, zo u wilt). Op de achtergrond klonk stemmige kerstmuziek over een kleine trommelaar (param pam pam pam) en dus kon ik beginnen. Altijd beginnen met de lampjes, zo herinnerde ik mij een uitspraak van mijn vader. Dus dat deed ik.

Toen de stekker in het stopcontact ging, bleek dat ik onoplettend was geweest. De lampjes die prachtig over het boompje waren verdeeld bleken namelijk te knipperen. Aan uit, aan uit, aan uit (param pam pam pam). Ik pakte het doosje er bij en toegegeven, er stond inderdaad wel op het doosje vermeld dat de lampjes knipperend waren. Ik dacht ‘shit’ en maar riep ‘putain’ want nu zat ik dus met een beetje ‘hoerige’ kerstboom in mijn kamer (param pam pam pam).

Ik dacht ‘maar goed’, maar zei ‘enfin’, dan had ik maar beter op moeten letten in de winkel. Verder dus met de rode kerstballen die ik een voor een uit de doos verwijderde. En daar vestigde ik een nieuw record, slechts een kerstbal gleed door mijn vingers en stuiterde op de grond (param pam pam pam). Maar op wonderenswaardige wijze besloot de bal niet kapot te gaan. 24 ballen, 0 doden.

Nadat ook het stalletje onder aan de boom was gezet (een cadeautje van een ondertussen verhuisde buurvrouw), kon ik mijn kerstboom tevreden aanschouwen. Ik dacht ‘Jezus Christus’ wat een prachtige boom, maar zei ‘Nana Mouskouri’ (param pam pam pam). Toen wist ik dat teveel kerstliedjes had gedraaid...

Nana Mouskouri is namelijk helemaal niet Frans.

Als Zwerver in Parijs

2009-12-01T21:08:00.003+01:00

Mijn internetverbinding is weer in orde, dus verblijd ik u graag met een belevenis uit de afgelopen weken.

‘Woon jij hier ?’
Ik keek op van de laptop die op mijn schoot stond. Voor mij stond een jongetje met een rode driewieler. Ongeduldig bewoog hij zijn fietsje van voor naar achter, terwijl hij me nieuwsgierig aankeek. Ik schatte het mannetje op een jaar of 5.

Ik antwoordde duidelijk niet snel genoeg naar zijn zin, want hij begon zelf verder te praten. ‘Ik heb ook een computer en dan speel ik altijd spelletjes met salto en zelia.’
‘Zijn dat je vriendjes?’, vroeg ik geïnteresseerd.
‘Née-hee!’
Ik had duidelijk een domme opmerking gemaakt.
‘Dat is een spelletje op de computer. Ik ben daar heel goed in.’
‘O! Ik kende dat spelletje niet.’, zei ik om me nog enigszins te redden en niet helemaal achterlijk te worden gevonden door het kereltje.

Maar hij praatte onverstoord verder.
‘Ik speel heel veel op de computer als het regent. Als het mooi weer is, speel ik liever buiten. Maar mijn computer is thuis.
Woon jij hier?’
Eindelijk begreep ik het misverstand. Ik zat hier in het Parc Monceau met mijn laptop om mijn e-mail te checken. In het park zat namelijk een hotspot van de gemeente Parijs zodat ik hier gratis kon internetten. Maar het ventje dacht omdat ik hier mijn computer had, dat ik hier ook woonde. Hij associeerde een computer met zijn huis.

Ik besloot het spelletje mee te spelen.
‘Nee, ik woon hier niet. Dit is mijn kantoor’, zei ik hem dan ook lachend.
‘O’, antwoordde het kereltje bedremmeld.
Om hem niet teleur te stellen, vertelde ik verder.
‘Mijn huis is daar!’ Ik wees naar de andere kant van de vijver.
Met grote ogen volgde het jongetje mijn vinger en keek naar het bankje aan de overkant van het water. Daarna keek hij me weer aan, in afwachting van wat ik nog meer te zeggen had.

Ik begon lekker op dreef te komen.
‘De vijver is mijn badkuip.’, vertelde ik. ‘Heb jij een badeendje?’
Het kereltje antwoordde vrolijk: ‘Ja! Ik heb er zelfs twee. Een gele en een rode!’
‘Ik heb geen badeendjes.’, zei ik,
‘Ik heb echte eendjes in mijn bad!’
Het jongetje moest lachen.

‘En zie je die boom daar?’, ik wees naar een willekeurige boom in de buurt.
Hij knikte ja.
‘Dat is nou mijn WC!’
Met grote ogen keek hij me aan. ‘Echt waar?’
‘Ja, echt waar!’, bevestigde ik.

Vervolgens werd ons gesprekje onderbroken door het geroep van een dame.
‘Matthieu! Kom je hier. Laat die meneer eens met rust!’
Zonder nog iets te zeggen draaide het jongetje zijn driewieler om en fietste naar zijn moeder toe.
Trots vertelde hij: ‘Mama, ik heb een echte zwerver gezien!’

Kort bericht

2009-11-23T12:51:00.002+01:00

De berichtgeving via dit blog is tijdelijk gestaakt omdat ik helaas zonder internetverbinding zit. In afwachting van het herstel van deze verbinding, wil ik alvast laten weten dat ik 19 december tot en met 3 januari in Nederland zal zijn.

De Warme Thuiskomst

2009-11-08T23:59:00.001+01:00

Het schemerde toen ik donderdag uit de metro stapte. De onvermijdelijke wintertijd zorgde ervoor dat het weer vroeg donker werd. Het was een lange collegedag geweest en ik had de volgende ochtend al het tentamen. Dat werd dus een pizzaatje vanavond, zodat er genoeg tijd overbleef om nog wat te leren.

Soms heb je het gevoel dat het leven sneller gaat dan jijzelf. Alsof je nog maar net aan kan haken bij de laatste wagon van de trein. Je voelt de wind door je haren gaan en denkt dat je ieder moment van de trein geblazen kan worden. Dit gevoel had ik afgelopen week. Iedere dag in de collegebanken tot het eind van de middag en iedere avond druk samenvatten en leren om niet achter te raken. Ik was moe.

Eenmaal boven de grond liep ik langs de plaatselijke krantenman. Hij trok de Le Monde’s en L’équipes uit de rekken en gooide ze op een stapel op de grond. Oud nieuws, vanmorgen nog een euro waard, nu overgeleverd aan de prullenbak. Ik rende er aan voorbij om nog net voordat het stoplicht op rood sprong over te kunnen streken.

In de verte hoorde ik trompetmuziek schallen, die steeds luider werd. Ik sloeg de hoek om, mijn straat in en zag waar het vandaag kwam. Twee mannen met ieder een trompet stonden midden in de straat te spelen. Tussen hen in stond een box die achtergrondgeluid voortbracht. Ik stapte steeds dicherbij op het ritme van de muziek.

Breedlachend kwam een van de mannen op mij afgelopen. Zijn rechterhand omklemde zijn trompet en in zijn linkerhand een bekertje. Ik gooide er twee euro in toen hij bij me was. Samen liepen we op naar zijn vriend, terwijl hij vrolijk verder trompetterde. Het geluid was oorverdovend.

Precies bij de voordeur van mijn huis stond de andere man met de box opgesteld. Ik besloot nog even te blijven luisteren, terwijl de man met het bekertje ondertussen van raam naar raam ging. De mensen op de benedenverdiepingen waren immers ook opgeschrikt van de muziek.

Mijn gedachten dwaalden af naar het tentamen van de volgende dag. Ik zette op een rijtje wat ik vanavond allemaal nog moest doornemen en bedacht me dat het eigenlijk wel mee viel. Doordat ik de afgelopen week iedere avond al had zitten leren, was het slechts een kwestie van puntjes op de i zetten.

Toen ik voordeur opendeed, voelde ik me tot rust gebracht. De trein was minder hard gaan rijden, of ik hield me steviger vast, ik weet het niet. Eenmaal op mijn kamer zette ik het raam open. Zachtjes hoorde ik het trompetgeschal vanaf de straat. Thuis ontvangen met muziek, daarom woon ik nou in Parijs!

Op stap met de dames

2009-10-31T23:32:00.004+01:00

Als je in Parijs woont, heb je een druk leven. De Parijzenaar herken je aan veel gezwaai met een agenda en geklaag over het volle programma. De inwoners van de stad hebben dan ook altijd haast. Liever rennen voor de metro, dan drie minuten wachten op de volgende. Om tot rust te komen in deze hectische wereld, gaat de echte Parisien wandelen (se balader)…

‘Wat ga je doen zondag?’ ‘Ik ga wandelen met mijn vrienden. ’ In Nijmegen zou je meteen vragen of ze trainen voor de vierdaagse, maar in Parijs vraag je waar. ze gaan rondstappen Om vervolgens te horen dat ze naar de Jardin de Luxembourg, het Canal Saint Martin of dat ene ‘Quartier Hypersympa’ gaan.

Toen we afgelopen week twee uur tijd hadden tussen de college’s, was ik dan ook niet verbaasd dat er werd voorgesteld om te gaan wandelen. Het Quartier Latin werd deze keer met ‘sympa’ bestempeld en dus liep ik tien minuten later over de Boulevard Saint Germain met drie dames om me heen.

Geen van allen wisten we waar we heen liepen, dat maakte ook niet uit. De zon scheen fel aan de blauwe hemel en met de jas aan was het prettig toeven. We liepen door rode stoplichten, doorkruisten een marktje en passeerden de termen van Cluny. Een zwerver die om geld kwam schooien, werd afgewimpeld met de woorden ‘het is een moeilijke tijd voor ons allemaal’ en een ober die ons binnen probeerde te lokken, werd straal voorbij gelopen. We wandelden!

Maar toen bleek toch dat ik met dames op stap was. Er werd halt gehouden voor een schoenenwinkel. Niet om schoenen te kopen, maar om te vragen of ze misschien een andere schoenenwinkel wisten te zitten. Zoiets als: “Ik wil bij u geen schoenen kopen. Ik ga naar een andere winkel en daar ga ik wel schoenen kopen. Uw schoenen zijn ‘nul’.”

Helaas voor de dames en gelukkig voor mij wist men de andere schoenenwinkel niet te vinden. De wandeling werd voortgezet. Het gesprek kwam ondertussen op jeugdherinneringen. Voor ik het wist zongen de dames luid Wannabe van de Spice Girls en even later werd mij gevraagd of kinderen in Nederland ook aan ‘elastieken’ deden. Even was ik bang dat een van de meiden een veelkleurig elastiek uit een jaszak zou toveren.

Toen passeerden we een etalage waarin heel veel chocola lag uitgestald, de kerst is immers weer op komst en dus liggen de supermarkten weer vol met chocolade. Hier konden we niet voorbij lopen. Dus werd er door ieder een euro ingelegd en even later smolten de chocolade eitjes in mijn mond.

Maar door onze chocoladestop moesten we opschieten om weer op tijd te zijn voor ons college. Tja, haasten en wandelen, gaat natuurlijk niet samen in het woordenboek van de Parisien. De voetjes waren ook wel toe aan wat rust. De bus bracht uitkomst. Al moesten we wel rennen om hem te halen...

Parijs aan mijn voeten

2009-10-18T16:52:00.004+02:00

Als ik vanaf mijn dakraampje naar buiten kijk, zie ik de schotelantenne van de buren en vooral veel dakpannen. ’s Avonds gluur ik stiekem door de ramen van de Mexicaanse achterbuurvrouw naar binnen en verder zie ik schoorstenen, tientallen exemplaren in allerlei soorten en maten.

Ik zit te hoog om de binnentuin te kunnen zien en verder is er alleen maar lucht. Een blauwe massa die gevuld wordt met wolken en vliegtuigen die vanaf vliegveld Charles de Gaulle komen. In de avondschemering komen er enkele vleermuizen tevoorschijn. Een bezoek aan mijn kamer doe je dan ook niet voor het geweldige uitzicht over Parijs.

Afgelopen week ging ik ging naar het laboratorium waar ik vanaf januari mijn stage ga lopen. Ik ben me alvast aan het inlezen en wat voorbereidende experimenten aan het doen. Het lab is gewoon bij mijn universiteit en zit op de vijfde verdieping van het gebouw. Na een hartelijk ontvangst kreeg ik mijn plaats aan het raam toegewezen. Ik ging zitten en bleef eerst vijf minuten naar buiten kijken.

In het midden het gebouw waar ik stage ga lopen

Het was me snel duidelijk dat het geen straf zou zijn om hier te moeten werken. Onder het gebouw stroomt de Seine langs waarover de hele dag de toeristenboten voorbij varen. Als je verder kijkt zie je bovendien de Bastille, het Centre Pompidou en in de verte de Sacre Coeur liggen. Als je uit het raam zou gaan hangen, zie je ook de Notre Dame nog.

Terwijl ik de verschillende vloeistoffen in mijn buisjes pipetteer, ligt Parijs dus aan mijn voeten. Zeker straks in de winter, als het vroeg donker is, moet het geweldig zijn om alle lampjes te zien. Maar daar zal ik tegen die tijd nog wel van gaan genieten, want een ding is zeker. Het zullen lange dagen worden tijdens mijn stage. De afgelopen week was ik in ieder geval niet voor 19.30 thuis.

Maar laten we nou eerlijk zijn. Als je moet kiezen tussen een prachtig uitzicht over Parijs of een paar nietige schoorstenen, dan blijf je toch uit jezelf al liever in het lab! Misschien toch eens informeren of er niet nog ruimte is voor een matrasje op de grond!

Al moet ik dan natuurlijk wel het uitzicht op mijn Mexicaanse achterbuurvrouw missen. En wie weet, nodigen die schoorstenen toch nog wel uit tot wat meer vermaak...

De Loodgieter vs. De Wastafel

2009-10-10T23:54:00.002+02:00

Op de vierde verdieping moest er even uitgerust worden. Zwaar hijgend, steunde de man op de trapleuning om pas na een halve minuut de tocht naar boven voort te zetten. Eenmaal op mijn kamer liet hij de leren tas met gereedschap van zijn schouder op de grond vallen en zocht hij steun bij de deurpost om te voorkomen dat zijn lichaam een zelfde route zou volgen.

Het was maandagochtend kwart over acht. De man had zich vast een leuker begin van de week voorgesteld. Maar ik was zijn eerste klant en heb nou eenmaal geen lift. Terwijl de man op adem kwam, maakte ik van de gelegenheid gebruik om de situatie uit te leggen. Mijn douche zat verstopt. Mijn water liep nauwelijks weg en als een van de buren gingen douchen, kwam het bij mij naar boven.

Al snel zat de man dan ook gebukt onder mijn wastafel de leidingen te bekijken. Er werd een dop losgedraaid en er kwam water uit naar boven. Snel greep de man dan ook naar een emmer, maar kwam daarbij met zijn hoofd in aanvaring met de wastafel. Het gaf een flink dreun en werd snel gevolgd door een harde uitroep. ‘Putain!’

Daarna begon het gevecht met de leidingen echt. Allerlei gereedschap werd erbij gehaald en snel was er weer een dreun. Opnieuw stootte hij zijn hoofd hard tegen de wastafel. ‘Merde!’ Deze keer schreeuwde hij zo hard, dat het hele huis het gehoord moet hebben. Het zat hem niet mee vandaag. Eerst die trap, vervolgens die wastafel en het was nog niet klaar.

Hij ging ondertussen verder en het probleem bleek een heel eind verderop in de buis te zetten, voorbij de kamer van mijn buurvrouw. Ik bood hem intussen een kop koffie aan, want zo heb ik altijd geleerd, werkmannen draaien op koffie. Als je er geen koffie ingooit, komen ze niet op gang.

De loodgieter had ondertussen voor de derde en later ook de vierde keer zijn kop gestoten. Maar een ezel stoot zich geen ‘drie’ keer aan dezelfde steen. Dus de dreunen werden niet meer gevolgd door scheldpartijen. Alsof hij zich erbij neer had gelegd dat het vandaag tegen zat en ook niks meer zou worden. Maar de verstopping was nog niet verholpen.

Hij besloot toen wat extra gereedschap te gaan halen uit zijn auto. Ruim tien minuten later stond hij weer zwaar hijgend aan de deurpost. Het enige wat ik kon doen was weer een kop koffie voor hem in te schenken. Ik kon moeilijk de hele tijd bij hem staan kijken, dus ik besloot nog even een college voor te bereiden.

Tot ik weer een dreun hoorde. Ik keek er niet meer op van. Maar nu hoorde ik plotseling water weglopen. Eerst dacht ik nog dat het de loodgieter was, die een slok van zijn koffie nam. Maar toen het aanhield, ging ik kijken. De loodgieter wreef met zijn hand over zijn achterhoofd, maar glimlachte breed: ‘Het loopt weer weg!’

Een Nieuw Collegejaar

2009-10-03T20:19:00.004+02:00

Tien minuten voor het begin van het college, het is nog rustig. De docent is begonnen met het aansluiten van zijn laptop en de eerste studenten zitten in de zaal. Er wordt rustig gebabbeld over de vorige avond of over het weer. Een voor een druppelen de studenten binnen.

Pas de laatste minuten voor de start wordt het echt druk. Opeens komen de studenten overal vandaan. De gemotiveerde dames op de voorste rij hebben hun papieren voor zich uitgestald, de punten van hun potloden geslepen en de agenda opengeklapt bij vandaag. Op de achterste rij veegt de een de slaap nog uit zijn ogen, terwijl een ander met de oordopjes van zijn mp3-speler nog in zijn oren, in slaap lijkt te zijn gevallen.

Als de docent zijn verhaal is begonnen, begint het spel van de onvermijdelijke laatkomers. De meesten zoeken zo snel mogelijk een plaatsje achter in de zaal. Terwijl sommigen net dat plaatsje in het midden willen, zodat de hele rij voor ze op moet staan. De geharde docent doet net alsof hij het niet ziet en spreekt rustig verder.

Het zal waarschijnlijk niet veel uitmaken in welke Nederlandse universiteit je binnenstapt of je zult het bovenstaande tafereel tegenkomen. Natuurlijk kan de dame op de eerste rij ook best een man zijn, maar het principe blijft hetzelfde.

Mijn verbazing was dan ook groot toen ik vorig jaar mijn eerste colleges in Frankrijk ging volgen. Tien minuten vooraf was de zaal al voor de helft gevuld! De laatkomers waren op een hand te tellen. Ze zeiden bij het binnenkomen bovendien iets in de trant van ‘Excusez-moi’, waarop de docent ze dan met een vriendelijk bonjour toeknikte.

Regelmatig waren de rollen zelfs omgedraaid! Dan zat op het begintijdstip een hele zaal klaar en was juist de docent 5 minuten te laat. Zelfs als een docent drie keer op rij te laat was, bleven de studenten gewoon vroeg komen. Wie was hier nou de student en wie de docent? Mijn verbazing was groot.

Ook mijn nieuwe collegejaar begon weer zo. Op vrijdagmiddag staat er de komende weken op mijn rooster namelijk een les van 16.00 tot 18.00. Gister tijdens de eerste bijeenkomst, was het eerste wat de docent aan ons vroeg: 'Kunnen we dat alstublieft veranderen? Ik zit er niet op te wachten om hier iedere vrijdag tot 18.00 uur te zitten.'

‘Elle est sympa’, zei een vriendin van me achteraf. ‘Oui, elle est vraiment sympa’, beaamde ik…

Busje komt zo?

2009-09-26T22:45:00.003+02:00

Maandag beginnen voor mij de colleges weer en dus nam ik de afgelopen week even lekker de tijd om de stad te bekijken. Niet de Eiffeltoren, de Arc de Triomphe of de Notre Dame, ik ging juist op zoek naar dat ene onbekende museumpje en dat parkje waar ik nog nooit was geweest.

Ondanks mijn geurervaring van afgelopen januari reis ik bij dit soort tripjes het liefst met de bus. Het brengt me in een onbekommerde stemming. Als je binnenstapt, zegt de chauffeur je vriendelijk goedendag en knikken de bejaarden op de eerste stoelen je toe. Het constante optrekken en afremmen wiegt je langzaam in slaap en bovendien kan je onderweg lekker naar buiten kijken.

Deze week werd mijn rust echter ernstig verstoord door een zwarte Smart. U moet weten dat het Parijse stadsverkeer wordt gedomineerd door deze miniatuurauto’s. De ene helft van Parijs rijdt in een Smart en de andere helft in een Mini Cooper. Dit specifieke exemplaar had het een beetje hoog in de bol zitten en dacht de bus wel even aan de kant te duwen. U snapt het, dat werd een botsing.

Nou ja, botsinkje, want op enkele krassen na was er niets aan de hand. Overigens dachten de buschauffer en de bestuurster van de Smart daar heel anders over. Uit de zware auto kwam namelijk een zeer opgetutte dame op rode hakschoenen. Het liep uit op een ordinaire scheldpartij waar de hele bus inclusief de bejaarden op de voorste rij van mocht meegenieten.

Als ik alle scheldwoorden zou weglaten, bleef er van het gesprek ongeveer dit over:
'Ik had wel dood kunnen zijn!'
'Overdrijf niet! Het zijn maar een paar krasjes. Bovendien had ik voorrang!'
'U moet zich schamen!'
'Het was anders uw eigen fout...'
'Ach man, spring toch de Seine in!'
'Doe het lekker zelf!'

Iedereen dacht dat dit wel even ging duren, maar uit het niets stopten ze met schelden en beende de dame boos weg. De buschauffeur vroeg ondertussen om een pen en noteerde het nummerbord van de Smart. Ik zag de dame in haar auto hetzelfde doen. Met gierende banden reed ze vervolgens weg. Ik vroeg me af of niemand haar even kon vertellen dat ze in een smart reed….

Toen ik op het eind van de middag een bus terugnam, reden we op ongeveer dezelfde plek langs een andere bus. Het was lijn 94 naar Gare St. Lazare met op de zijkant grote reclameposters voor Disneyland Parijs. Ook deze bus had een kleine aanrijding gehad. Nou ja, klein... De hele zijruit lag aan diggelen en Mickey Mouse had een grote deuk in zijn voorhoofd.

Hier geen scheldende bestuurders. Slechts passagiers met een kraag om hun nek. Snel zocht ik naar een dame met rode hakschoenen. Maar ik vond alleen de buschauffeur, die op de brug over de Seine in gesprek was met een politieagent. Zou het dan toch?

Op weg naar Costa Rica

2009-09-19T22:52:00.005+02:00

Ieder die mij zoekt, kan mij binnenkort vinden op het Place de Costa Rica in het 16e arrondissement van Parijs. Nee, dit is geen verhuisbericht. Ik heb het nog prima naar mijn zin op mijn ‘deux-pièce’ in de Rue Margueritte, maar toch zal mijn gezicht verbonden worden met dit pleintje in Parijs.

Het was namelijk op die plek dat ik afgelopen donderdag voorbij werd gereden door een zwarte auto. Bovenop deze wagen zat een paal gemonteerd waarin maar liefst een achttal camera’s hingen. Ik werd gefilmd! Het was onmiskenbaar één van de auto’s die Google (of een van hun concurrenten) gebruikt voor het maken van zogenaamde ‘Street View’ beelden.

Misschien kent u deze functie van de Google Maps website wel? Het is een vrij simpel concept. Alle straten in een stad worden gefotografeerd en online gezet zodat je op de website de straat kan bekijken alsof je er zelf doorheen loopt. In Nederland en Frankrijk is dit nog maar voor een paar steden beschikbaar waaronder Parijs. Maar blijkbaar zijn ze sommige stukken opnieuw aan het fotograferen.

Ik was zelf in ieder geval blij dat ik nog even een kam door mijn haar had gehaald ’s ochtends en een net jasje aan had getrokken. Je zult immers maar net een slechte dag hebben en als een halve zwerver op de foto komen te staan. Voor je het weet krijg je voedselpakketten opgestuurd van mensen die op basis van dit soort foto’s denken dat je wel een extraatje kan gebruiken.

Maar toen ik een dag later langs de Moulin Rouge liep, besefte ik me dat je het nog veel erger kon treffen. Je zult maar net gefilmd worden als je de Moulin Rouge binnenloopt. Of nog erger, als je een sexshop binnenloopt of ergens in een hoekje aan het wildplassen bent. Vermoedelijk krijg je dan per ommegaande alsnog een bekeuring van de politie thuisgestuurd!

Maar brave jongen als ik ben, geen bekeuring voor mij! Al krijgt de politie genoeg tijd om mij te bekijken, want vandaag ben ik nogmaals gefilmd. Deze keer was het in de Rue de Richelieu in het 2e arrondissement. Ze kunnen bij Google duidelijk geen genoeg van me krijgen.

Maar toch levert het een vreemde situatie op. Volgens de website sta ik dadelijk zowel in het 16e als in het 2e arrondissement. Hoe kan je nou op twee plekken tegelijk zijn? En dan tussendoor ook nog even andere kleren hebben aangetrokken?! Bovendien kan ik bewijzen dat ik gewoon in mijn huis in het 17e arrondissement ben, terwijl ik dit stukje typ. Ik ben dus eigenlijk op drie plekken tegelijk!

Ik ga het druk krijgen dus! Maar voorlopig staan de foto’s gelukkig nog niet online. Ik kan dus gewoon nog even genieten van de tijd dat ik gewoon op één plek ben. Die tijd zal ik ook wel nodig hebben om een beetje te studeren. Want tja, Costa Rica, waar lag dat ook weer eens precies? En wat was nou precies de functie van Richelieu?

de Man met de Mickey Mouse Stropdas

2009-09-12T21:48:00.004+02:00

Nu de kredietcrisis is uitgebroken, staan de banken in het middelpunt van de belangstelling. Na maandenlang gebakkelei over de graaicultuur, heeft minister Bos deze week de bonussen aan banden gelegd. Maar ook de banken zelf weten zich van alle kanten begluurd en beginnen op de kleintjes te letten, zo ondervond ik op mijn reis naar Parijs deze week.

Brussel-Midi, Woensdag 9 september 2009 12:00

Ik heb mijn koffers opgeborgen in de rekken en ben met mijn krantje op mijn plaats gaan zitten, als er een zakenman naast mij plaatsneemt. Hij heeft zwartlederen koffertje en draagt een bril die hem een correct en tevens intelligent uiterlijk bezorgt. Verbaasd door deze verschijning, controleer ik snel het bordje boven de deur. Zit ik wel echt in de tweede klasse?

Voorzichtig trekt de man ondertussen het donkergrijze jasje van zijn driedelige pak uit. Je ziet hem om zich heen kijken. Waar laat je zoiets in de tweede klasse? Met de grootst mogelijke voorzichtigheid vouwt hij het jasje en ‘drapeert’ dit tijdelijk op zijn schoot. Door het uittrekken van zijn jasje is er een blauwe stropdas met Mickey Mouse hoofdjes tevoorschijn gekomen, het onvermijdelijke vaderdagscadeau.

Als de trein begint te rijden, komen er documenten uit zijn koffer en leer ik dat hij Vanderkuilen* heet. Hij is verantwoordelijk voor de ‘integratie’ van de Belgische tak van de Fortis Bank in het BNP Paribas concern. Twee telefoontjes later weet ik zelfs dat hij een afspraak heeft met zijn Franse collega’s om te spreken over ‘Long-term investments’ ter voorbereiding van een latere ‘meeting’ in –hoe kan het ook anders – Zwitserland.

Het grijze jasje is ondertussen al minstens drie keer verplaatst van zijn nette plooibroek naar de leuning van de stoel voor hem en weer terug. Ik bedenk me dat het voor een senior in het bankwezen toch ook wel vervelend moet zijn om een stap terug te moeten doen. Je zult maar altijd de eerste klasse gewend zijn en nu opeens tussen ‘het plebs’ moeten gaan zitten.

Opeens krijg je geen krantje meer aangeboden bij het betreden van de trein en ook die lekkere lunch wordt niet langer gebracht. Waar laat je bovendien je jasje? Het is vreselijk! Mijn schok wordt nog groter als uit zijn papieren blijkt dat hij na deze treinrit de metro moet nemen. Lijn 7, en dat is ‘de roze lijn’, zo heeft hij erbij geschreven.

Stel je toch voor! Niet langer met de taxi, maar met de ordinaire metro. Daar sta je dan met je dure pak tussen snotterende kleine kinderen en zwetende huismoeders. En dan denk ik nog niet eens aan alle ongewassen bedelaars die bij je komen schooien. Wie betaalt vervolgens de stoomkosten voor je pak? Heeft daar wel eens iemand over nagedacht!

Wat is de volgende stap? Moet hij soms zelfs zijn schoenen gaan poetsen? Of nee, nog erger, koffie gaan drinken uit een thermoskan? Je doet het toch je beste vrienden nog niet aan! Wat een gêne moet deze man gevoeld hebben met al dit statusverlies.

De tranen rolden bijna over mijn wangen met het besef van het lijden van deze bankier. Was er dan niemand die hem kon helpen in deze harde wereld? Denk toch ook eens aan zijn vrouw! Zij kon hier toch niets aan doen? En iedere avond moet ze hem weer opvangen na al deze vernederingen. Het is een vorm van ondragelijk en uitzichtloos lijden.

Uit medelijden bood ik hem in de loop van de reis mijn krantje aan. Hij bedankte. Wat een schaamte….

* Uit privacy overwegingen heb ik besloten niet zijn daadwerkelijke naam in dit artikel op te nemen.

Freiburg

2009-09-08T10:52:00.006+02:00

Tot slot van mijn vakantiecompilatie breng ik u vandaag het verhaal van Lothar, een kleine Duitse jongeman die ik zag lopen toen ik in het Duitse Freiburg een voetbalwedstrijd bezocht. Voor hem was het Duitse voetbal net zo'n belevenis als voor mij.

Het was druk in de straat. Lothar kneep in de hand van zijn vader en hij trok hem dichter naar zich toe. Om zijn nek kriebelde de rode sjaal die hij vorige week voor zijn verjaardag had gekregen. Nu hoorde hij er echt bij. Straks zou hij hem net als iedereen in de lucht steken als de liederen werden gezongen. Lothar fluisterde de tekst om alvast te oefenen.

‘Wat zeg je?’, vroeg zijn vader.
‘Ow, niks hoor.’ En hij trok hem snel aan zijn hand verder naar het stadion.

Het was het eerste jaar dat Lothar mee mocht naar het voetbal. ‘Mijn vader gaat al jaren, maar van mama mocht ik nooit mee. Maar nu ben ik al 7 jaar! Voor mijn verjaardag kreeg ik een sjaal en een kaartje voor de wedstrijd SC Freiburg – Bayer Leverkusen’. Trots had Lothar dit aan zijn vriendje Remy verteld.

Remy ging altijd naar het voetbal. Remy’s moeder vond hem helemaal niet te jong om mee te gaan. Remy stond altijd achter het doel en zwaaide naar Jonathan Jäger. Dat was zijn favoriete speler. Hij had zelfs een keer een handtekening van hem gekregen. Lothar hoopte ook op een handtekening, maar zijn moeder had gezegd dat de spelers daar geen tijd voor hadden.

Iedere avond voor hij ging slapen, zette hij een kruisje op de kalender en de dag van de wedstrijd kwam steeds dichterbij. Maar vandaag was het eindelijk zo ver en liep hij met zijn sjaal naar het stadion. Hij was al om 6 uur ’s ochtends wakker geworden. De hele ochtend had hij met zijn sjaal in de lucht het clublied gezongen.

Maar nu stonden ze voor het stadion. Lothar gaf voorzichtig zijn kaartje aan een man in een rode trui. Deze scheurde er een stuk van af en gaf het kaartje weer terug. En toen mocht hij naar binnen. Wat was het groot! Hij kneep extra hard in de vinger van zijn vader uit angst hem kwijt te raken. Alle mensen om hem heen waren groot, droegen petjes, aten worsten en lachten hard. Lothar ging vlak achter zijn vader lopen.

Ze liepen helemaal naar voren totdat ze vlakbij het veld stonden. Daar was Remy! Snel liet hij de hand van zijn vader los en rende naar Remy toe. Alle kinderen stonden bij het hek beneden en alle vaders op de tribune. Remy had een plaatsje vrijgehouden aan het hek en wees meteen naar Jonathan Jäger. Trots liet Lothar hem op zijn beurt zijn sjaal zien. Waar was zijn vader gebleven?

Achter een man in een oranje jas met een doorgetrokken wenkbrauw die een broodje worst aan het eten was, zag hij hem gelukkig. Zijn vader gebaarde dat hij gewoon bij Remy kon blijven staan. De muziek werdgestart en stak iedereen zijn sjaal omhoog. De man met worst knoeide ondertussen zo dat de jas van zijn vader onder de saus kwam te zitten. Maar hoe zijn vader reageerde zag Lothar niet meer, want ook hij stak zijn sjaal in de lucht en begon te zingen.

’s Maandags zou hij in de klas vertellen dat ze met 5-0 verloren hadden.

Riga

2009-09-04T19:15:00.000+02:00

Michelangelo was nooit in Letland.

Dat wordt gezien als feit. Ondanks dat er aanwijzingen zijn dat de artiest een omweg maakte toen hij rond 1495 van Florence naar Rome ging, lijkt het onwaarschijnlijk dat deze omweg zo groot was dat zelfs Riga werkt bereikt.

En daar baalden ze in Letland van.

Toen het museum van Buitenlandse kunst in de Letse hoofdstad Riga werd geopend, kon er namelijk geen enkel beeld van de Italiaanse meester getoond worden. Niet dat collega hoofsteden als Tallin en Vilnius wel een werk van Michelangelo in huis hebben. Maar toch. Het was toch een mooie toeristische trekpleister geweest als je er wel een zou hebben.

Het vervelende is bovendien dat Michelangelo al ruim 450 jaar geleden is overleden en dat je dus geen nieuw beeld meer bij hem kan bestellen. Zelfs al heb je in je museum nog talloze plafonds wit gelaten, nooit meer zal Michelangelo er twee vingers op schilderen. Nooit zal Michelangelo jouw land het leven geven, dat het Vaticaan wel gekregen heeft. Zijn scheppingskracht is verloren gegaan.

Wat nu?

Dat zullen ze zich in Riga ook afgevraagd hebben. En precies op dat moment moet er een man zijn opgestaan die dacht dat hij de oplossing had. Het moet vermoedelijk iemand zijn geweest die jarenlang verscholen in de krochten van een of ander ministerie netjes zijn werk heeft gedaan, nooit in een museum is geweest, maar wel ernstig hoopte op promotie. Diegene moet zijn opgestaan.

Hoe deze man zijn collega’s heeft overtuigd is een groot raadsel. Maar in ieder geval heeft hij het voor elkaar gekregen om een kopie te laten maken van de Mozes van Michelangelo uit Rome en deze in het museum neer te zetten. En dat was pas het begin.

Want toen ze een Michelangelo hadden wilden ze eigenlijk ook wel een Donatello. En liever ook wat beelden uit de Griekse en de Romeinse tijd. Maar ja, zelfs de Romeinen hadden het nooit tot in Letland gered en dus werden ook deze beelden gekopieerd. Er werd zelfs om een kopietje van de Venus van Milo uit het Louvre gevraagd. Ook deze kwamen in het museum, zodat iedereen in Letland deze ‘topstukken’ kon zien.

Al 60 jaar lopen ze zo in Riga te pronken met kopieën van topstukken.

En toen besloot men er een moderne kunstenaar langs te sturen. Vermoedelijk een kunstenaar die ooit iets in een boekje had gelezen over de homoseksualiteit van de Grieken. Een kunstenaar die dacht Riga voor eens en altijd de uitstraling te geven die Tallin en Vilnius niet hebben. Het resultaat?

Kopieën van Griekse beelden met een handtasje…..

Rome

2009-09-01T17:20:00.004+02:00

In de 4^e eeuw voor Christus zat er op de Quirinaal heuvel in Rome een pottenbakkerij. De pottenbakker die hier werkte, was in de hele streek bekend vanwege de fijnheid van zijn vazen. Een rijke Romein bestelde daarom bij hem een vaas met een afbeelding van Jupiter, de oppergod en tevens beschermer van de stad Rome.

De vaas was zo verfijnd dat de rijke man verbood om hem te vullen met olijfolie of andere producten. Het werd een pronkstuk dat werd neergezet in zijn salon. Iedere gast die hij ontving, bleef even kijken naar ‘zijn’ Jupiter. De mensen waren onder de indruk van de vaas en complimenteerden hem met zijn aankoop. ‘Wat een schoonheid! Het lijkt wel van een andere planeet!’

Toen de rijke man overleed, ging de vaas over van generatie op generatie. De reputatie van de vaas werd steeds groter en de pottenbakker die hem gemaakt had, werd vergeten. Er gingen verhalen de ronde doen dat de vaas nog door Aeneas uit Troje was meegenomen.

De vaas ging over van hand op hand. Sommige erfgenamen poetsten hem op, anderen lieten hem verwaarlozen. Maar steeds kwam de schoonheid van de vaas weer boven. Totdat in de 4^e eeuw na Christus twee erfgenamen ruzie kregen en beide aan één kant van de vaas begonnen te trekken. Het onvermijdelijke gebeurde, de vaas brak in twee stukken.

Beide erfgenamen gingen er ieder met hun eigen deel van de vaas vandoor en wisten het verval nog wat af te remmen. Maar toen de halve vazen weer overerfden op hun zonen en op de zonen van hun zonen, braken er steeds meer scherven van de vazen af.

De scherven raakten verspreid over Rome en van de afbeelding van Jupiter bleef niets meer over. Opgedeeld in talloze kleine stukjes werd de glorie van de oppergod gebroken en was de schoonheid van de vaas nauwelijks nog te zien.

Toch zijn er tegenwoordig nog scherven van de vaas te vinden in Rome. Zo tref je hier een stukje van Jupiter’s voet of daar een opgepoetste bliksemschicht. De scherven verraden stuk voor stuk hoe mooi de vaas ooit geweest moet zijn, maar nooit meer zal de volledige grootsheid van Jupiter zichtbaar zijn. De schoonheid is gehavend en al wat rest zijn scherven…

Deze week op Tour du Monde een terugblik op de vakantie. Na een maandje op verschillende plaatsen in Europa mijn ogen de kost te hebben gegeven, heb ik enkele verhalen opgetekend.

Spoorboekje

2009-08-30T00:52:00.002+02:00

Een kort bericht nu ik terug ben van mijn vakanties. De komende week zal ik hier een paar indrukken uit deze vakanties plaatsen. Verder wil ik vooral even laten weten dat ik op 9 september aanstaande de trein weer naar Parijs zal nemen. Tot die tijd ben ik in Nederland.

Meneer Smalbeen in Nederland

2009-08-06T00:10:00.002+02:00

Meneer Smalbeen was weer thuis. Ik had hem maanden niet gezien maar een paar weken geleden stond hij opeens met zijn zwarte koffer voor de deur. Hij droeg een spijkerbroek en een gestreepte trui die ik nog nooit gezien had, maar ik herkende hem aan zijn bruine schoenen.

Snel besnuffelde ik de bruine stof en bemerkte een doordringende lucht die zijn weg naar buiten probeerde te banen. Als hij zijn tenen bewoog kwam er opeens een golf door de poriën naar buiten. Ik wist dat de lucht zou komen, maar toch bleef ik ruiken. De gaten in de zijkant van de schoen waren nog steeds niet gerepareerd. Ik probeerde mijn poot erdoor naar binnen te steken en werd toen door Smalbeen opgemerkt. Hij beloonde me met een aai over mijn bol.

Smalbeen heette Smalbeen, omdat hij smalle benen had. Hij wilde altijd dat je bij hem op schoot kwam zitten. Maar als je daar zat, moest je altijd uitkijken dat je niet van zijn benen afgleed. Ik probeerde het altijd te ontlopen. Maar als hij me heel lang bleef roepen, ging ik wel eens bij hem zitten. Ik vond het zielig als hij de enige was waar ik nooit bij ging zitten. Bovendien aaide hij me altijd zo lief.

Smalbeen was net als alle andere mensen. Hij liep altijd in de weg als je net lekker bezig was. Zo ook deze week. Ik had in de verte een indringer gezien in mijn gebied. Het was een wonderlijk klein beest dat uit de lucht was komen vallen, het blaadjesbeest! Ik noemde het ding zo omdat het leek te bestaan uit twee oranjebruine blaadjes die hij steeds heen en weer bewoog.

Ik besloot het blaadjesbeest te vangen. Misschien smaakte het wel erg lekker? Stilletjes had ik dus mijn jachthouding aangenomen. Stapje voor stapje sloop ik dichterbij en net voordat ik de laatste sprong wilde nemen om het blaadjesbeest te vangen, kwam Smalbeen aanlopen met een ijzeren monster. Het monster stoof over het gras en hakte alle sprietjes doormidden. Het blaadjesbeest schrok hiervan en verdween weer in de lucht.

Boos liep ik op Smalbeen af en ik slaakte een klagelijke mauw. Hij had toch even kunnen wachten totdat ik het blaadjesbeest gevangen had. Waarom moest hij precies nu alle grassprietjes doden? Ik ging midden voor het ijzeren monster stilstaan. Smalbeen hield stil en tilde me op. Nadat hij me op het pad weer neerzette, was daar weer die aai over mijn hoofd.

Mensen denken dat ze alles goed kunnen maken met een aai over het hoofd. Vaak maken ze daarbij ook allerlei geluiden, waar ik niks van begrijp. Ze roepen dingen als ‘poes’. Ik mauw wel eens wat terug, maar ook dat begrijpen ze niet. Ik vraag me soms af of ze elkaar wel begrijpen. Ik heb een mens nog nooit een soortgenoot een aai over het hoofd zien geven.

Smalbeen stoort mij wel altijd met een aai over mijn hoofd. Zelfs als ik me zit te wassen. Net als ik met mijn tong al mijn haren zorgvuldig in model heb gelegd, gaat hij er met zijn een hand door heen. Ik kan dan weer van voor af aan beginnen. Ik heb liever dat hij me krabbelt. Vooral in mijn nek, daar kan ik zelf niet goed bij. En juist in mijn nek heb ik altijd jeuk. Het is om gek van te worden.

Vanochtend stond de zwarte koffer weer voor de deur. Ik snuffelde aan de randjes, toen ik opeens de geur van de bruine schoenen weer dichtbij rook. Ik keek achter me en zag Smalbeen. Zou hij weer weggaan? Ik had liever dat hij nog even bleef en in mijn nek krabbelde. Ik zou zelfs wel wat vaker bij hem op schoot gaan zitten. Ik mauwde vragend, wat ga je doen?

Hij aaide me over mijn hoofd en zei wat tegen me over ‘Rome’. Wat dat dan ook moge betekenen. Daarna draaide hij zich om, pakte zijn koffer en liep de deur uit. Vlakvoor de deur in het slot viel, zag ik nog het gat in zijn bruine schoenen. Als ik Smalbeen terugwilde vinden, hoefde ik slechts mijn neus te volgen.

Wat zullen we feesten, 7 dagen lang!

2009-07-28T00:56:00.003+02:00

Wat zullen we feesten, 7 dagen lang! Dat was de boodschap ruim een week geleden op weg naar het centrum van Nijmegen voor de jaarlijkse vierdaagsefeesten. Het programma was dan wel niet bijzonder, toch gingen we met goede moed de mensenmassa in. Er is immers niets idealer dan een feestweek om iedereen in Nederland weer eens te zien!

En zo stond ik zaterdagavond op de Waalkade mee te brullen met Wolter Kroes’ Viva Holandia, een hit die ik vorige zomer zo goed had weten te ontlopen door mijn verblijf in Spanje. Maar Wolter had er zin in en het publiek schreeuwde vrolijk mee. Zelf heb ik nog de hele nacht liggen dromen van overvliegende bierglazen die een klevend spoor in mijn haren achterlieten.

Een deja-vu ervaring had ik dan ook toen ik de volgende avond bij de Sjonnies stond en een regen van het brouwsel op mijn hoofd en schouders landde. Het was nog maar een voorproefje van alle gewone regen die ik later die avond en de rest van de week nog over me heen zou krijgen.
Het werd een leuke avond; de Sjonnies leverden een standaard show en kregen het hele plein aan het zingen en dansen. Bonnie St. Claire leverde een standaard show en kreeg een glas bier in haar gezicht.

De avonden die zouden volgen, stonden in het teken van regen en matige artiesten. Iets dat ik me ten volle besefte toen ik donderdagavond bij ‘headliner’ Boris stond. Om me heen stond het echte ‘Idolspubliek’. U kent het wel, permanentjes en bierbuiken die bij hoge uitzondering de TV hadden verruild voor een avondje uit.

En nadat ik eerder op de avond ex-idol Nikki al Michael Jackson-klassieker Beat It had horen verkrachten, sprongen de tranen in mijn ogen bij de danspasjes van Boris. De zelfbenoemde Jackson-specialist zal toch nog een beetje moeten oefenen voordat hij de onnavolgbare bewegingen van de meester zelf kan opvoeren. Ondertussen vroeg ik me af waar de originaliteit was gebleven.

Was het dan allemaal malheur? Nee hoor, de regen en de muziek konden mijn vierdaagsefeesten niet bederven. Het was gezellig om met mensen door de stad te lopen die ik het afgelopen jaar heb moeten missen. Met de sfeer zat het bovendien wel goed op een aantal bekende plekken.

Bovendien was er op de woensdagavond toch nog een muzikaal hoogtepunt te vinden in de stad. In de St. Stevenskerk trad Moke op, dat wil zeggen de kern van de band (3 van de 5 leden) met een kwartet van strijkers. De bekende nummers dus op een bijzondere manier en in een bijzondere setting uitgevoerd en dat leverde een paar pareltjes op.

Vooral het slotnummer van de setlist ‘the Long Way’ werd door de strijkers veel intenser dan het origineel. Bij andere nummers was de inbreng van de strijkers minder en miste ik toch echt de drummer, die was thuisgebleven. Toch was het geheel een geslaagd experiment. Tevreden liep ik woensdagavond de kerk dus uit, de regen tegemoet…

Naar de Gay Parade

2009-07-04T23:44:00.003+02:00

Het was ruim 30 graden, geen schaduw en voor mijn neus stond een open vrachtwagen met hierop een dansende man in een goud-glitterende onderbroek. Op dat moment vroeg Roel mij ‘Zou jij nou ook niet zo’n mooi goud broekje willen?’

Natuurlijk ga ik u ook deze week weer iets vertellen over het leven in Parijs, zoals u van mij gewend bent. Maar eerst een paar informatievere opmerkingen. Afgelopen week heb ik mijn eerste studiejaar in Frankrijk afgerond met een presentatie. Hierdoor heb ik ook de laatste studiepunten binnengehaald en heb ik dit jaar afgesloten zonder dat ik iets moet herkansen in de zomer.

Dit geeft mij de mogelijkheid om 9 juli de trein naar Nederland te pakken. De rest van de maand juli en begin augustus zal ik dan in ieder geval in Nijmegen vertoeven. Voor de berichtgeving op dit blog heeft dit geen gevolgen. Ik ben van plan ook tijdens de zomer hier berichten te plaatsen, al zal het onregelmatiger zijn dan tot nu toe. Tijdens mijn verblijf in Nederland ben ik verder gewoon via mijn Nederlandse telefoonnummer te bereiken.

Maar goed, genoeg geklets, terug naar de gouden broekjes aan de boulevard Montparnasse.

U hoeft overigens niet bang te zijn om dadelijk een foto van mijzelf in een gouden broekje aan te treffen, want ik heb het genereuze aanbod van Roel afgewezen. Het mocht dan wel warm zijn, er zijn esthetischere oplossingen om verkoeling te vinden. Om me heen dachten mensen hier overigens anders over, zo bleek uit de schaars geklede lichamen die af en toe langskwamen.

Een gouden broekje vinden was geen probleem geweest. Het was namelijk Gay Pride in Parijs en wie denkt dat dit een statement is voor de homo-emancipatie, die zit er naast. Het ooit idealistische evenement is verworden tot een commercieel vehikel waarbij op iedere straat hoek t-shirt, gekleurde vlaggen en meer ongein te koop is.

Het is geen geheim dat ik persoonlijk nogal een afkeer heb van het overdreven gedoe tijdens de gemiddelde homoparade. Maar toen Roel en ik afgelopen weekend toch in de buurt waren, moesten we er toch even langs. En aangezien ik me van TV voornamelijk een man met een hoed en een roze stropdas op een boot herinnerde, ging ik op zoek naar de man met de hoed.

Maar dat bleek nog niet zo simpel. Toen ik tussen de talloze roze en paarse exemplaren een eerste zwarte hoed vond, bleek hieronder een breedgeschouder man met snor te zitten die in 'kleren' liep waarvoor minstens vijf koeien het leven hadden gelaten. En het volgende hoedje dat ik zag, maakte zulke soepele heupbewegingen. Dat kon nooit iemand uit een Nederlands kabinet zijn.

Het leek wel alsof iedereen vandaag een hoofddeksel droeg om zich te beschermen tegen het felle zonlicht. Maar die ene man die ik op TV had gezien, was natuurlijk nergens te bekennen. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik Plasterk ook niet had verwacht tijdens dit Parijze homofeestje. Ik was eigenlijk meer op zoek naar Bertrand Delanoë, de homoseksuele burgemeester van Parijs.

Maar toen we zolang in de zon hadden gestaan dat we overal waanvoorstellingen van mannen met hoeden zagen, werd het tijd om een koelere plek op te zoeken. Zonder Plasterk of Delanoë te hebben gezien, verliet ik de boulevard met de 'knapste jongen' van de hele parade. Toen ik maandagochtend de krant opensloeg, las ik dat Delanoë er wel had rondgelopen. Maar of hij ook een hoed op had? Misschien zelfs wel een goud onderbroekje!

Uit eten met mijn geliefde

2009-06-21T13:17:00.002+02:00

En zo zat ik afgelopen zaterdag met de liefde van mijn leven in een klein restaurantje in Parijs. Terwijl het buiten langzaam donker en kouder werd, steeg binnen de temperatuur. Bij het kaarslicht genoten wij van het eten, de wijn en elkaar.

Althans, dat dacht de ober.

U weet wel, zo’n type dat de hele avond aan zijn fooi loopt te werken, maar als hij je tafel nodig heeft zonder pardon de rekening presenteert. Zo’n man die de hele avond geintjes loopt te maken, maar steevast het bord voor de verkeerde persoon neerzet. Zo iemand die zijn charmes gebruikt om je dat extra wijntje aan te praten, maar als hij de karaf nodig heeft je glas tot de rand volgiet. Kort gezegd, een Italiaanse ober in een Frans restaurant met heimwee zijn thuisland.

Toen de ober voor de eerste keer een toespeling maakte, kon ik het niet laten er hard om te lachen. Ik ging ervan uit dat hij dan wel zou begrijpen dat hij er naast zat. Maar daar beging ik een fout. De ober zag hier alleen maar een aanmoediging in om te blijven benadrukken dat wij geliefden zouden zijn. Hij moet gedacht hebben dat ik erg blij was met zijn woorden.

En zo werd die ‘Monsieur qui parle Français’ (ik dus) de rest van de avond bestookt met opmerkingen. ‘Hadden ‘les amoureux’ al een keuze kunnen maken?’ of ‘Monsieur, wat zien jullie er gelukkig uit.’ De ober had het goed naar zijn zin.

In werkelijkheid zat ik in het restaurantje met mijn goede vriendin Noortje, die een weekendje naar Parijs was afgereisd. Maar nu ze opeens tot mijn geliefde was gepromoveerd, werd er natuurlijk wel een andere houding van mij verwacht. Decennia teruggeworpen in de tijd zaten we daar als een klassiek voorbeeld van een man en vrouw.

Zo werd mij de wijnkaart aangeboden in de veronderstelling dat de man degene is die dit soort beslissingen neemt. Daar tegenover stond dat uiteraard Noortje als eerste het bord voor haar neus kreeg neergezet. Maar vervolgens werd ik weer aangekeken als de bestelling moest worden opgenomen. Die ober had het me maar lastig gemaakt met zijn opdringerige aannames.

Want moest ik haar nu verliefd aan gaan zitten kijken? Werd er nou van mij verwacht dat ik de rekening zou betalen? En dat ik voortaan haar stoel voor haar zou vasthouden bij het plaatsnemen? Werd er op gerekend dat ik deuren voor haar open zou houden als we het restaurant uitliepen? En moesten we nou hand in hand de straat op gaan?

Maar na het dessert sloeg de sfeer opeens helemaal om. De ober had geen tijd meer voor flauwe opmerkingen, maar probeerde ons zo snel mogelijk het restaurant uit te werken. De rekening kwam zonder dat we erom gevraagd hadden en de bestelde koffie werd nooit meer gezien. Voor de deur stond een groepje nieuwe gasten ongeduldig naar binnen te kijken. Kort gezegd, of we niet op konden stappen.

Eenmaal buiten waren we geen geliefden meer en was alles weer bij het oude. Toen we de volgende avond een nieuw restaurant binnenstapten, keek ik afwachtend de ober aan. Maar gelukkig, deze keer geen toespelingen, maar lekker eten en de rekening wanneer wij hem wilden hebben.

De Waarheid over het Frans Toilet

2009-06-13T12:00:00.003+02:00

Toen we vroeger met het hele gezin op vakantie gingen, werden altijd bij de eerste stop op Frans grondgebied de toiletten even gecontroleerd. Als de melding van 'gat in de grond WC' gemaakt werd, holde de hele familie inclusief knuffelbeer en foto van de thuisgebleven kat naar het toiletgebouw om 'het wonder van de Franse WC' te aanschouwen.

Hoe die Fransen het toch ooit in hun hoofd hadden gehaald om hier hun behoefte op te willen doen, is nog altijd onduidelijk. Sterker nog, zelf zijn ze er ook niet erg trots op. De ouderwetse hurk WC wordt hier immers 'la toilette turque' genoemd. Ze begrijpen hier blijkbaar nog niet dat je moeilijk de turken overal de schuld van kan geven.

In het hedendaagse Parijs is het me nog niet overkomen om een exemplaar van de beruchte Franse hurktoilet aan te treffen. Maar wie denkt dat dit betekent dat het tegenwoordig prima in orde is met de Franse WC, die komt bedrogen uit. Frankrijk en het toilet is het verhaal van een huwelijk dat nooit slagen zal.

Afgelopen week was het weer zo ver. Vlak voordat ik een concert bezocht, kwam ik weer terecht in zo'n vreselijk hok. Op het oog zag de pot er schoon uit, maar eenmaal binnen bleken de wandtegeltjes een doordringende urinelucht te wasemen. Al zou je er zelf de grootste dampende drol uit je hele leven neerleggen, zou je hem nog niet ruiken. De zware zure lucht overheerst alles.

Ik denk zelfs dat het onmogelijk is de lucht in die ruimte ooit weer fatsoenlijk te krijgen, zonder werkelijk iedere centimeter van het tegelwerk te vervangen. Iets dat in dit geval sowieso geen overbodige luxe zou zijn, want de muren zaten volgekliederd met duidelijke teksten in de trand van 'Sarko baisse ta mère'. Even kreeg ik de neiging een filtstift uit mijn tas te pakken en zelf de tekst 'La France nettoie tes toilettes!' aan de muur toe te voegen. Maar uit angst dat mijn filtstift na contact met de zure muur iedere verder dienst zou weigeren, heb ik hier toch maar van afgezien.

Toch was er in dit luchtvervuilende hok nog één meevaller te vinden. Er was namelijk zowaar WC papier aanwezig, iets wat in de gemiddelde Parijse WC niet het geval is. WC papier hoort tegenwoordig dan ook bij mijn basisuitrusting. Voordat ik de deur uitga, bedenk ik me altijd nog even of ik alles heb. Portemonnaie? Telefoon? Sleutels? WC-papier? Mooi! Dan kan ik gaan. Maar goed, ik hoefde mijn eigen voorraad dus niet aan te spreken, want hier hing het gewoon.

Toen ik het hok verliet, zag ik in het halletje nog een papier tegen de muur hangen. Even dacht ik aan een kopie van een hinderwetvergunning, maar het bleek een schoonmaakschema te zijn. De WC zou een uur geleden nog schoongemaakt zijn, zo zei de handtekening achter het tijdstip. Ik weet niet welke schoonmaakmiddelen ze er gebruiken. Maa als ik een vertegenwoordiger van Glorix was, zou ik nog maar eens pakketje met foldertjes deze kant opsturen.

L'Homme de Moules

2009-06-06T21:33:00.007+02:00

In al die weken dat ik hier nu mijn berichtjes plaats, heb ik nog nooit eens iets geschreven over de schoonheid van de Franse taal. Deze week komt daar verandering in, want ik ga het met u hebben over hét woord van de afgelopen week. Namelijk ‘MOSLIM’. U zult zeggen, dat klinkt niet erg Frans en dat klopt, want dat is ook een Nederlands woord.

Vrijdag kocht ik bij de plaatselijke tijdschriftenboer ‘Le Figaro’. Dit is de oudste krant van Frankrijk en deze heeft een rechtse signatuur. Ooit was dit dagblad links georiënteerd, maar tegenwoordig (zoals dat met veel mensen gaat als ze geld gaan verdienen) is het een degelijk rechtse krant. Nu de kranten de eindjes nog maar net aan elkaar kunnen knopen, is het dan ook slechts een kwestie van tijd voordat de krant weer links georiënteerd zal zijn.

Hoe dan ook, ik was op zoek naar de buitenlandse berichtgeving. Op pagina 7 vond ik deze ook. Ten eerste natuurlijk Obama die het gesprek aan wil gaan met de MOSLIMwereld en zoals ik al hoopte werd ik op dezelfde pagina verblijd met een verhaal over de Nederlandse uitslag van de Europese verkiezingen. Een artikel dus over de opkomst van Geert Wilders en zijn anti-MOSLIM standpunten.

‘De Nederlander Geert Wilders, zijn blonde peroxide haren, zijn slogans vol vreemdelinghaat en zijn afwijzing van de EU. Dat is het eerste beeld van de Europese verkiezingen. De man die ervan droomt het parlement in Straatsburg van binnenuit te veranderen heeft de toon gezet.’, zo stond het in de eerste alinea van het artikel. In de rest van het artikel was MOSLIM een veelgebruikt woord.

Het Franse woord voor moslim is ‘musulman’. Zegt u nu zelf, dat is toch werkelijk een prachtwoord van de bovenste plank! Al ligt de verwarring natuurlijk op de loer. Want de musulman die woont toch in Scheveningen? En dat is nou precies het probleem, zo leert ons Geert Wilders. Wat doen die ‘Musulmans’ in Scheveningen? Terugsturen naar het land van herkomst al dat criminele tuig!

‘Oom Geert’ staat immers voor de Nederlandse cultuur en zou niet willen dat onze eigen mosselman wordt vervangen door een stel ‘musulmannen’. Al kent men deze vervoeging van het woord musulman in het Frans niet, in het Frans bestaat wel het woord Musulmane. En dat zou voor Geert nog veel erger zijn, want die moslima’s zitten immers de hele dag thuis alleen maar een beetje onze belastingcenten op te maken, aldus de PVV.

Tegenover de PVV staat de Partij voor de Dieren die geen problemen heeft met een ‘musulman’, maar daarentegen wel met de mosselman. Mossels hebben ook een leven en worden op verschrikkelijke wijze geslacht voor de consumptiemaatschappij. De VVD vindt alles prima zolang de mosselman de Holocaust maar mag ontkennen en D66 wil zich inzetten voor de gekozen mosselman.

Groenlinks heeft nergens problemen mee zolang het maar mogelijk blijft om legaal het liedje ‘Zeg ken jij de mosselman?’ te downloaden en de PvdA is nog druk bezig met een interne discussie om het standpunt te bepalen. U begrijpt het, al met al wordt het er niet duidelijker op.

Misschien is ‘musulman’ dan toch niet zo’n handig woord. Het mag dan wel mooi klinken, maar de verwarring viert hoogtij. Gelukkig biedt de Franse taal ook daarvoor een uitkomst, dan gebruik je gewoon het woord ‘islamiste’ (islamiet). Daarmee zeg je precies hetzelfde en heb je geen verwarring.

Ikzelf heb afgelopen vrijdag toch maar gewoon het woord 'musulman' gebruikt, toen ik op het lab moest uitleggen wie toch die Geert Wilders was en hoe het toch mogelijk was dat zo'n man zoveel stemmen krijgt in het verdraagzame Nederland. Tja, leg dat maar eens uit...

Ik heb een buurvrouw uit Marokko en ze komt

2009-05-31T01:02:00.003+02:00

Ik heb een buurvrouw uit Marokko en ze komt, of liever gezegd ze kwam. Afgelopen dinsdag was het zover. En ik wist zelf dus helemaal niet dat ik één buurvrouw uit Marokko had. Ik was op de hoogte van buren uit Tsjechië, Spanje, Guatemala, Frankrijk, Portugal en ‘ex-buren’ uit Zwitserland en Italie, maar niet van een Marokkaanse buurvrouw.

Hoe dan ook, afgelopen week was het hele zooitje bij elkaar op het zogenaamde ‘Fête des voisins’ ofwel ‘het Feest der Buren’. Nou ja, allemaal, dat wil zeggen alle genoemde internationale bewoners en ex-bewoners van de 6e etage en 3 andere mensen uit het gebouw die tevens de huisbazen zijn van de kamers op de 6e verdieping. O ja, en natuurlijk mijn Portugese huismeester en zijn gezin.

De rest van het gebouw voelde zich te goed voor een feestje met die studenten van de 6e. En dat was zonde, want wat is er weer veel te eten. Vooral uit de Portugese hoek was er weer uitgepakt. Tot ieders tevredenheid want wat kan dat mens koken. Heerlijk! Ikzelf had met een simpele ‘Fondant au Chocola’ mijn bijdrage geleverd.

Ook was er weer genoeg te drinken overigens. En ook hier was ik weer blij met de Portugezen, want ze nemen altijd een heerlijke witte wijn mee, waarvan ik nog altijd een keer moet vragen waar je die kan kopen. Fijn is ook dat de wijn over het algemeen een positieve invloed heeft op mijn Franse taalgebruik, waardoor ik zowaar ad rem leek te zijn.

Maar goed, terug naar de Marokkaanse buurvrouw. Ze bleek op de 2e etage te wonen. Hier lag inderdaad bij de deur een groene mat met daarop de tekst ‘Staupe, c’est ici!’. Maar nog nooit had ik de behoefte gehad bij deze mat daadwerkelijk te stoppen en de mat als mijn eindpunt te beschouwen. Ik kende haar toen immers ook nog niet.

Ze woont dus op de 2e etage en ik heb vooral contact met mijn ganggenoten op de 6e verdieping. U weet wel, die verdieping waar alleen een trap naartoe gaat, zodat je naar adem happend en zweet gutsend boven komt. Het is dan ook uit een soort gedeelde smart dat wij op de 6e verdieping elkaar veel spreken.

Haar ‘klacht’ dat wij het maar gezellig hadden met z’n allen op de 6e verdieping, terwijl zij alleen op de 2e zat, werd dan ook meteen van tafel geveegd. ‘Jij hoeft niet 6 trappen op!’ Een ruil werd dan ook snel voorgesteld met als gevolg dat wij met zijn 6’en op een kamertje op de 2e verdieping zouden te komen wonen en mijn Marrokaanse buurvrouw in haar eentje op de 6e verdieping.

Omdat ze dan weer alleen zou zitten, is de ruil op het laatste moment toch maar afgeblazen. En dus liep ik tegen twee uur ’s nachts toch weer die 6 trappen op. Toen ik langs de groene deurmat kwam, voelde ik opeens de neiging een melodietje te fluiten. Wat hield me tegen? De buren waren toch nog wakker (behalve degenen die zich te goed voelden). En dus kwamen de eerste tonen uit mijn mond en in mijn hoofd zongen alle buren mee!

22

2009-05-23T23:45:00.001+02:00

Ieder jaar is het weer onvermijdelijk. Er komt een dag waarop je jezelf een jaar ouder mag noemen en voor mij kwam die dag afgelopen zaterdag. 22 jaren mag nu achter mijn naam zetten. Volgens de wikipedia wordt 22 geassocieerd met harde werkers. Ikzelf houd het toch bij 2x gek (11) of vooral het definitieve afscheid van de tienerjaren. U snapt het, een hele leeftijd ;)

Tijd voor taart! Helaas is het niet mogelijk u allemaal via de digitale snelweg een stukje te bezorgen, anders had ik dit uiteraard gedaan. Toch stond ik afgelopen weekend in mijn keukentje een taart te bakken. Gewoon een simpele appeltaart, maar mijn Franse collega’s waren wild enthousiast. ‘Exquis!’ of ‘Super bon’ en ik zelf maar denken dat mijn moeder het toch echt beter kon. Maar dat wisten zij niet.

Ook bleven ze maar vragen of er kaneel inzat. Ja mensen, in mijn appeltaart zit kaneel, zo’n vreemde combinatie is dat toch niet? Overigens vonden ze op het lab helemaal niet dat ik oud geworden was. ‘Bébé’, werd er gezegd toen ik vertelde dat ik 22 werd. Een baby bakt niet van die lekkere appeltaarten, was mijn verweer. Dat werd beaamd, maar toch was ik een baby.

Nu de tienerjaren steeds verder uit het zicht verdwijnen ga je de gekste dingen proberen om je toch nog jong te voelen. Voordat je het weet ben je immers oud, of nog erger, degelijk. Het is dus een zaak om in kringen te komen van mensen die nog ouder of vooral degelijker zijn dan jijzelf.

Zo vond ik mezelf afgelopen zondagmiddag terug in een klein zaaltje tussen allemaal mensen met grijze haren. Er zaten mannen met wandelstokken en prachtige Franse hoofddeksels samen met hun vrouwen die voor de gelegenheid netjes gekleed waren. Stiekem zat ik erop te wachten dat één der dames de breinaalden uit de tas zou pakken, maar helaas gebeurde dat niet.

Hoe ik hierin verzeild was geraakt? Nou dat zit zo, ik was bij één van mijn zwerftochten terecht gekomen bij een kapel aan de rand van de stad. Ooit was deze gesticht toen een Franse kroonprins in één verkeersongeluk met zijn koets om het leven was gekomen. Bij de ingang van deze gedenkkapel hing een bordje dat er een kwartier later een concert zou beginnen.

Dat liet ik natuurlijk niet aan me voorbij gaan. En dus zat ik tussen de plaatselijke oma’s en opa’s te luisteren naar een prachtig concert van cello en piano. Ruim een uur lang werd ik bedolven onder de mooiste melodieën van onder meer Bach, Chopin en Lully. Het applaus werd iedere keer luider en langer. En ik voelde me steeds jonger en jonger.

Sterker nog, het is me zo goed bevallen dat ik heb besloten dat ik dit vaker moet gaan doen. Volgende week kunt mij dus verwachten bij de plaatselijke bridge vereniging. Ook heb ik me inschrijven bij de handwerkclub. Maar het meest verheug ik me op een potje Pétanque in de schaduw van de bomen aan de rand van het park.

Stoelendans

2009-05-16T20:52:00.003+02:00

Langzaam komen de eerste regendruppels naar beneden in de Rue de Rivoli, als ik met Jonathan voor een restaurantje sta. ‘Heb jij geld?’ Het antwoord is negatief, maar toch lopen we naar binnen. Achter ons springt het stoplicht op groen en trekken de auto’s met bedruppelde voorruiten op. Het geluid sterft weg als de deur van het restaurant achter ons dichtslaat.

Een ober die netjes gekleed is in een zwarte broek en een wit overhemd kijkt ons vriendelijk aan. ‘Manger pour deux?’ Ik geef een bevestigend antwoord en hij wijst ons de weg. Een minuut later zitten we aan een klein tafeltje boven aan de trap met een kaart voor onze neus. Maar de kleine kaart die we buiten hadden bekeken is nergens meer te vinden.

Beteuterd keken Jonathan en ik elkaar aan. We hadden na uitgebreid vergelijkend warenonderzoek immers niet voor niets dit restaurantje gekozen. Een blik op het raam leerde dat het buiten nu echt aan het regenen geslagen was. Ook het lege gevoel in onze magen zorgde voor een voorkeur om binnen te blijven.

De zo proper geklede ober was echter in geen velden of wegen meer te bekennen. Het enige uitzicht dat we hadden was een witte bloem die zijn kopje had gebogen en een beetje treurig uit een glaasje water stak. Jonathan en ik maakten van de tijd gebruik om nog even het programma voor de rest van de dag door te nemen.

Toen dan uiteindelijk toch een man in een wit overhemd bij onze tafel kwam, bleek dat we alleen beneden van de kleine kaart konden eten. En dus daalden we de trap weer af om beneden aan een willekeurig tafeltje weer plaats te nemen. Ook hier een witte bloem, deze keer bijna uitgedroogd in een zielig laagje water. Toen de kaart gebracht was, konden we eindelijk onze keuze maken.

Tenminste, dat dachten we. Want toen het puntje bij paaltje kwam en de ober onze bestelling wilde opnemen, bleek dat we opnieuw verkeerd zaten. Aan deze tafel kon alleen gedronken worden. Voor het op de kaart vermelde eten, moesten we een paar tafeltjes verderop aan de andere kant van de bar gaan zitten.

En zo zaten we even later aan een tafeltje dat er precies hetzelfde uitzag als het vorige, met precies dezelfde kaart voor onze neus en weer een witte bloem. Fier stak hij boven het water uit met helder witte blaadjes en meeldraden waarvan het stuifmeel op de tafel was gevallen. Een nieuwe ober nam uiteindelijk onze bestelling op en zo konden onze magen toch nog gevuld worden.

Terwijl we zaten te wachten op het eten, kwam er een verdwaalde bij op onze tafel afvliegen. Vol overgave stortte hij zich op de witte bloem. Ook ons eten werd nu gebracht en zo dineerden we gezamenlijk. Ik, Jonathan en de bij. Toen onze magen gevuld waren, bracht de pinpas oplossing voor de betaling. De bij was allang weer vertrokken, toen wij het geluid van de auto’s weer indoken. Op weg naar het Louvre.

Hoe Dalida mijn filmcarrière begon

2009-05-09T19:30:00.002+02:00

Als schrijver van blogs, hier en op andere plaatsen, krijg ik vaak leuke reacties. Buiten dingen als ‘Je was een dag te laat!’ komen er soms ook hele bijzondere mailtjes binnen. Zo ontving ik een paar maanden geleden een mailtje van een Vlaamse regisseur. Hij was bezig met de voorbereiding van een aantal filmpjes over de Franse zangeres Dalida voor een theatershow.

Op één van mijn andere internetonderkomens had ik ooit een stukje geschreven over Montmartre en de plaatsen waar Dalida te vinden was. Hij vroeg dan ook of ik hem wilde rondleiden door de stad. Twee weken geleden was het zover en blijkbaar vond hij dit zo’n succes dat hij me vroeg of ik ook bij de opnames zou willen zijn....

En dus liep ik 2 dagen lang met een regisseur, een cameraman, een presentator en een uitvoerend producent langs de sporen van Dalida in Parijs. Al snel bleek dat het ook een tocht langs restaurantjes zou worden, want de maag moest wel gevuld zijn natuurlijk. En zo verbonden wij het noodzakelijke met het aangename.

Ik was overigens niet alleen een gids door de stad. Volgens hen was ik een teamgenoot, volgens mijzelf een manusje-van-alles. Kwaliteiten waarvan ik zelf niet wist dat ik ze had, kwamen in mij boven. Zo wist ik de autocue te bedienen op ongekend niveau, al denkt presentator Jo de Poorter daar ongetwijfeld anders over. Tja, een beginneling moet nou eenmaal even oefenen.

Daarnaast heb ik met schermen lopen hannesen om het licht een beetje mooi te weerkaatsen op het gezicht van Jo. Al was de cameraman Hans de Bauw zo vriendelijk om mij zo te corrigeren in de positie van het scherm, dat hij ook daadwerkelijk nog wat aan mij had. Ach ja, mijn ervaring in de belichting is nou eenmaal redelijk beperkt.

Vooraf had ik geregeld dat filmploeg het graf van Dalida kon filmen vanaf het terras van een hotel aan de rand van de begraafplaats. Maar toen regisseur Lieven Debrauwer de plek zag, ging hij persoonlijk de hotelkamers af om een betere plaats te zoeken. Door Nederlanders werden we uiteraard weggestuurd, maar gelukkig waren er vriendelijke Duitsers waardoor we toch nog juist dat ene shot konden opnemen.

Wie nu denkt dat de filmploeg werkelijk helemaal niets aan mijn hulp heeft gehad, is de uitvoerend producente Renée Paton vergeten. Filmtechnisch mag ik dan een beginneling zijn, regelen kan ik prima. En dus heb ik hotelkamers omgeboekt, bloemen gekocht die op het graf van Dalida werden gelegd, toekijkend publiek op afstand gehouden, toestemming voor filmen gevraagd en werd ik zelfs geschikt geacht om te helpen met het sjouwen van de spullen.

Het waren mijn eerste stappen in de wereld van de film en waarschijnlijk ook mijn laatste. Al weet je natuurlijk nooit of er nog eens een cameraploeg een persoonlijke gids door Parijs wil hebben. De premiere staat in ieder geval gepland op 24 mei in het Antwerpse fakkeltheater. En met een beetje geluk ben ik erbij.

Ten Grave

2009-05-02T23:59:00.001+02:00

Nederland heeft vakantie en dus zit Parijs vol met Nederlanders. Je kunt in de stad geen stap meer zetten zonder ze te herkennen en ook in de metro hoor je constant Nederlands om je heen. Zelfs voor mijzelf was het een Nederlandse week, want de afgelopen week ben ik volop bezocht. Ik heb geen avond alleen hoeven door te brengen, want van maar liefst drie verschillende kanten kwamen er mensen naar Parijs.

Zo was Birgitta een weekendje overgekomen. Samen maakten we een toer langs monumenten waar ik al jaren niet was geweest. Zoals de Eiffeltoren waar de voertaal ook wel Nederlands leek. Klagen kunnen Nederlanders overigens overal, want zo meldde een man op de top: ‘het uitzicht is hetzelfde als op de 2e etage’.Maar ja, om zo iemand nou meteen een opticien te wijzen…

Op onze tocht door de stad stopten we ook bij begraafplaats Père Lachaise, waar Birgitta nog een persoonlijk held te bezoeken had. Dus slenterden we over de paden tussen de reusachtige monumenten van steen. Om ons heen namen waarvan we nog nooit gehoord hadden en grote bomen die de tombes in de schaduw zetten.

Het is wonderlijk hoe energiek je je voelt tussen het koude natuursteen dat de graven bedekt. Je komt altijd ‘levender’ van een begraafplaats af. Eigenlijk zou je een kerkhof dan ook vaker moeten bezoeken. Je zou er al een graf moeten oprichten voordat je daadwerkelijk gestorven bent. Gewoon om een bepaald deel van je leven af te sluiten, steen erop, klaar is kees.

Vervolgens zou je deze steen regelmatig kunnen bezoeken met vrienden of familie om herinneringen op te halen aan de tijd die je hebt afgesloten. Als je rijk leeft, zou je op het eind van je leven wel een aardig veldje met stenen kunnen vullen! Maar ja, omdat een graf op Pere Lachaise natuurlijk onbetaalbaar is, ligt het buiten mijn bereik om zo’n tussentijds graf op te richten.

Maar toen ik met Birgitta vervolgens langs een border liep en constateerde dat er hier nog makkelijk ruimte was voor een extra graf, sloeg ik mijn slag. Ik schoof de bladeren een beetje opzij en raapte twee takjes van de grond. In de vorm van een kruis heb ik de takjes op de vrijgekomen plek neergelegd. Ik zette rustig een stap naar achter en keek Birgitta aan. Er volgde een minuut stilte.

Daarna liepen we langzaam weer verder en lieten we de begraafplaats achter ons. Een uur later liepen we alweer tussen de Nederlanders in de Notre Dame, die deze keer liepen te klagen over de rij bij de ingang.

Ergens op de velden tussen Oscar Wilde, Jim Morisson en Edith Piaf heb ik mijn Nederlandse jeugd begraven. Volgende week ga ik er een bloemetje brengen....

Onderweg

2009-04-24T20:13:00.002+02:00

Nu ik mijn stage loop bij het Saint Antoine ziekenhuis, heb ik een directere metroverbinding dan naar de universiteit. Kort gezegd, ik reis voornamelijk met lijn 1 die Parijs kruist van oost naar west (en andersom). ’s Ochtends loop ik half slapend de metro binnen aan de westkant van Parijs en bijna een half uur later en stap ik in het oosten weer uit. Ondertussen heb ik dan de krant uitgeplozen.

Op het eind van de dag op mijn weg terug naar het westen, heb ik meestal geen zin om een krant te lezen. De avondeditie is nou eenmaal vrij inhoudsloos. Vandaar dat ik meestal om me heen zit te kijken naar mijn medereizigers. Het zijn altijd de dezelfde taferelen.

Een jongeman die zit te klooien met de oordopjes van zijn mp3-speler. Een vrouw die verdiept is in een boek maar de kaft heeft omgeslagen, zodat niemand kan zien wat ze leest. Een zakenman die verveeld met de laatste editie van ‘Le Monde’ loopt te wapperen en een tiener die te hard aan het bellen is met zijn mobiele telefoon. Het zijn de beelden waar je als metroreiziger niet aan ontkomt.

Al snel richt mijn blik zich dan ook op wat er buiten de metro gebeurt. Bij het binnenrijden van het volgende station schieten mijn ogen langs de hoofden. Opeens zie ik een knappe jongen staan, maar zoals gewoonlijk rijdt de metro daar net aan voorbij.

Als de metro vervolgens echt tot stilstand komt, stapt er een man van ongeveer vijftig jaar binnen. Hij draagt een spijkerbroek, met een donkerrood overhemd en een zwart jasje met op zijn schouders allemaal witte schilfertjes. En uiteraard besluit de man precies naast mij te gaan zitten. Het contrast met de jongen die ik zag staan, kon niet groter zijn.

Van dichtbij blijkt de man nog erger dan gedacht. Uit zijn oren komt een donkerbruine massa zetten, maar dat is niet het ergste. Het is vooral de geur die verschrikkelijk is. De combinatie van zweet, alcohol en iets ondefinieerbaar zoets zorgt ervoor dat ik de neiging heb de oordopjes van mijn mp3-speler in mijn neus te duwen.

Een vrouw kijkt me medelijdend aan en knikt me vriendelijk toe. De onuitgesproken steunverklaring beantwoord ik met een dankbare glimlach. Het is de medemenselijkheid die je door dit soort momenten heentrekt. De man heeft van dit alles niets door en peutert nog maar eens aan zijn oren.

Als ik in het westen van de stad weer uitstap en van de man verlost ben, gaat er een kriebel door mijn neus van opluchting. Ik zie de knappe jongen een paar deuren verder ook uitstappen. Ik loop achter hem aan richting de uitgang. De muzikant in de gangen van de metro geef ik een euro. Het is immers de medemenselijkheid die telt.

Over Longen en Ontsteking

2009-04-17T23:49:00.004+02:00

Ter afsluiting van mijn eerste masterjaar hier in Parijs, ben ik begonnen aan een drie maanden durende onderzoeksstage. Een jaar geleden schreef ik hier over mijn onderzoek naar vissen en hormonen, nu een jaar later ben ik bezig aan longen en ontsteking. U heeft recht op een korte uitleg...

Ik werk sinds begin deze maand op een afdeling van het Saint Antoine ziekenhuis in Parijs waar onderzoek wordt gedaan naar taaislijmziekte (ook wel bekend als Cystische Fibrose). Deze ernstige erfelijke aandoening geeft talloze problemen in het hele lichaam en daarom wordt iedere pasgeborene tijdens de hielprik op de ziekte gecontroleerd.

De levensverwachting van deze patienten is ongeveer 30 jaar en dat is een enorme verbetering ten opzichte van enkele decenia geleden, toen de meeste kinderen met deze ziekte de pubertijd niet haalden. Het belangrijkste probleem op dit moment is een constante ontsteking in de longen van deze patienten, waardoor het ademhalingsvermogen steeds verder achteruit gaat.

De patienten krijgen hormonen toegediend om deze ontsteking te verminderen. Er zijn in de praktijk de laatste tijd echter vraagtekens bij de effecten van deze behandeling. Volgens de theorie zou het moeten werken, maar in de praktijk lijken de effecten minimaal. Mijn onderzoek probeert te achterhalen waar dit aan zou kunnen liggen.

Ik probeer te kijken of het transportmolecuul van deze hormonen wel wordt aangemaakt in het lichaam bij deze patienten. Als dit namelijk niet gebeurd, zal de hormoonbehandeling nauwelijks effect hebben. De behandeling zou dan gestaakt kunnen worden en de patienten zouden dan veel ongewenste bijwerkingen worden bespaard.

Een interessant project dus! Al betekent het voor mij wel weer even wennen aan lange dagen (9.00-18.00). Maar de eerste testjes zijn veelbelovend. Komende week gaat het echt beginnen en over een maand hoop ik wat meer te kunnen zeggen over een mogelijk verband!
Maar nu eerst een lekker weekend!

Mijn ontmoeting met Bill Clinton

2009-04-03T21:19:00.003+02:00

Nu het voorjaar echt is begonnen en iedere dag het zonnetje schijnt, is het een mooi moment om er weer op uit te trekken. Bovendien had ik deze week mijn laatste tentamens van dit jaar (nu alleen nog een stage) en dus had ik daarna de tijd om van het lenteweer te gaan genieten.

Ik liep door het hartje van Parijs tussen de Madeleine en de Place de la Concorde, toen ik plotseling Bill Clinton voor een etalageruit naar binnen zag kijken. Nou ja, hij was ook moeilijk te missen want hij werd uiteraard geflankeerd door een horde beveiligingsmensen en 2 geblindeerde dure auto’s die langzaam met hem meereden.

Waar ik in dat plaatje voorkom? Nou ongeveer tussen de beveiligingsmannen en de dure auto’s. Om immers ook langs de beveiliging te komen, moet je tot een groep intimi behoren. En aangezien mijn politieke ervaring niet verder komt dan een gesprek met minister Guusje ter Horst of staatssecretaris Frans Timmermans, kunt u zich voorstellen dat Clinton net een stapje te hoog gegrepen is.

Het geeft je op zo’n moment wel te denken wat je moet doen? Je zou bijvoorbeeld net iets te hard kunnen zeggen: “I did not have sex with that woman” of hem kunnen vragen of hij de groeten zou willen doen aan Nelson Mandela. Dan heb je in ieder geval een opening voor een gesprek.

Maar goed, de Franse ‘politesse’ schrijft nou eenmaal voor dat je iemand netjes benaderd. En aangezien dat me een goed onderdeel leek van mijn Franse inburgeringcursus, hield ik dus maar bij een simpel ‘Bonsoir Monsieur’. Clinton reageerde op z’n Amerikaans onder het mom van ‘ik spreek geen Frans’ en deed net alsof hij niets gehoord had.

Het was hem nauwelijks kwalijk te nemen, want ik was natuurlijk niet de enige die hem zag. Ik bleek wel de enige te zijn die niet acuut zijn mobiel of fototoestel tevoorschijn trok om Bill Clinton te vereeuwigen. Ik kreeg bijna plaatsvervangende schaamte voor de mensen die alsmaar hun best deden om dat ene kiekje te schieten dat al die anderen al geschoten hadden. Bill zelf trok zich hier overigens allemaal niets van aan, hij zal het wel gewend zijn.

Ik ben er dus ook niet meer aan toegekomen om nog wat politieke gedachtes te wisselen met Bill. Hij had ook beter even een afspraak met me kunnen maken, dan had ik wat tijd voor hem vrijgemaakt. Nu liep ik al weer lang en breed in de Tuilerieën, terwijl hij waarschijnlijk nog de horde fotograverende toeristen aan het trotseren was.

Bij de ingang van de Tuilerieën werd ik aangesproken door een bedelende man voor wat kleingeld. Terwijl ik in mijn zakken graaide, vroeg ik hem of hij Bill Clinton nog gezien had. ‘Wie?’, vroeg hij me. ‘Bill Clinton!’ Onbegrijpend keek hij me aan en weer vroeg hij ‘Wie?’. En weet u, eigenlijk had hij ook wel gelijk. Ik gaf hem een euro en wenste hem nog een goede avond.

de Douchekop en het Afvoerputje

2009-03-27T23:38:00.003+01:00

Ik haal mijn handen door mijn haar, terwijl de druppels over mijn rug naar beneden glijden. Mijn ogen zijn gesloten, het suizen van de stralen maakt mij doof en de damp verlamt mijn reuk. Het enige contact met de buitenwereld bestaat uit het water dat in een hoog tempo op mijn lichaam tikt. Iedere druppel zoekt zijn eigen weg naar het afvoerputje.

Mijn gedachten vervallen weer in de droom die door de wekker zo abrupt werd onderbroken. Bij de herinnering verschijnt er een lach op mijn gezicht en zucht ik diep. De Meeste Dromen zijn bedrog, zo schiet het opeens door mijn gedachten. Zal ik zingen? Uit respect voor mijn buren op dit vroege tijdstip, besluit ik het te laten.

Op de tast steek ik mijn hand in de spleet tussen de muur en het douchegordijn. Het is kouder dan ik verwachtte. Ik zoek naar de douchegel, maar vind de tube tandpasta, die ik per ongeluk van het schapje tik. Dat zie ik dadelijk wel weer. In tweede instantie heb ik wel de douchegel beet en snel trekt mijn hand zich terug binnen de warmte van de douche.

Als mijn handen met de douchegel over mijn lichaam glijden, wordt mijn neus geprikkeld door een prettige frisse geur, die in de waterdamp is getrokken. Het water begint ondertussen te stijgen in de douchebak, zodat mijn tenen volledig onder water verdwijnen. Bij iedere beweging voel ik de tegendruk.

Nu al het sop door de stralen van mijn huid is gespoten, begint het gevecht tegen de onvermijdelijke kou. Zodra ik besluit de kraan dicht te draaien, grijp ik naar de handdoek en veeg daarmee ook de tandenborstel van het schapje af. Het maakte me niet uit, zolang de badstof maar snel de begeerde warmte brengt.

Als ik al lang en breed aan het ontbijt zit, hoor ik de laatste druppels via het putje weglopen. Wat een flutafvoer is het toch. Dat wordt een volgende project, voorlopig ben ik al heel gelukkig met mijn nieuwe douchekop die ik aan de muur kan hangen. Ik werd er doodmoe van om het ding constant in mijn hand te houden.

Het douchen met deze nieuwe douchekop is iedere ochtend een ervaring van puur geluk. 'Wat is het leven toch mooi' denk ik, terwijl ik de tandpasta en de tandenborstel van de grond pak.

Bon week-end à tous!

Ieren gezocht!

2009-03-20T21:57:00.004+01:00

In een week die in het teken stond van toetsen en stakingen, moet je je ontspanning weten te vinden. Een mens kan immers niet de hele dag met zijn neus in de boeken zitten en ik voel me persoonlijk niet bepaald geroepen om met de Fransen mee te gaan staken. Al schijn ik één van de weinigen te zijn want maar liefst 3 miljoen mensen hebben afgelopen donderdag meegedaan aan manifestaties tegen de regering.

Tussen de toetsen van de afgelopen week door, die overigens goed zijn gegaan. Bedankt dat u er even naar vraagt! Tussen die toetsen door dus, kan je best even ergens een drankje gaan doen. En dus trok ik met mijn ganggenoten afgelopen dinsdagavond de stad in ter ere van St. Patrick’s dag. U weet wel, Ierland’s nationale feestdag!

U vraagt zich natuurlijk af of zoiets gevierd wordt in Frankrijk. Tja, nou in principe niet natuurlijk, maar als je dan gewoon een Ierse pub opzoekt dan ben je over dat probleem heen! Geen echte Ier natuurlijk te bekennen in die kroeg, maar goed, de Fransen hebben altijd een goede band met de Ieren gehad. Fransen en Ieren hebben namelijk 1 ding gemeen, ze hebben een bloedhekel aan Engelsen!

Het was overigens een idee van een ganggenote van me die uit Guatemala komt. U moet namelijk weten dat ik op een nogal internationale gang woon. Naast mijn buurvrouw uit Guatamala zit ik namelijk op de gang met een Spaanse, een Tsjechische en een enkele verdwaalde Fransoos. Maar de Fransen waren er niet bij deze avond.

In de Ierse pub ontmoeten we nog wat oud gangbewoners uit Mexico, Spanje en Frankrijk. Omdat er dus geen Ier te bekennen viel, hadden we allemaal ons best gedaan om dat te compenseren door ons in het groen uit te dossen. Groen is immers de Ierse nationale kleur!

Bovendien werden we in de pub nog een beetje geholpen omdat de biersponsor (juist Guinness!) voor de gelegenheid wat accessoires had laten invliegen. En dus liep de hele kroeg met groene hoeden met klavertjes, kartonnen zonnebrillen met groene glazen en een gummi Guinness biertje in hun hand (al werd dat meestal snel vervangen door een echt biertje).

Op de achtergrond klonk de hele avond natuurlijk de Ierse folk muziek, maar de voertaal was uiteraard gewoon Frans. Toen in de loop van de avond de eerste barkruk gesneuveld was, werd het voor mij tijd om naar huis te gaan. Niet dat ik iets te maken had met het verlies van de barkruk, maar de volgende ochtend stond er op mij een examen nierfysiologie te wachten en dus kon het niet al te laat worden.

Ondertussen zijn dus de eerste toetsen achter de rug en komende week heb ik vrij om me voor te bereiden op mijn laatste tentamen. Bovendien moet er nog een dik verslag worden geschreven. Genoeg te doen dus om mijn lege dagen op te vullen. Maar eerst geniet ik dit weekend nog even van de lentezon. Ik hoop u ook!

Bon week-end à tous!

Mijn excuses voor de foto die uiteraard niet deze week gemaakt is, maar van het internet geplukt. Er was helaas niks anders.

Alles nieuw

2009-03-13T22:06:00.003+01:00

Terwijl Nederland ‘ontsnapt’ aan terroristische aanslagen en jongeren die de gehele Bredase scholengemeenschap uitmoorden, gaat in Parijs het leven gewoon door. Het was zelfs nogal een hectische week hier in de Franse hoofdstad. Maar goed, laat ik bij het begin beginnen, dat leest voor u wat makkelijker!

Afgelopen weekend ben ik dan daadwerkelijk verhuisd naar een andere kamer. Officieel moet ik -geloof ik- zeggen naar twee kamers, want mijn nieuwe onderkomen staat geregistreerd als heus deux-pièces. Zoals u weet is deze nieuwe kamer maar liefst 10 meter verwijderd van mijn vorige hok, dus dat was erg praktisch met de verhuizing.

Vorige week vrijdag heb ik de hele avond lopen schrobben op mijn nieuwe kamer en de eerste dingen alvast overgeplaatst. Op zaterdagochtend heb ik de rest verhuisd en zo lag ik zaterdagavond te slapen in een nieuw bed op een nieuwe kamer. Gordijnen hangen er nog niet, dus voorlopig word ik iedere ochtend vroeg begroet door de stralen van de zon.

Door een toevalligheid waren afgelopen weekend ook mijn moeder en Thijs hier in de stad en dus heb ik afgelopen weekend ook nog door de stad gestruind om enkele mooie plekjes samen te bezoeken. Hierbij liepen we zelfs nog de heren van Moke tegen het lijf. De mannen kwamen nog even een bestellinkje afhalen bij Karl Lagerfeld, maar hadden tussendoor tijd voor een terrasje.

Op zondagavond gebeurde vervolgens iets wat mijn hele week op zijn kop heeft gezet. Het ergste wat je op computergebied kan overkomen, namelijk dat je harde schijf besluit ermee op te houden. Alle bestanden kwijt en een computer die niet meer werkt. Een ramp, met name omdat ik vrijdag twee verslagen moest inleveren die natuurlijk niet gebackupt waren.

Ik schrijf dit stukje dan ook vanaf een gloednieuwe computer. Helaas met Frans azerty-toetsenbord, maar verder een prima ding: 17 inch beeldscherm, goede geluidsvoorziening, ingebouwde webcam, office pakket, voeten massage functie, ingebouwd koffiezetapparaat en uiteraard zelfreinigende toetsenbordtoetsen. Nou ja, in ieder geval een beter ding dan ik gewend ben.

Maar daar had ik mijn verslagen nog niet mee terug natuurlijk. Dus werd iedere vrije minuut van de afgelopen week hierin gestopt, met als resultaat dat ik vandaag twee nieuwe versies kon inleveren. Het eerste verlies is daarmee hersteld, maar stiekem hoop ik toch dat er binnenkort nog wat bestanden van de oude pc gered kunnen worden.

Dat is echter voor later zorg, want volgende week staan er maar liefst 3 toetsen op mij te wachten. Bovendien moet ik over twee weken een verslag van 20 pagina’s inleveren en presenteren. Komende week zal dus niet minder druk worden dan de vorige.

Bon week-end à tous!

Champagne tussen de couture

2009-03-06T22:47:00.002+01:00

Nadat ik vorige week een beetje heb gespijbeld van dit blog, ben ik deze week weer helemaal terug met een verhaal uit de modewereld. Nou wist u natuurlijk niet dat ik hierin thuis was, sterker nog, dat wist ik zelf ook niet, maar deze week liep ik toch daadwerkelijk rond op een internationale mode ‘showroom’ waar in principe alleen professionals komen. U snapt, ik voelde me meteen thuis.

60 verschillende modeontwerpers hadden hun eigen standje waarin ze probeerden hun ontwerpen te verkopen aan winkels, groothandels of andere bedrijven. En op één of andere manier gaat dat altijd een stuk beter in een feestelijke omgeving. Dus liep ik afgelopen donderdag avond met een glas champagne in mijn hand in door de zalen.

U vraagt zich ondertussen nog steeds af, wat ik daar deed. Om eerlijk te zijn vroeg ik mezelf dat ook af, vooral omdat iedereen om mij heen natuurlijk uiterst modieus gekleed was. Ikzelf had natuurlijk gewoon mijn dagelijkse kleding aan, maar gelukkig was er Clément. En Clément moet ik even uitleggen. (Voor alle duidelijkheid het gaat hier om een andere Clément, dan de Clément die in een ander bericht figureerde)

Clément houdt van eten, houdt van drinken en houdt vooral niet van sport. Hierdoor is er een ophoping ontstaan van lichaamsvetten voornamelijk in de darmregio (inderdaad hij heeft een buikje). Iets waar mensen hem ook graag een beetje mee plagen. Clément is ook alles behalve modebewust, hij trekt ’s ochtends iets uit de kast wat lekker zit en waarvan je nog weleens afvraagt of het wel gewassen is.

Verder is Clément overigens een hele aardige vent die heel behulpzaam en vriendelijk is. Het leuke is nu, dat deze Clément de vriend is van Claudia. En Claudia, zo moet u weten, is de mode ontwerpster door wie ik was uitgenodigd op dit feestje. Het is een bijzondere combinatie dus, de modieuze Claudia en de - Clément.

Maar door dus naast Clément te gaan staan, viel het helemaal niet op dat ik niet zo modieus gekleed was. Steker nog, ik kwam er best goed vanaf! Ik ken Clément en Claudia overigens omdat ze mijn buren waren en samen met de andere buren van de gang was ik uitgenodigd op het feestje.

Het waren mijn eerste stappen in de modewereld, maar het was vooral leuk om Claudia en Clément weer eens te spreken. Claudia was overigens ook gelukkig, want ze had net die dag een Amerikaanse order binnengesleept. Daar moest op gedronken worden en dat gebeurde ook. Het was een drukke avond, tot het moment dat er geen champagne meer werd geschonken. U kent dat soort feestjes wel.

Dit bericht is overigens het laatste bericht wat ik schrijf vanuit mijn kleine kamertje. Ik heb vandaag de sleutel gekregen van mijn nieuwe kamer en vanaf volgende week schrijf ik mijn berichten vanuit een kamer met 2x zoveel ruimte. Of mijn berichten hier luchtiger van worden, dat blijft nog even afwachten.

Bon week-end à tous!

Dit bericht werd mede mogelijk gemaakt door de IB-groep, die zowaar na dik een half jaar heeft besloten om mijn beurs eens te gaan betalen. Er gaat niks boven Groningen…..

Staking!

2009-02-20T23:50:00.004+01:00

De afgelopen week stond voor mij in het teken van een presentatie die ik moest geven van een wetenschappelijk artikel over de herkenning van het griepvirus door de longcellen. Maar liefst 45 minuten werd ik verwacht vol te kletsen in het Frans samen met een andere student. Een pittige opgave dus met mijn ‘camping-Frans’.

Zenuwachtig stond ik dan ook in de metro die ochtend. Het was druk om me heen, maar ik nam in mijn hoofd nog één keer de presentatie helemaal door. Toen ik bij Jussieu uitstapte en weer boven de grond kwam, stond er een massa studenten en docenten in gele hesjes. “JUSSIEU EN LUTTE”, stond erop en iedereen werd een papier in de handen geduwd.

Sinds het begin van 2009 is er namelijk een grote staking op de universiteit bezig. Overal hangen dus op de campus grote posters en er is altijd wel iemand die je een folder in de hand duwt. Vaak zijn ook maar een aantal ingangen afgesloten zodat je wel door de massa stakers naar binnen moet gaan. Ze denken op zo’n manier meer mensen enthousiast te maken.

De docenten staken namelijk omdat er een onderwijshervorming wordt doorgevoerd in 2010, waar ze het niet mee eens zijn. Het wordt moeilijker om carrière te maken voor onderzoekers en daar zijn ze niet blij mee. Ook dat is inderdaad een goede reden om het werk neer te leggen. De schattingen zijn dat ongeveer 45% van de lesactiviteiten deze week geen doorgang heeft gevonden.

Interessant is overigens dat er deze week in een Frans opinietijdschrift een onderzoek stond waaruit blijkt dat 71% van de Fransen vindt, dat er strengere regels moeten komen voor manifestaties. Niet zo gek natuurlijk als je weet dat er in 2008 bijna 3000 manifestaties zijn gehouden in Parijs en slechts 28 verboden. Ook de stakers hebben meerdere van dit soort optochten gepland. Maar mijn docenten doen vooralsnog niet mee aan de staking en ook mijn mede-studenten hebben zich niet bij de stakers aangesloten.

Ook ik zat vanochtend helemaal niet op de stakers te wachten. Ik was gespannen voor de presentatie en had geen zin in gezeur aan mijn hoofd. Eigenlijk had ik überhaupt geen zin in de presentatie, omdat mijn Frans weleens niet goed genoeg zou kunnen zijn. Ik stelde me zo voor dat ik midden voor de groep helemaal niet meer uit mijn woorden zou kunnen komen.

Ik pakte de folders dan ook met tegenzin aan en loop door de haag van mensen heen. ‘Schrijf je in als staker!’ stond er groot op de eerste folder. En opeens drong het tot me door, dat dat helemaal niet zo’n slecht idee was. Als staker zou ik immers geen presentatie hoeven te geven en hoefde ik niet bang te zijn af te gaan voor de docent en de rest van de groep.

Mijn humeur sloeg plotseling helemaal om en moedwillig liep ik naar het inschrijvingspunt toe. Ik was de vijfde die aansloot in de rij. Voor me stond een docent die ik nog kende van een eerder vak. Hij knoopte een gesprek aan en vertelde dat hij de laatste van zijn afdeling was die zich inschreef. Maar veel verder kwamen we niet, want toen was hij al aan de beurt.

Toen ik aan de beurt was, hoorde ik opeens een doordringend gepiep waarvan ik zo snel niet wist waar het vandaan kwam. Het was mijn wekker. Met een druk op de knop, stopte het irritante geluid. Ik keek op de klok die half acht aanwees, nog twee uur en dan stond ik te presenteren. Ik rekte me uit en wreef de slaap uit mijn ogen. Als ik snel uit mijn bed zou klimmen, kon ik snel nog even onder douche….

De presentatie is overigens prima afgelopen en ik was gelukkig niet zo zenuwachtig als ik hierboven beschrijf. Mijn droom is overigens wel gebaseerd op de waarheid, want er is wel degelijk een staking aan de gang op de universiteit. De mensen die de richting Voeding hebben gekozen, krijgen ondertussen geen les meer. Vooralsnog gaan mijn lessen gelukkig nog door, want het zou zo zonde om studievertraging op te lopen.

Dat ik vorige week geen bericht heb geplaatst hier was overigens geen staking van mijn kant, maar het gemis van een internetaansluiting voor een kleine week. Voor zover mijn berichtgeving uit Parijs, bon week-end à tous!

een Hapje Eten!

2009-02-06T22:09:00.002+01:00

Toen ik maandagmorgen de wekker uitdrukte en naar buiten keek, zag ik de sneeuw naar beneden dwarrelen. De hele stad was gehuld onder een maagdelijk wit laagje, dat het begin duidde van mijn tweede half jaar hier in Parijs. Anderhalf uur later zat ik te luisteren naar mijn eerste college van 2009.

Het belooft wat anders te worden dan 2008. Ik heb een richting moeten kiezen en zit nog maar met 14 mensen in de zaal en dat is eigenlijk wel heel erg fijn. De vakken die ik nu krijg zijn precies waarvoor ik naar Parijs ben gekomen. Bovendien is het een gezellige groep en het contact met de docent is enorm toegenomen.

Dat levert meteen heel andere colleges op. Zo heb ik deze week al een scheldende docent voor de groep gehad, omdat zijn powerpoint presentatie niet goed werkte en een docent die verschillende kunstwerken in zijn presentatie had verwerkt. Bij ieder doek werd ons weer gevraagd wie het had geschilderd.

Dan komt nu de huiskamervraag…. Hieronder heb ik twee van de werken geplaatst die mij afgelopen week ook gevraagd werden in de collegezaal. Nu aan u de vraag, van wie zijn deze doeken?

Voor het antwoord op deze vraag houd ik u nog even in spanning.

Omdat er nu nog maar 14 mensen bij me in de groep zitten, zie ik andere mensen meteen een stuk minder. Gelukkig kom je nog weleens wat personen tegen in de metro of tussendoor op de universiteit en dat geeft de kans om een beetje bij te praten. En anders spreek je gewoon met iemand af. Zo ben ik afgelopen maandag een hapje gaan eten met Clément.

We hadden al maanden geleden afgesproken dat we dat zouden doen, maar de datum werd steeds opgeschoven. Uiteindelijke zaten we afgelopen maandag in een restaurant vlakbij de Opera. Er hing een hele huiselijke sfeer niet in de laatste plaats door de eigenaar die je ontvangt alsof je een goede kennis bent. Bovendien zijn de toetjes al uitgestald bij binnenkomst en staat de koelkast midden in het restaurant.

Het werd een avond waarbij Clément mij vermanend toesprak dat ik wel wat ‘Fransere’ gerechten had kunnen kiezen en vertelde dat het onbeleefd was om sla met je mes te snijden. U snapt dat hij dit zei, terwijl hij zijn sla aan het snijden was met zijn mes. Het werd een gezellige avond waarbij ik als Nederlander zijnde verschrikkelijk op moest passen dat ik niet te snel at. Immers in Frankrijk tafelt men en in Nederland eet men.

Ik voel ondertussen dat u nog een aantal prangende vragen heeft. Ter opheldering enkele antwoorden: de voertaal was bij aanvang Frans maar liep tegen het eind van de avond over in Engels, ook werden er enkele woorden Nederlands gesproken. Afrekenen ging op zijn Frans, Clément nodigde uit dus betaalde, ik deed meteen de wederuitnodiging om het binnenkort nog eens over te doen. Misschien kom ik zo ooit nog eens van de Nederlandse imago af?

O ja, en dan die andere vraag. De twee werken waren van Manet en Magritte. Ik hoop dat u de eeuwige roem, die aan deze vraag verbonden zat, gewonnen heeft! Mij is het in de collegezaal in ieder geval gelukt, evenals een handvol andere schilderijen.
Voor zover dit kijkje in mijn drukke week hier in Parijs. Volgende week meer en voor nu:
Bon week-end à tous!

een Vies Verhaal

2009-01-30T17:47:00.004+01:00

Deze week, beste lezer, ga ik u een vies verhaal vertellen. U zult zeggen, moet dat nou? Helaas, u ontkomt er niet aan. Ik had een hele tekst voorbereid over Franse stakers, maar ja, die Franse staken altijd en ik heb vandaag zo’n schokkende ervaring gehad, die moet ik toch even kwijt. (Hé, dat rijmt ook nog!) Hoe dan ook, een vies verhaal dus….

Ik was vanmiddag bij het Palais de Luxembourg voor een tentoonstelling van topstukken uit een moderne kunstcollectie uit Lissabon. Ik wilde daar al maanden naar toe, maar het was er niet van gekomen. Op de terugweg besloot ik de bus te nemen in plaats van de metro, immers ik had geen haast en boven de grond ziet men meer dan onder de grond.

Na een minuut of vijf wachten, kwam inderdaad de bus. Het was vrij druk, dus ik liep helemaal door naar achter. In de meeste Franse stadbussen zijn de stoelen hier in een soort halve cirkel opgesteld, en ik ging helemaal aan de zijkant zitten. Al snel kreeg ik gezelschap van een oudere meneer die midden in de halve cirkel ging zitten en een beetje voor zich uit aan het mompelen was.

Ongeveer bij het Musée d’Orsay werd het echt druk in de bus, alle plaatsen in de halve cirkel achterin de bus waren nu bezet. Er zat een moeder met een kind dat zijn laarsjes steeds uittrapte, een vrouw van middelbare leeftijd die constant aan het bellen was, een man in een zwart pak die Le Monde aan het lezen was en studente met haar tas op schoot. De oude man was ondertussen gestopt met bazelen en je zag af en toe zijn ogen langzaam dicht vallen.

Het was druk op de weg, de bus stond veel stil tussen de auto’s in de rij voor het stoplicht en zelfs de buschauffeur had daarom een krantje op schoot genomen. Buschauffeurs behoren immers tot een bijzondere groep mannen, de groep die wel meerdere dingen tegelijk kan doen. De oude man op de achterbank was ondertussen definitief in slaap gevallen.

Pas ergens voorbij de Madeleine schrok de man weer wakker. Hij keek om zich heen en merkte gelukkig dat hij zijn stop nog niet voorbij was. Langzaam begon hij zijn spulletjes bij elkaar te pakken, zijn halte was blijkbaar niet meer zo ver weg. En inderdaad twee haltes later stond hij op om de bus te verlaten.

Let op, beste lezer, dit is een goed moment op een wasknijper op neus te zetten of andere voorzorgsmaatregelen te nemen.
Vanaf het moment dat de man opstond, steeg er namelijk een penetrante geur op achterin de bus. In eerste instantie dacht ik nog een flinke scheet, maar al snel ontdekte ik dat op de stoel die zojuist nog bezet was geweest, een duidelijk remspoor was achtergebleven.

Ik keek om me heen, ook de andere mensen hadden het gebeuren opgemerkt. Met ongeloof keken we elkaar aan, niet wetend wat we met de situatie aanmoesten. Ik probeerde nog een opmerking te maken over een Hinderwetvergunning, maar kwam zo snel niet op de Franse term (Autorisation de la loi sur les nuisances?). De doordringende lucht bleef ondertussen achterin de bus hangen en nieuwe reizigers werden erop geattendeerd om vooral niet op de bewuste stoel te gaan zitten.

Gelukkig moest ik twee haltes verder de bus uit en kon ik de geur en ‘de kleur’ achter me laten. De volgende keer pak ik misschien toch maar weer de metro. Al is de urinegeur die daar nog weleens in hoekjes te vinden is, ook niet alles. Volgende week, en dat beloof ik u, een wat hygiënischer verhaal.
Bon week-end!

Ja, Darwin!

2009-01-26T17:00:00.004+01:00

Soms krijg je van die verzoekjes die je verplicht moet honoreren. Zo'n verzoek kreeg ik deze week mijn biologieleraar. Hij vroeg mij via mijn blog mijn kennissen te attenderen op deze webpagina, waar haarfijn wordt uitgelegd dat Darwin's evolutietheorie geen geloof is, maar wetenschap. Ondanks dat hij helaas de verkeerde voetbalclub steunt, heb ik toch besloten dit bericht te plaatsen.

Nou ken ik mijn publiek een beetje... en veel van mijn lezers zullen bij het zien van die website denken 'Dat is wel erg veel tekst....'. Om die mensen toch te bedienen, bij dezen:
Rond 12 februari valt er een folder bij u in de bus namens kerkelijke organisaties in Nederland. Deze folder staat vol met suggestieve formuleringen en feitelijke onjuistheden, om Nederlanders ervan te overtuigen dat de keuze tussen evolutie en schepping vooral een kwestie van geloven is. Deze webpagina (hier nogmaals de link) laat alle punten zien waarop de folder niet klopt en dat er wel degelijk een wetenschappelijke basis is voor de evolutietheorie.

Dat is in het kort de boodschap van de webpagina. Ik wil u overigens wel aanmoedigen om toch even een kijkje te nemen op de website, want deze is wel degelijk erg interessant. Om de actie kracht bij te zetten, zijn er ook stickers gemaakt (hier verkrijgbaar) met de tekst NEE creationisme, JA Darwin. Maar het plakken van deze stickers voorkomt helaas niet dat u de misleidende folder toch in de bus zal krijgen.

Ik hoop hiermee jullie aandacht even op het onderwerp te hebben gevestigd en bovendien mijn biologieleraar een plezier te hebben gedaan. Ik neem aan dat hijzelf mij wel een pleziertje terug wil doen, door onderstaande banner op zijn weblog te plaatsen! Tot zover deze eenmalige tussentijdse berichtgeving. Vrijdag weer gewone verhalen uit Parijs!

Over Wind en Regen

2009-01-23T22:58:00.004+01:00

In de week dat Amerika zijn nieuwe Messias begroette, de week dat Wilders toch discriminerend bleek te zijn en de week dat er doden vielen in de crèche, in die week ging ik terug naar de stad waar de zon schijnt tussen de regen door en de Franse kaas nog altijd fromage français wordt genoemd, naar Parijs dus.

Er was niet zoveel veranderd in Parijs. Mijn kamer lag nog steeds op de 6e verdieping, de kerstversiering hing nog aan de bomen en Mona lachte lief als altijd. Toch was het anders dan voorheen, immers de Eiffeltoren wordt dagelijks 1 uur korter verlicht en er hingen nieuwe reclameposters in de metro. O ja, en het regende.

Erg schokkende veranderingen zijn dus achter wegen gebleven. Ik begon in ieder geval mijn oude leventje weer op te pakken. Boodschapjes doen, iedere dag weer koken (ik mis jou ook, mams), een wandelingetje door de stad, boekje lezen, het bekende liedje. Ook ikzelf was dus niet echt veranderd.

Toch heb ik deze week nog een paar verbazingen die ik jullie niet wil onthouden. Zo wenst iedereen hier elkaar nog een Gelukkig Nieuwjaar. Nou dacht ik altijd dat Driekoningen zo’n beetje de grens was, maar hier kom je er dus niet onderuit. Ik ben dus ook heel benieuwd of ik 2 februari als ik weer in de collegezaal zit, nog steeds ‘bonne année’ naar mijn hoofd geslingerd krijg. Wie weet.

Ook ben ik er vandaag achtergekomen dat Fransen bang zijn voor de wind. Tussen twee buien door had ik namelijk bedacht dat het leuk zijn het Park Buttes Chaumont te bezoeken. Dit park ligt aan de noordoostkant van Parijs en heeft een enorme rotspartij in het midden waar een grote brug naartoe loopt en bovenop een klein prieeltje staat. Een mooi park dus.

Goed, ik dus in de metro, daarna uitgestapt in de buurt van het park en even een rondje in de buurt gelopen. Het is overigens een treurige buurt, maar dat doet er nu even niet toe. Ik kom dus bij het park aan en dan blijken alle poorten gesloten te zijn! Achteraf lees ik op internet dat vandaag alle parken in Parijs gesloten waren wegens de hevige wind. De Fransen zijn niet zoveel gewend, zullen we maar zeggen.

Goh Jeroen, was dit nou het meest schokkende wat je deze week hebt meegemaakt? Uhm, nou… Ik heb deze week een paart dingen geregeld, zo ben ik nu zeker van de nieuwe kamer en kan ik er waarschijnlijk per 1 maart in. Ook heb ik mijn laatste punten opgehaald en heb ik wat verzekeringsdingen geregeld. Verder heb ik rustig aangedaan. Dus tja… Volgende week misschien een spannender verhaal.
Tot die tijd.... Bon week-end à tous!

Korte update

2009-01-08T22:42:00.003+01:00

Ik had beloofd geen berichtjes te schrijven totdat ik in Frankrijk terug zou zijn. Helaas, ik ga me er niet aan houden. Soms is het gewoon even tijd om de geheugens op te frissen en de voortgang te melden. Hierbij een kleine update....

Allereerst natuurlijk de tentamens. U weet het nog? 9 tentamens, 6 vakken, 1 week.
Vandaag kreeg ik het goede nieuws, ik heb mijn semester gehaald. Ik heb voor 5 van de 6 vakken een voldoende gehaald en daarmee kan ik mijn ene onvoldoende compenseren. Ik heb dus gelukkig geen herkansingen!

Ten tweede de mogelijke nieuwe kamer. Het is ondertussen zo goed als zeker dat ik de kamer krijg. De precieze datum dat ik kan verhuizen is nog niet bekend en krijg ik eind januari te horen, als ik ook het huurcontract onderteken. Wordt vervolgd dus.

Tot slot (om het deze keer bij een kort berichtje te houden) wil ik nog even melden dat ik 19 januari weer naar Frankrijk vertrek. Nog dik 10 dagen dus om te genieten van erwtensoep, frikandellen, drop, satésaus en natuurlijk -als ik nog een gaatje kan vinden tussen het eten door- al die lieve mensen om mij heen!

Anoniempje

2008-12-19T20:27:00.003+01:00

Mijn naam is Jeroen, hier in Frankrijk Jerôme en een enkele keer Jeroo-en, maar deze week mocht niemand dat weten. Ik schreef op ieder antwoordvel mijn naam, geboorteplaats, geboortedatum en handtekening (ja-ha, ik ben het echt) in de rechtbovenhoek. Daarna heb ik die hoek dubbelgevouwen en dichtgeplakt met de bijgeleverde plakrand.

Anoniem dus, zodat de docent die het nakijkt niet wordt beïnvloed door de naam die boven het tentamen staat. Pas later op het secretariaat worden de hoekjes opengemaakt en de cijfers aan de namen gekoppeld. Maar mijn anonimiteit is helaas verloren gegaan. Dat zit zo, ik moest de tentamens in het Frans maken. Moet ik nog verder uitleggen….?

Anoniem of niet, 9 tentamens heb ik deze week gemaakt en geloof het of niet, ik heb er een goed gevoel over. Ik heb geen enkel tentamen echt verknald, dat durf ik wel te zeggen. Feit is natuurlijk dat ik niet bekend ben met de Franse leraren, dus dat ik niet weet hoe streng ze zijn. En dat kan met mijn camping-frans nog wel eens vervelend zijn.

Toch vond ik het wel zwaar om in 1 week 9 tentamens te maken. Je bent de hele dag bezig en dan wil je ’s avonds nog de volgende dag voorbereiden. Nou had ik woensdagavond ook nog een stroomstoring, dus zat ik ‘gezellig’ bij kaarslicht mijn stof te herhalen. Als dat niet romantisch is…. Parijs wordt niet voor niks de Cité d’Amour genoemd, zullen we maar zeggen.

Hoe dan ook, gelukkig bestond 1 van de 9 tentamens deze week uit het vak Engels. Ik ging hier natuurlijk met het volste vertrouwen naartoe en niet alleen ik, vele Fransen met mij. Dat wil zeggen, ze hadden allemaal vertrouwen in mij. Dus kon ik in het midden van de collegezaal gaan zitten, zodat de twee rijen achter mij lekker met me mee konden schrijven.

Misschien moet ik toch nog eens terug naar het gym om mevrouw Bongaerts persoonlijk te vertellen dat het wel meevalt met mijn Engels. Tenminste, dat zeggen ze hier. Ik ben er in ieder geval blij mee, want dat betekent dat ik een goed punt voor Engels kan gebruiken om een minder goed punt ergens anders op te halen.

Maar de tentamens zitten er gelukkig op en de koffer is gepakt, want morgen vertrekt de trein naar Nederland. Ik ben dan in de lage landen voor de duur van drie weken. Misschien wat langer afhankelijk van mijn resultaten voor de tentamens en wat perikelen rond een nieuwe kamer. Jawel, ik ga uit de bezemkast komen, het moest er toch eens van komen….

Het is nog niet 100% zeker, maar waarschijnlijk ga ik twee deuren verder wonen op een kamer die ongeveer twee keer zo groot is als degene die ik nu bezet. Maar goed, u moet het nog even niet doorvertellen zolang het niet zeker is. De wekelijkse berichtgeving op dit blog wordt in ieder geval gestaakt tot het moment dat ik weer in Frankrijk ben. Tot die tijd hoop ik weer wat lezers in levende lijven te zien. Voor nu wens ik iedereen

Feestelijke Kerstdagen
en een weergaloos 2009

Leerperikelen

2008-12-12T22:13:00.004+01:00

Ik zal het kort houden deze week. Volgende week staan er op mij 9 tentamens in 5 dagen te wachten. Dus dat betekende voor mij deze week heel veel met de neus in de boeken zitten. Opdrachten maken, samenvatten, proeftentamens doen en feitjes stampen. Dat was zo’n beetje wat ik deze week heb uitgevoerd. Ik kan het niet veel leuker maken, dat was het namelijk ook niet.

Daarom deze week even geen uitgebreid bericht uit de Franse hoofdstad. Volgende week vrijdag zal ik weer de tijd nemen voor een wat langer stukje. Vast en zeker dan ook een bericht over hoe de tentamens zijn gegaan. Voor nu.. Iedereen een goed weekend gewenst!

Saint Nicolas

2008-12-05T22:49:00.003+01:00

Om 12 uur vanmiddag was het klaar. De colleges van het eerste half jaar zaten erop. Om 12.01 ging er dan ook een vreemde golf door de collegezaal. Het besef dat de lessen erop zaten, maar tegelijkertijd het besef dat het harde werken nu pas begon. Er is nu één week de tijd om flink te leren om daarna in een week maar liefst 9 keer een tentamen maken.

Bovendien was het college het laatste dat we met zijn allen (dik 100 man) hebben gevolgd. Vanaf januari kiest iedereen een richting en zijn de groepen veel kleiner. Sommige mensen ga je dus minder zien en daardoor werd dat vreemde gevoel nog eens versterkt. Uit het niets kwam er een gitaar tevoorschijn. Twee mede studenten hadden een liedje over de master geschreven onder de passende titel ‘Nooit zonder mijn PCR’.

Voor de niet biologen onder ons, PCR is een techniek waarmee DNA vermenigvuldigd kan worden. Het was dan ook een nogal spottend nummer, waarbij allerlei dingen uit het afgelopen half jaar op de hak werden genomen. Lachend gingen we na afloop allemaal de zaal uit en wensten we elkaar veel succes met het leren. Nog 9 dagen te gaan….

Ik besloot na afloop van dit laatste college niet meteen met mijn neus in de boeken te gaan zitten, maar Sinterklaas te vieren op zijn Frans. U zult zeggen, wat is dat ‘Sinterklaas vieren op zijn Frans’? Mijn antwoord: Ik heb werkelijk geen flauw idee. Maar gelukkig kan ik goed improviseren...

Dus nam ik de metro naar het hartje van het 3e arrondissement en bracht een bezoek aan de Sinterklaas kerk. Dit is geen kerk voor lieden die ook na hun 10e levensjaar nog in Sinterklaas geloven, maar gewoon een katholieke kerk die gewijd is aan de heilige Sint Nicolaas. Ze noemen de kerk hier dan ook Saint-Nicolas-des-Champs (Sinterklaas van de Velden), naar de ‘Turkse’ heilige uit de 4e eeuw.

Mijn improvisatie bleek voldoende te zijn, want er hing een groot spandoek “Sinterklaasfeest van 4 tot en met 7 december”. De spanning gierde dan ook door mijn lijf toen ik de kerk binnenstapte. Zouden de pepernoten mij bij binnenkomst langs mijn oren vliegen? Zou ik misschien de Goedheiligman voor het eerst in 10 jaar weer eens de hand kunnen schudden? Ik stond te trillen op mijn benen.

Toen de deur achter mij dichtviel, kwam de anticlimax. Heiligschennis! Het eerste dat mij in het oog sprong, was een kerststal. Het mag toch alom bekend zijn dat kerst pas gevierd dient te worden, nadat de Sint het land heeft verlaten. Maar al snel zag ik in, dat vanuit Frans perspectief de Sint het land al had verlaten. Hij liep immers in Nederland rond.

Maar even verder kijken dus. Achter in de kerk bleek er een ‘braderie’ aan de gang te zijn. Braderie dient dan gelezen te worden als een chic woord voor rommelmarkt. En met alle respect voor alle ijverige vrijwilligers die de talloze spulletjes bij elkaar hadden gesleept, rommel was het. Kleren, spelletjes, video’s, boeken, servies, alles was te koop. Maar de pepernoten en speculaasjes waar ik naar op zoek was, waren natuurlijk nergens te vinden.

Tot mijn oog viel op een soort taai-taai koek in een chocolade-jasje. Om de kerk te steunen, heb ik deze dan maar gekocht. Bovendien was mijn maag ook niet ontevreden over mijn aankoop. Op ‘braderie’ leerde ik ook dat ik een dag te vroeg was. Het Sinterklaasfeest in de betekenis van kinderfeest zou zaterdagmiddag 6 december worden gevierd en ik viel helaas niet in de leeftijdscategorie die mee mocht doen.

Enigszins gedesillusioneerd ging ik dan ook weer naar huis. Eenmaal thuis besloot ik nog maar een beetje verder te improviseren. Bij het trekken van de lootjes trok ik verassend genoeg mezelf. Na lang nadenken, besloot ik hutspot voor mezelf te maken. Het werd toch wel de meest smakelijke surprise die ik in al die jaren heb gehad. En het gedicht, tja... dat moet ik u helaas verschuldigd blijven....

Ontmoeting met een Chinees

2008-11-28T23:04:00.005+01:00

‘Waarom dragen Nederlanders van die houten schoenen?’
Ik schiet in de lach.
‘Klompen?’
Ik kijk naar mijn schoenen (die vies zijn overigens). Zou hij nou denken dat ik in Nederland op klompen loop? Maar even uitleggen dan dat ze bijna niet meer gedragen worden dan? Ik kan hem natuurlijk ook in de waan laten.
Ik glimlach nog eens en leg het hem dan toch maar uit.

“Je hebt toch ook zo’n bloem in Nederland?
“De Tulp?”
Hij kijkt me moeilijk aan.
“C’est Tulipe en français.” (basiskennis)
“Die hebben ze toch ergens op van die grote velden, heel mooi, waar iedereen komt kijken.”
“De Keukenhof!”, Ik schiet weer in de lach.
Ik moet hem toegeven dat ik nog nooit in de keukenhof ben geweest. “C’est pour les touristes!”
Maar hij is al bezig met de volgende vraag.

"Welke taal spreken ze in Nederland?"
"Nederlands"
"O." Een korte stilte volgt, daar had hij niet op gerekend. Zijn verbazing doet mij weer glimlachen.
“Hoe zeg je Bonjour in het Nederlands?"
“Goedendag” (ook basiskennis) “Maar meestal zeggen we gewoon hallo.”
“In het Chinees is het ‘Ni Hao’ ”

We krijgen gezelschap van een Chileen, dus ik zeg:
“Buenos Tardes” (Spaans kennis)
Hij lacht als teken van herkenning en antwoordt “Que Tal?”.
De Chinees kijkt verbaasd en vraagt welke talen ze in Chili spreken. Ze zijn sneller uitgepraat. De Chinees kent geen typisch Chileense dingen die gelijk zijn aan klompen en tulpen.

Wat bestaan er toch mooie beelden van Nederland in het buitenland. En het is wel eens leuk om te worden aangesproken op de klomp en de tulp. Is tenminste weer eens wat anders dan de basisonderwerpen van de Fransen:
“Jij rookt zeker ‘Marijuana’? “
“Nee”
“Tuurlijk, dat zeggen ze allemaal!”

Of

“Kom je uit Amsterdam?
“Nee, uit ‘Nimègue’. ”
“Nog nooit van gehoord.”

Of

“Is ‘Hollande’ hetzelfde als ‘Les Pays-Bas’ dan?”
“Ja, tenminste zo ongeveer, Holland is een regio van Nederland.”
“ Ohw. Ik dacht altijd dat dat twee verschillende landen waren.”

Ik ben ontheemd in het beeld dat hier bestaat van de Nederlander. Ik voldoe er totaal niet aan. Ze verwachten een blonde bos haar en helblauwe ogen. Iemand die veel bier drinkt (in plaats van de Franse wijn) en rookt.

Er is gelukkig wel één vooroordeel waar ik aan voldoe. Ik spreek goed Engels en dat doen alle Nederlanders volgens de Fransen. Dat ik jarenlang moeite heb gehad met Engels op de middelbare school, dat vertel ik ze maar niet. Bovendien zit ik hier in Frankrijk bij het vak 'Engels' in de beste werkgroep, dus ze merken het toch niet. (hun gemis aan basiskennis)

Ondertussen begint Parijs in kerstsferen te geraken, de lampjes branden door de hele stad. De Fransen zijn in afwachting van 'Père Noël' (jawel, de kerstman) en de lichtstad toont zich op zijn best. Binnenkort nog wat meer foto's. Voor nu: Bon week-end à tous!

Geachte Meneer Calvé

2008-11-21T23:31:00.003+01:00

Geachte Heer Calvé,

In Nederland is uw bedrijf uitgegroeid tot een van de bekendste merken van het land met als absoluut top product natuurlijk uw pindakaas. Welk kind is er nou niet groot geworden met een dikbesmeerde boterham met dit voedzame goedje? U zou zelfs kunnen zeggen dat de pindakaas behoord tot één van de hoogtepunten van de Nederlandse cultuur en dat uw product daardoor van een enorm belang is voor de Nederlandse identiteit.

Het is ondertussen dan ook natuurlijk een vast onderdeel van de inburgeringscursus voor nieuwe medelanders. Tussen het koekhappen en pepernotenbakken, mag een boterham pindakaas smeren natuurlijk niet ontbreken. Bovendien is het bij Amsterdammers natuurlijk alom bekend dat hun bekendste winkelstraat de Kalverstraat, eigenlijk een verbastering is van de Calvé-erstraat.

Kortom, uw product staat op voetstuk in Nederland. Nu ben ik afgelopen zomer naar Frankrijk verhuist. Iedere middag sta ik nu rond half één in een ellenlange rij voor de campuskantine tussen honderden andere studenten die ook hun maaltje komen halen. Het is met de Franse slag georganiseerd zodat je minstens een half uur staat te wachten. Het geheel loopt in een fuik naar de kassa toe, waardoor je opstopping krijgt waarbij ellebogen opeens van levensbelang zijn.

Maar dat is niet waarvoor ik u schrijf. Afgelopen vrijdag, werden mijn practicumweken afgesloten met een lunch. Iedere student had wat meegenomen. Nou heb ik tijdens deze lunch de Fransen kennis laten maken met een hoogtepunt van de Nederlandse keuken, echte Calvé pindakaas. Het is een gat in de Franse markt! En ik zag het al voor me, Fransen die hun baguettes met pindakaas besmeren onder de Eiffeltoren of een wandeling maken over “de Avenue de Calvé-Élysées”.

Helaas moet ik u echter afraden uw stokpaardje, de echte Calvé pindakaas, naar Frankrijk te gaan exporteren. De verwachte enthousiaste reactie op de stukje Nederlandse opvoeding bleef uit. Het grootste deel van de Fransen begon er niet eens aan (Ook de Franse boer eet niet wat hij niet kent....). Al waren er toch wel enkelen die nog aan een tweede boterham begonnen.

Het spijt me dat ik u dit slechte nieuws moet brengen, want ik ben met u eens dat die Fransen best wat meer pindakaas kunnen gebruiken. De gemiddelde Fransman is toch al snel een centimeter of 7 minder groot dan de gemiddelde Nederlander en deze groei achterstand is waarschijnlijk toch te wijten aan een gebrek aan pindakaas in hun jeugd.

Mocht u overigens binnenkort meneer Venz nog een keer tegekomen, wilt u hem dan namens mij overbrengen dat ook een Frans avontuur voor zijn hagelslag er niet inzit. Zelfs meer funny’s in de verpakkingen doen zal de Fransen niet overhalen. Nou moet ik toegeven dat het voor die Fransen ook wel erg moeilijk is om 'hagelslag' en 'pindakaas' uit hun strot te krijgen. Maar ja, om het nu Fromage d'Arachide te gaan noemen. Leg dat maar eens uit.

Ondanks deze tegenslag, wens ik u veel sterkte met de export van uw product. Misschien moet u zich toch maar richten op de Indonesische markt, daar schijnen ze met 'pinda’s' bekend te zijn.

Met vriendelijke groet,

Jeroen de Baaij

[21-11-2008 23:40]
Binnenkort weer een wat serieuzer verhaal over mijn leven in hier in Frankrijk. Ik heb het op het moment erg druk met practica en de bijbehorende verslagen (in het Frans). Ik heb het gevoel dat ik deze week nauwelijks mijn kamer heb gezien. Volgende week schijnt gelukkig weer wat rustiger te worden, maar eerst maar eens die verslagen afmaken! Ik wens jullie een leuker weekend...

Tussen Kunst & Kitsch

2008-11-07T23:00:00.004+01:00

Voor mijn gevoel ben ik hier in Parijs nog maar net begonnen, maar niets is minder waar. Ik studeer hier alweer twee maanden en als beloning werd ik op een weekje vakantie getrakteerd. En dus had ik de afgelopen week de tijd om er weer eens op uit te trekken en wat dingen te gaan zien!

In 1900 werd ter ere van de wereldtentoonstelling in Parijs het Grand Palais gebouwd. In deze tentoonstellingsruimte hingen ook een paar werken van een jonge Spaanse schilder. Nu 108 jaar later is er een tentoonstelling van deze Spaanse schilder, waarbij zijn werken hangen naast de schilderijen die hem inspireerden. Ik ging een kijkje nemen, maar ik was niet de enige…

En zo stond ik in een eeuwigdurende rij tussen 3 Amerikaanse meisjes “Can you take a picture of us?” en een Duits echtpaar “Wer hat eigentlich den Eiffelturm konstruiert?”. Jawel, ik had een hele opwindende omgeving. Maar het is me gelukt om het gebouw binnen te komen en het is me zelfs gelukt om binnen af en toe een glimp van een Picasso op te vangen.

Toegegeven, ondanks de drukte was het een prachtige tentoonstelling. Het was de organisatie gelukt om topwerken uit de hele wereld in Parijs te kregen. Dus hingen de Picasso’s naast de Rembrandts, El Greco’s , Cézannes, Manets en anderen. Zo was bijvoorbeeld de naakte Maja van Goya uit het Prado naar Parijs gekomen. En dat is toch een beetje als het Melkmeisje van Vermeer uit het Rijksmuseum halen. Een absoluut topstuk.

Een paar dagen eerder was ik op de enige zonnige dag van deze week naar Versailles afgereisd. Niet alleen om weer eens door het paleis te lopen en de prachtige tuinen te bekijken. Er was ook een tentoonstelling van Jeff Koons. Zonder schaamte is zijn werk kitsch te noemen en dat levert dus een aardig contrast met de barokke zalen van het kasteel.

De tentoonstelling begon met een enorme paarse hond zoals we die allemaal kennen van clowns die van een ballon een hondje maken. Deze hond was geplaatst in een 17e eeuwse ontvangstzaal en zo ging het 25 zalen door. Ook hier was het weer verschrikkelijk druk. Opvallend overigens dat je bij dit soort grote tentoonstellingen nauwelijks Frans hoort. De Parisiens gaan zelf niet naar de tentoonstellingen toe. Al hebben ze allemaal gehoord dat ‘het erg mooi schijnt te zijn.’

Wat overigens ook niet erg meehelpt tegen de drukte, zijn al die belachelijke beveiligingsinstallaties van tegenwoordig. Ieder museum lijkt tegenwoordig wel een vliegveld. Je wordt van alle kanten helemaal gescand en gecontroleerd. Want stel je voor dat je een doosje punaises mee naar binnen smokkelt en die hond van Jeff Koons lek prikt.

Ook schijnt het deze week verplicht te zijn iets over Obama te schrijven, dus bij dezen. Heel Amerika, maar vooral heel Europa, is blij dat Obama gekozen is. De pers schreeuwt dat Amerika een verandering heeft beleefd. Ik wil er eigenlijk maar één ding over kwijt: Op dezelfde dag dat Amerika een zwarte man als president koos, stemde datzelfde Amerika tegen het homohuwelijk. En dan vraag ik me af, is Amerika nou werkelijk zo veranderd?

En zo is de week voorbij gevlogen. Maandag zit ik weer gewoon de hele dag in de collegezalen. Al is er dinsdag alweer een vrije dag. Op dinsdag herdenkt Frankrijk het einde van de eerste wereldoorlog, een vrede die overigens werd getekend in Versailles. Maar daarna moet ik gewoon weer iedere dag naar de universiteit tot eind december.

En dan voor in de agenda's... Op 20 december pak ik de trein naar Nederland. Ik ben dan tenminste 3 weken in Nederland om iedereen een gelukkig Nieuwjaar te wensen.

de Vreemdeling

2008-10-31T21:54:00.004+01:00

Het is oktober 2007 en ik ga een week naar Parijs om te kijken hoe mijn universiteit eruit ziet en waar ik eventueel een kamer kan krijgen. Op de laatste dag van mijn verblijf, loop ik langs de Seine en neus tussen de kraampjes van de boekverkopers. Mijn oog valt op L'étranger van Albert Camus. Vanwege de toepasselijke titel (L'étranger = de Vreemdeling) besluit ik het boekje te kopen.

De aankoop van het boekje is een beetje melancholische daad, dat geef ik toe. De vreemdeling die een boekje koopt in een stad die niet de zijne is. Het boekje is in het Frans, een taal die niet de zijne is. Het boekje wordt pas gelezen als de stad en de taal hem minder vreemd zijn en daarmee wordt het boekje hem ook minder vreemd.

Tegelijkertijd is de aankoop van L'étranger de bevestiging van het plan. Het plan om te verhuizen naar Parijs, het plan om Frans te leren, het plan om hier te gaan studeren. Daarmee wordt het meteen een opdracht, een doel. De koop maakt duidelijk wat mij nog te doen stond en waar ik allemaal nog aan zou moeten werken.

En juist in deze tweede zin voldoet het volledig aan de existentialistische inhoud van het boek. Namelijk dat de mens zelf verantwoordelijk is voor zijn vrijheid, voor zijn daden en voor zijn lot. Ieder mens bepaalt zelf de zin van zijn eigen leven en moet daarin het geluk vinden.

Nu, 1 jaar later, oktober 2008, pak ik het boekje uit de kast en lees het verhaal van Meursault. Geheel in het Frans, af en toe met behulp van een woordenboek, ga ik op in het verhaal van de man die als verdoofd door het leven lijkt te gaan. De man die door niks geraakt wordt en pas op de allerlaatste bladzijde ontdekt dat hij pas gelukkig wordt als hij het leven in zijn eigen hand neemt.

In het begin vond ik het boekniet zo bijzonder, maar ongeveer halverwege begint het me te grijpen. Iedere 10 pagina's wordt het verhaal intenser en de laatste pagina's raken me. Camus heeft gelijk en iedereen weet het. Maar toch is het soms zo moeilijk om te doen, om alles in eigen hand te nemen.

Toch heb ik het de afgelopen maand gedaan en met resultaat. Ik heb veel nieuwe leuke mensen leren kennen. Ik heb veel energie gestoken in het leren van het Frans. En langzamerhand begint het allemaal een beetje op zijn plaats te vallen. Ik kan de gesprekken allemaal wat beter volgen en daardoor meteen veel meer contacten maken op de universiteit en hier om mij heen.

En dan een bizar moment. Terwijl ik dit stukje zit te typen, klopt er iemand op mijn deur. Het is de zoon van de concierge. Iemand heeft de sleutel afgebroken in het slot van de buitendeur. Dus niemand kan van buiten het huis meer binnen komen.
Dan wil je eens een keer wat van je leven maken...
Kan je niet eens je eigen huis meer in of uit!

Ondertussen kan ik iedereen L'étranger van Camus aanraden. Het is niet dik en niet moeilijk geschreven. Ik zelf begin vanavond maar aan een nieuw boek, nu ik niet naar buiten kan. Al moet ik stiekem bekennen dat ik toch vanavond niet meer naar buiten wilde. Het is sinds een paar dagen koud in Parijs (de verwarming moest voor het eerst aan deze week) en il pleut des cordes (= het regent pijpenstelen). Morgen wordt het slot gerepareerd, tenminste dat zeggen ze....

de Avonden [updated]

2008-10-24T18:37:00.009+02:00

Het was al donker, toen in de het begin van de avond van de twintigste oktober 2008 in de stad, op de zesenvijftigste verdieping van de toren Montparnasse, de held van deze geschiedenis, Jeroen de Baaij, de lift uit stapte. De stad ligt aan zijn voeten en de lichtjes schijnen hem toe. Hier werd hij met zijn geliefde zus aan een groot natuurgeweld blootgesteld.

Vanaf hier laat onze held de ‘Gerard Reve taal’ achter zich en gaat in gewoon Nederlands verder. (Wees gelukkig, u bent zo juist aan honderden regels paars fluwele strakke broekjes om golvende jongensbilletjes ontsnapt.)
Maar het is wel waar. Linde was met een vriendin (Hilde) in Parijs en maandagavond werden we bijna van de Tour Montparnasse gewaaid vanwege de harde wind (dat had u ook nog eens enkele tientallen extra regels aan geëmmer op dit blog kunnen besparen, maar goed, u heeft niet altijd geluk).

Linde was maar heel kort in Parijs (3 dagen) en helaas had ik die dagen zelf ook een vrij druk programma. Zo had ik dinsdagavond weer Franse les. En nu ik al weken lang consequent niet over de Franse taal schrijf, komt nu het moment dat ik er niet meer omheen kletsen kan. De Franse taal valt namelijk niet mee, zo moet u weten.

Na de eerste week kan je nou eenmaal niet meer aankomen met “Parlez-vous anglais?” of “Je ne parle pas français.” En vanaf dat moment is er werk aan de winkel. Dus dat betekent veel fouten maken en iedere dinsdag en woensdagavond naar de Franse les om te leren wat ik fout doe. Voor de Fransen om me heen zal ik wel overkomen als de plaatselijke Officer Crabtree.

Voor de mensen die even zijn vergeten wie dat ook weer eens was:

Maar goed, iedere week gaat een stukje beter. En de colleges en werkgroepen kan ik goed volgen doordat er dan vaak powerpoint presentaties of hand-outs bij zijn. Pas als ik zelf mijn mond open moet doen wordt het lastiger. Ik weet al haast niet meer hoe het is om niet met je mond vol tanden te staan. Maar ook dat komt met de tijd vanzelf goed.

Nadat ik weer afscheid had genomen van Linde, heb ik woensdagavond maar weer eens een concertje bezocht. Er zouden drie jonge Engelse bandjes optreden en ik had het kaartje gekocht op basis van the Bishops waar ik ooit eens een liedje van had gehoord. Maar the Bishops bleken ondertussen dagelijks het voorprogramma te zijn van James Blunt en dus kreeg ik drie onbekende bandjes voor mijn neus.

Na het niet bijzondere Lowline en het geinige Eight Legs (hier zit wel wat in, geef ze nog 2 jaar), kwam Man Like Me. De zanger was een dunne kortgeschoren jongen die een spijkerbroek droeg met daaroverheen getrokken grote Arsenal sportsokken. Hij stelde de groep voor: "We are the Bishops" (iets wat ie overigens tot het voorlaatste nummer volhield, Engelse humor).

Wij waren overigens: hijzelf, 2 andere jongens en een grote dikke neger die 80% van de tijd midden op het podium een krantje zat te lezen. Tussendoor pakte hij dan zijn trombone en deed mee met de andere drie. Bijna alles wat je hoort stond op band en was dus niet live, maar de show was geweldig. De hele zaal stond te dansen, iets wat de andere bands niet gelukt was. Eigenlijk is niet zo mijn muziek, maar toegegeven, vooral het nummer Carny is wel erg aanstekelijk. En dus was MLM zelfs voor mij de perfecte afsluiter voor deze avond.

Donderdagavond zat ik vervolgens achter mijn PC NEC te kijken met dank aan Omro_p Ge_de_la_d (ja, zij vielen zelf ook af en toe weg….). Over de wedstrijd hebben we het verder maar even niet.
En zo is het alweer vrijdagavond en word ik verwacht op een feestje op de universiteit. Voor degenen die zich afvragen of ik overdag ook nog wat uitvoer, ja, dat is het geval. Maar dit stukje heet niet voor niks de avonden, biostatistiek is nou eenmaal het beschrijven niet waard. Tenminste uit recent onderzoek blijkt dat mensen dit stukje tekst significant (alpha=0,05) interessanter vinden, dan biostatistiek. I rest my case.

[update 25-10-2008]
Tijdens het feestje op vrijdagavond hebben er zware onderhandelingen plaatsgevonden. Maar met gepaste trots kan ik u melden dat ik namens Nederland met de Fransen een akkoord heb kunnen sluiten. De Fransen hebben zich bereid gevonden per 1 januari aanstaande Wallonië op te nemen in de Republiek. Vlaanderen zal zich per die datum aansluiten bij het koninkrijk der Nederlanden. De onderlingen hebben zo'n 10 seconden in beslag genomen...

De Cirkel is Rond

2008-10-17T22:12:00.003+02:00

Jaren geleden werd ik samen met mijn moeder en mijn zusje door mijn opa en oma meegenomen naar Parijs. Mijn ouders lagen in scheiding en we gingen even weg van het ‘gedoe’. Samen struinden we door de straten en bekeken we alle hoogtepunten van de stad. We bezochten Quasimodo in de Notre Dame, stonden in de kleurenregen van Sainte Chapelle, keken uit over de Champs-Elysées vanaf la Defense, beklommen de Eiffeltoren, groetten Mona in het Louvre, brachten onze eer aan Napoleon in Invalides en nog veel meer.

Mijn grootouders waren mijn gidsen door de stad die zij al vaak bezocht hadden en zo graag wilden laten zien aan hun kleinkinderen. Sinds deze reis is Parijs mij dierbaar geworden en heb ik de stad nog meermalen bezocht. Immers Mona had ook buren die begroet dienden te worden, de vader van Quasimodo moest bezocht worden aan het Place de Vosges, Montparnasse had ook een prachtig uitzicht en ook Picasso en Rodin kon ik niet aan hun lot overlaten.

Ieder bezoek aan de stad werd de stad mij liever en toen bleek dat hier ook nog eens een mooie vervolgstudie zat, was ik verkocht. Hier wilde ik studeren, dit zou mijn toekomst worden. En nu jaren later zie ik dagelijks de Arc de Triomphe en sleurt de metro mij door alle uithoeken van de stad. Ieder weekend lijkt er meer te zien en te bezoeken.

Afgelopen week was echter bijzonder. Mijn opa en oma waren in de stad. Samen struinden we over straten en pleinen en genoten we van alles wat te stad te bieden heeft. Nu echter liet ik mijn grootouders delen in mijn eigen hoogtepunten van de stad. En dus kwamen we tot rust tussen Monet's waterlelies, waaide de wind door onze haren langs de Seine en keken we uit over de stad vanaf Montmartre.

En zo zaten we op de 17e oktober samen aan tafel en hieven wij ons glas. Op de stad, op 86 jaren, op de toekomst. De cirkel was rond.

Slapeloze nachten?

2008-10-10T20:25:00.007+02:00

Goh, Jeroen, wat doe jij nou eigenlijk in het weekend?
Nou, eerlijk gezegd, begin ik altijd met lekker uitslapen. Ik bedoel, waar zijn die uren op de zondagochtend nou goed voor? Verder eet ik heel veel stokbroodjes met brie, stukken brioche (met chocola, hm), en ik drink minstens 10 flessen cola. Voordat u begint te denken dat u wilde dat u de vraag nooit gesteld had, zal ik een serieuzer antwoord geven. Namelijk, de stad bepaalt wat ik in het weekend doe...

Parijs is een wereldstad, dus bruist het hier van de initiatieven. Er is dan ook ieder weekend wat te doen. Een greep uit de afgelopen weken? Vliegtuigen op de Champs-Elysées, de paus in Parijs, open monumentenweekend, weekend van de letteren, sporten onder de Eiffeltoren (ik moet bekennen dat ik dit grootse evenement heb overgeslagen) en afgelopen weekend de Nuit-Blanche.

Nou weet ik dat uw Frans heel goed is, dus eigenlijk hoef ik niet te vertellen dat dit ‘Witte Nacht’ betekent. Wat ik misschien wel moet uitleggen, is dat dit figuurlijk kan worden geïnterpreteerd als ‘Slapeloze Nacht’. U snapt, ik was meteen geïnteresseerd. Dus trok ik afgelopen weekend rond een uur of half elf ’s avonds de deur achter me dicht en liet me meeslepen in deze nacht vol leven.

De Nuit Blanche is een jaarlijks terugkerend evenement waarin de stad een soort kunst festival is. Op tientallen plekken in de stad zijn er activiteiten. Bij activiteiten moet gedacht worden aan kunstprojecten, open musea, muziek en film. Dit jaar was het thema ‘stations’ en ik begon mijn tocht dan ook bij het Gare du Nord. Het leek me het meest passend met de trein te gaan, maar ja, aangezien die niet rijdt vanaf mijn huis was de metro een aardig alternatief.

Ik moet u even uitleggen hoe bijzonder het is dat ik vrijwillig naar het Gare du Nord ga. Het is dat de trein naar Nederland er vertrekt, dus dat ik af en toe genoodzaakt ben er te komen. Maar het Gare du Nord is zonder twijfel de verschrikkelijkste plek van Parijs. Hordes toeristen, geen fatsoenlijke wachtruimte of zitplaatsen, een constante omroepinstallatie en een teringeind lopen naar de metro (excuses voor het woordgebruik, maar het is echt zo). U snapt, het is een hel.

Maar vanavond was het anders. vanavond kon ik gelukkig ook buiten blijven staan. Tegen de voorkant van het gebouw werd namelijk een kunstfilm geprojecteerd. 40 kinderen van een basisschool aan Parijs hadden hier aan meegedaan. Ik liep hierna verder naar het Gare de l’Est (dat is vlakbij) en kwam ook hier twee projecties tegen. Hier was ook live muziek, maar persoonlijk vond ik dit duidelijk ‘beginnende’ rockbandje niet te pruimen. Snel verder dus.

Na in de omgeving nog een kunstzinnig versierde kerk en een andere projectie bezocht te hebben, stond ik rond twaalf uur voor de deur van Centre Pompidou. Tot 2 uur ’s nachts was dit Mekka van de Moderne kunst gratis voor publiek geopend. Dit heeft twee voordelen. Ten eerste heb je vanaf de 5e verdieping een schitterend uitzicht op een nachtelijk verlicht Parijs. En ten tweede heb je gratis toegang tot alle kunst (bah, wat een Hollandse gedachte) in een bijzondere setting.

Na een ruim uur te hebben rondgesloft langs de Picassos, Mondriaans en Miros van deze wereld, besloot ik erg anders nog even verder te gaan kijken. Ik kwam terecht in de kerk. U zult zeggen, wie verder kijkt, komt meestal niet terecht in de kerk. Maar zoals ik al zei, het was een bijzondere avond. Op een kleine afstand van het museum, ligt namelijk de Saint Eustache (inderdaad, bij les Halles). Hier was vanavond een bijzondere film te zien.

En dus zat ik midden in de nacht in de kerk een film te kijken over zes blinden die een olifant ontmoeten. ‘Letter on the Blind for the use of those who see’, een project van Javier Téllez. Het was een indrukwekkend geheel waarin treffend werd getoond hoe blinden waarnemen (ieder op zijn eigen manier). Zelf kon ik alleen maar de conclusie trekken dat hun waarnemingen veel intenser zijn. Een prachtige film, in een mooie setting en bij binnenkomst een begroeting door de pastoor. Wat wil een mens nog meer?

Nou op dat moment? Eigenlijk gewoon slapen. Dus nam ik tegen half drie de laatste metro naar huis (de metro reed langer deze nacht) en liet de rest van het programma voor wat het was. Ik had nog tot 7 uur ’s ochtends van alles kunnen bezoeken, maar geen slapeloze nacht voor mij. Wel lekker uitgeslapen overigens, die volgende dag.

Zo ziet u, er is altijd wat te doen. Ik lees iedere vrijdag de krant en ik besluit wat ik ga doen dat weekend. En komend weekend? Tja, ik het is weer lastig, ik heb eigenlijk twee keuzes. Ten eerste de opening van het wijnseizoen in Montmartre (met als thema dit jaar Cinema Montmartre). Parijs heeft immers ook vier wijnranken, dus daar moet op gedronken worden! Of ten tweede de open dagen in het wetenschapsmuseum in park La Villette.

Aangezien ik nou al nachtmerries heb waarin ik mezelf met blote voeten druiven zie plattrappen, vermoed ik dat ik naar La Villette ga. Hoe dan ook, ik vermaak me wel en anders kan ik altijd nog een boek lezen. Deze week ging immers voor de 14e keer in de geschiedenis de Nobelprijs voor Literatuur naar een Fransman. Ik ben op dit moment nog bezig in een boek van de 9e Franse winnaar, Albert Camus. In het Frans, dat dan weer wel…

Jubelende Jubilea [updated]

2008-10-03T22:12:00.008+02:00

Het is feest! U bent het zich waarschijnlijk niet bewust, maar we hebben iets te vieren. U denkt nu misschien aan de kinderboekenweek, maar nee, wees maar niet bang ik ga niet dichten. U of denkt aan de overname van Fortis (de problemen zijn nu van ons allemaal). Het kan zijn dat U denkt aan de 5 Nederlandse ploegen in de UEFA cup (toch nog Europees kampioen dit jaar?). Maar nee, ik kies vandaag voor 4 Franse jubilea.

Het is feest! Haal de slingers maar tevoorschijn. Deze week wordt in Parijs het 100 jarig bestaan van de luchtvaartindustrie gevierd. En hoe kan je dat beter vieren dan door de Champs-Elysées om te bouwen tot luchthaven. U ziet de vliegtuigen al stijgen en landen? Dan heeft u wel een erg enthousiaste insteek, want zover komt het helaas niet (voordat we dadelijk overmoedige piloten krijgen die onder de Arc de Triomphe door willen vliegen).

Maar een week lang is de Champs-Elysées wel een openluchttentoonstelling van vliegtuigen en helikopters. Er schijnen vanaf dit weekend ook delen van de Airbus 380 (die grote ja) te zien zijn. Ik ben er nog niet geweest, wegens een druk rooster. Maar ik beloof, een foto update volgt later dit weekend.

Het is feest! Zijn de taarten al gebakken? De Franse grondwet bestaat 50 jaar! In 1958 werd de 5e Franse republiek een feit door deze nieuwe grondwet. Nu 50 jaar en 24 herzieningen later wordt dit jubileum gevierd door de grondwet opnieuw te verzegelen. Bovendien is er een metro station (Assemblée National) van een fresco voorzien die 50 jaar grondwet in beeld brengt.

De kranten leggen dit verband niet, maar persoonlijk vind ik het nogal een cru feestje. Zolang is het tenslotte toch niet geleden dat de Fransen NEE zeiden tegen die andere (Europese) grondwet. Niemand heeft het er over dat zelfs dit jaar nog de Franse grondwet is aangepast om het verdrag van Lissabon te ratificeren. En was dat verdrag van Lissabon niet die EU grondwet in een nieuw jasje? Juist… Ik snap wel dat de Franse regering een feestje viert….

Het is feest! Feest? Ja, de kredietcrisis is deze zomer 1 jaar geworden. Feest? Nou ja… jubileum dan? Het is grappig om de ontwikkelingen rond de kredietcrisis in Frankrijk mee te maken. De afgelopen week is er hier een kentering in de berichtgeving rond de kredietcrisis. En de ontwikkelingen rond Fortis hebben daar een grote rol in, het ingrijpen van de Benelux heeft indruk gemaakt in Frankrijk.

Tot vorige week hadden alle kranten het over de “Amerikaanse Financiële Crisis”, onder het mom van ‘daar hebben wij weinig mee te maken’. Maar met de gebeurtenissen rond Fortis komt het de Fransen opeens wel dichtbij. Als de beurzen dan ook nog flink dalen en de Franse werkloosheid hard oploopt, is het opeens ook een Franse crisis. Dus wordt Sarkozy uit de coulissen gehaald om in te grijpen, lees: 'met Balkenende te praten', en met een plan te komen. Dus roep je dan iets over een Europees fonds, dan zegt Duitsland ‘NEE’ en dat is dan dat.

Het is feest! Tijd om de champagne te ontkurken. Vandaag zit ik namelijk precies 1 maand in Parijs. Maar ja, dat zetten ze dan weer niet in de kranten. Het was alweer mijn vierde lesweek hier in Frankrijk en die begon maandag met mijn naamdag (jawel, het was Sint Hieronymus). Wat er zo bijzonder was aan maandag? Geen idee. Dat de tomaten in de aanbieding waren misschien? Niet?

De rest van de week was vooral druk met colleges. Colleges waarin je er als Nederlander niet altijd goed vanaf komt overigens. Zo had ik woensdag een college over ethiek. De docent startte een verhaal over dat de moraal afhankelijk is van tijd, plaats en historie. Daar wist hij nog een mooi voorbeeld bij. “100 jaar geleden rookte iedereen in de plaatselijke bistro, vandaag mag je geen sigaret meer opsteken. Maar als ik 4 uur in de Thalys ga zitten, kan ik zo een jointje rollen in het ‘bedorven’ Amsterdam.”
En jawel, meteen draaiden er vijf hoofden mijn kant op. Wat doe je dan? Lief lachen….

Het is feest! O ja? Nee. Nee? Het is feest is voorbij. O...

[Update]
Hierbij de beloofde foto-update. Het was knetterdruk vandaag op de Champs-Elysées en eerlijk gezegd vond ik het maar een matige tentoonstelling. Dus ben ik snel het Petit Palais ingevlucht. Hier een mooie fototentoonstelling van Patrick Demarchelier (wiki maar even). Een drukbezochte tentoonstelling waar de bezoekers massaal foto's van de foto's liepen te maken. Zo gaat de fotograaf ten onder: van foto tot kiekje...

'Toch niet om mijn kleur?'

2008-09-26T23:57:00.000+02:00

Wat het leven vaak zo leuk maakt, zijn die kleine dingetje die je opvallen of aan het lachen maken. En nu ik mijn dagelijkse ritme heb gevonden en de omgeving vertrouwd is geraakt, krijg ik steeds meer oog voor die leuke dingetjes. Daarom, een kijkje in het dagelijks leven in Parijs.

De man in de metro doet een schokkende ontdekking, zijn gulp staat open. Heel subtiel probeert hij hem dicht te doen. Maar zoals altijd in deze situaties, dat gaat natuurlijk niet. Hij begint steeds minder subtiel aan zijn ritsje te trekken. Iedereen ziet hem frunniken, alleen de vrouw naast de man lijkt niks door te hebben. Maar daar komt snel verandering in, als hij zo’n ruk aan de rits geeft dat hij de vrouw een duw geeft. De gulp zit dicht…

Na twee uur college staat het bord helemaal vol gekrijt. Gelukkig hebben ze een Frankrijk daar iets op gevonden dat aan alle stereotypen voldoet. De bordenwasser. Jawel, iedere twee uur komt er een neger (tja, ik zei al dat het stereotiep was) met een spons om het bord schoon te maken. De professor zou eens moe worden en dat… ja, dat willen we natuurlijk niet…

Sta je in een kleine zaaltje naar de altijd leuke Spinto Band te luisteren, blijkt Frankrijk toch niet anders te zijn dan Nederland. Je hebt altijd van die concertbezoekers waarvan je je afvraagt of ze komen voor de muziek of om met jou te knuffelen. In ieder geval komen ze altijd steeds dichter bij je staan, ook als jij de andere kant op beweegt. Volgende keer een nieuw wapen meenemen in de strijd tegen deze mensen? Ik zat te denken, de baguette…

Er is een nieuwe mode in Parijs, de koude knieën kieren. Om mee te de kunnen doen aan deze laatste trend heb je nodig: een spijkerbroek, een schaar en knieën. Men neme de schaar en knipt ter hoogte van de knie de spijkerbroek aan de voorkant in beide pijpen open. Je kan alleen een snede maken, maar ook een stukje stof verwijderen. Als je de spijkerbroek nu aantrekt, komen bij het zitten je knieën bloot te liggen. Tip! Voor een speels effect kan je ook maar één van beide kanten openknippen. Koukleum…

Op een vrije middag zit ik lekker in het park in de zon. Ik word aangesproken door een donkere man, laten we zeggen, een neger. “Heeft u misschien een euro voor mij?” Ik schiet meteen op de automatische piloot: “Nee, sorry”. De neger trekt snel zijn conclusie en vraagt mij met een grote lach op zijn gezicht “Dat ligt toch niet aan mijn kleur?”. Hard lachend gaan we beide uiteen…

Zit je net lekker onderuit op een uitklapstoeltje in de metro, blijkt er een Fransoos te zijn die het nodig vindt met eigen ogen te controleren dat de metrogangen niet doodlopen, maar uitkomen bij het volgend station. Of misschien heeft hij iets anders gedacht. In ieder geval reden er dus mooi geen metro’s vanwege een individu op het spoor, zo meldt de omroepster. 15 minuten later is de man aangekomen bij het volgende station of omvergereden. In ieder geval, mijn metro rijdt weer…

Nou heb ik weleens een Belg ontmoet, of een Fransman, of een Spanjaard, zelfs een Libanees of een Chileen. Maar deze week heb ik toch absoluut weer een hoogtepunt aan mijn lijstje kunnen toevoegen. Laat ik nou het genoeg te hebben Frans te leren met iemand uit… Madabasbar, uhm.. Madasnackbar, of Madagascar, in ieder geval…. je weet wel, waar die kameleons rondlopen…

Het vrijdagochtendgevoel is ook internationaal gelukkig. Het rooster is zo gemaakt dat ik dus elke dag in dezelfde collegezaal zit, behalve de vrijdag. En laat vrijdagochtend toch al niet mijn meest scherpe zijn. Hierdoor sta ik dus steevast vrijdag bij de verkeerde zaal, om vervolgens snel de goede zaal op te zoeken. Gelukkig ben ik niet de enige, afgelopen vrijdag was de docent tien minuten te laat. Excuus? Hij had de andere zaal wel erg leeg gevonden….

En voordat je het weet, is er weer een week voorbij. Goed weekend allemaal!

Een dagje als... Fransoos (in opleiding)

2008-09-19T22:30:00.006+02:00

Het is nu vijf maanden geleden dat ik op deze plek een stukje plaatste over een dag uit mijn leven in Spanje. Ondertussen heb ik Spanje verlaten en heb ik Frankrijk bereikt. Een nieuw thuis, een nieuwe studie, een nieuw ritme en dus, tijd voor een nieuw stukje.

Het is zeven uur ’s ochtends als de wekker gaat. Ik vouw me uit mijn hoogslaper, maak me dun om mijn douche te bereiken en laat me rustig nat worden. Tegen de tijd dat mijn enkels helemaal onder water staan, zet ik de kraan uit en verlaat ik de douche. Na een simpel ontbijt (kop koffie en twee sneetjes geroosterd brood met het een of ander), pak ik mijn tas en verlaat de kamer.

Het is kwart voor acht als ik de deur achter me sluit en het is tien voor acht tegen de tijd dat ik weer ben afgedaald tot N.P.P. (Normaal Parijs Peil, ook wel bekend als de begane grond). Die 6 trappen gaan je nou eenmaal niet in de koude kleren zitten. Maar goed, gelukkig is het nog maar een klein stukje voordat ik me neer kan ploffen in de metro.

Als ik tenminste kan zitten, want rond dit tijdstip lijkt meestal heel Parijs precies in dezelfde metro te moeten. Met het gratis ochtendblad in de hand (Metro, 20 minutes danwel Direct Matin) stap ik de metro in. Na over te hebben gestapt op lijn 1 op station Charles de Gaulle en vervolgens op lijn 7 op station Musée de Louvre, mag ik op station Jussieu eindelijk het ondergrondse gangenstelsel verlaten. Het is nu meestal zo’n tien voor half negen.

Tussen 8.30 en 12.45 zit ik in de collegezaal (hier ‘amphithéâtre’ geheten) en volg ik colleges (2x twee uur, met hiertussen een kwartier pauze). Ik ben hierna meestal redelijk platgel*ld (mijn excuses, maar zo is het toch echt). En wat krijg je als helemaal platgel*ld bent? Juist! Honger! Maar dat kan ook aan het tijdstip liggen misschien.

Hoe dan ook, ik ga dus wat eten. Waar ik dat doe, ligt een beetje aan de rest van de dag. Als ik ’s middags geen werkgroepen heb, doe ik dit gewoon thuis. Ik ga dan met de metro weer terug en eet daar. Anders koop ik op de campus, of daar net buiten even een stokbroodje met het een of ander.

Zoals gezegd heb ik ’s middags soms werkgroepen. Dat wil zeggen, afgelopen week was dit drie van de vijf dagen het geval. En als werkgroepen heb, dan is dat van 14.00 tot 18.15 (weer 2x 2 uur). Ook deze werkgroepen zijn weer helemaal in het Frans. Meestal bestaan ze uit het dieper ingaan op de college stof en het bespreken van artikelen.

Vandaag had ik mijn werkgroepen op de 7e verdieping en dan heb je een prachtig uitzicht over de stad (op de voorgrond de hijskraan van de universiteit, die op dit moment flink verbouwd wordt). Als ik geen werkgroep heb ’s middags, gebruik deze tijd thuis om de stof nog eens door te nemen en mijn aantekeningen uit te werken. Dit is gewoon nodig omdat ik de eerste keer alles natuurlijk in het Frans hoor en vaak meer bezig ben met het vertalen en opschrijven. De stof dringt dan nog niet echt door.

Na de werkgroepen neem ik weer de metro en meestal ligt de gratis avondkrant dan alweer in het rek. Voor mij meestal het teken dat het veel te laat is. Als ik werkgroepen heb gehad is het meestal 19.00 voordat ik thuis ben. Ik ben dan redelijk uitgeput omdat ik van 8.30 tot 18.15 alleen maar Frans heb gehoord en dat kost me op dit moment gewoon veel energie.

Dan natuurlijk koken en mijn favoriete onderdeel, het lekker opeten. Meestal doe ik dit terwijl ik zit te kijken naar de wereld draait door. Ik ben wél van gisteren, want uitzending gemist loopt nou eenmaal een dag achter. Als dit voorbij is, wacht de afwas en is het al snel een uur of half negen.

’s Avonds is er dan tijd voor een mailtje, een boekje, een filmpje, het doornemen van de stof of iets anders. En dan tussen elf en twaalf ’s avonds zoek ik een hoogslaper weer op. Nou ja, die is meestal snel gevonden (dat heb je op een kleine kamer) en dan is er weer een dag voorbij.

En omdat ik het jullie niet wil onthouden, nog even het nieuws van deze week:
- Marseille culturele hoofdstad van Europa 2013 ('Luik en Essen melden zich aan voor 2014')
- GP van Frankrijk vanaf 2010 mogelijk naar Disneyland Parijs ('Hoezo een Mickey Mouse competitie?')
- Stade de France 10 jaar ('En nog altijd geen club die er wil spelen…')
- Witte illegalen bezetten Parijs sterrenrestaurant ('Nu ook droge rijst op de kaart.')

Tussen Storm & Luwte

2008-09-12T21:02:00.008+02:00

In de week dat de Fransen door Sarkozy Europa door de strot geduwd krijgen, l’Equipe een ware hetze voerde tegen bondscoach Domenech en Parijs als klap op de vuurpijl de paus op bezoek krijgt, in die week, maakte ik kennis met mijn nieuwe woonplaats…

Maandagochtend en l’Equipe kopt ‘DAT HET VERANDERT, EN SNEL!’. Het Franse elftal (les Bleus) had zich geblameerd tegen de Oostenrijkers (verlies 3-1) en de Franse sportkrant had maar liefst 7 pagina’s nodig om dat nieuws te brengen. Iedere pagina werd het grimmiger. Op pagina 5 aangekomen, werden alle plus en min punten van de mogelijke opvolgers van bondscoach Domenech al opgesomd. Alsof het zeker was dat hij zou vertrekken….

Ondertussen zat ik in de metro en volgde ik de route die ik het komend jaar dagelijks ga afleggen. Op naar de universiteit Pierre et Marie Curie. Op hemelsbreed 800m van de Notre Dame, naast de Jardin de Plantes volg ik komend jaar mijn colleges. En ik begon deze week met werkgroepen Engels. Als nauwelijks Frans sprekende, kan je je geen beter begin wensen!

Dinsdagochtend kopt l’Equipe ‘ZE HEBBEN HEBBEN DOMENECH BEHOUDEN ZONDER VERTROUWEN IN HEM’. Een kop zó groot dat, hij moest worden verdeeld over 2 pagina’s. Uitgelekte rapporten werden gepubliceerd waaruit bleek, dat een groot deel van de bond niet achter de bondscoach staat. Ook de andere kranten hebben nu koppen over het Franse team.
En daar zal Sarkozy niet blij mee zijn geweest.

Waarom niet? Nou Sarkozy had graag zelf het nieuws van de dag willen zijn. Hij sloot namelijk namens de EU een akkoord met de Russen en de Georgiërs. En dat wil hij graag verkopen. De Fransen hebben net als Nederland NEE gezegd tegen de Europese grondwet. Frankrijk is dit half jaar voorzitter van de EU en loopt Europa enorm te promoten. Dagelijks is er wel iets met Europa en Sarkozy in het nieuws. En het akkoord met de Russen is een Franse triomph!
In de stad wordt Europa ook getoond. De Franse vlag onder de Arc de Triomphe moet de Europese vlag naast zich dulden. En er zijn 12 Europese sterren op de Eiffeltoren geplakt. Sarkozy probeert Europa te verkopen.

Ondertussen begin ik wat mensen te leren kennen in mijn werkgroep. Een aardig groep mensen die uit alle delen van Frankrijk komen. Ongeveer 40% van de mensen in mijn master stroomt namelijk in van andere universiteiten. Het Frans dat gesproken wordt in de pauze gaat mij allemaal nog iets te snel, maar gelukkig spreken ze af en toe ook een woordje Engels.

Als 'les Bleus' op woensdag hun wedstrijd tegen Servië winnen, gaat de storm rond Domenech liggen. Volgens l’Equipe ‘tijdelijk’, want hij moet ook nog maar eens tegen Roemenië winnen in oktober. De hetze van de krant is dan ook nog niet voorbij. De andere kranten zijn wat milder en steunen Domenech wat meer na deze overwinning.

Op donderdag loop ik de metro uit en kom ik een bekende tegen. Iemand die ik eerder deze week ontmoet had op weg naar mijn werkgroep. En ook op het universiteitsterrein moet ik zowaar een keer iemand groeten. En dat groeten gaat op zijn Frans. Dus niet gewoon hallo zeggen en doorlopen (zoals in Nederland). Nee, vriendelijk hallo zeggen, een hand geven en even vragen hoe het gaat. Kort, simpel, maar heel vriendelijk.

Het nieuws begint langzaam plaats te maken voor het bezoek van paus Benedictus XVI. De paus is namelijk vrijdag en zaterdag in Parijs en gaat daarna verder naar Lourdes. Hij wordt aan de Fransen in de kranten voorgesteld als de grote onbekende intellectueel, die het maar zwaar heeft om de populaire Johannes Paulus II op te volgen. Vrijdagnacht om 12.00 maakt de paus een tocht door de Parijse straten, kaarsen worden gratis verstrekt!

Vrijdagochtend loop ik te zwoegen op een Franse test. Deze test gaat bepalen hoeveel uur Franse les ik in de week ga krijgen (dinsdag uitslag). Er is nog veel te regelen: verzekeringen, bankzaken, metroabonnementen, je kan het zo gek niet bedenken. Ook bezoekjes aan de supermarkt, de wasserette en het postkantoor. Maar aan het eind van de week is er al veel geregeld. Alles begint op zijn plek te vallen en dat geeft rust.

En nu ik die rust hier een beetje begin te vinden, kan ik iedere dag meer genieten van de stad hier om me heen. Een stad die zich druk maakt om sport, politiek en religie, maar die ik dagelijks met een metrovaart doorkruis. De drukte van de stad blijft achter boven de grond. Als de metrodeuren zich sluiten, ga ik mijn eigen rechte weg door de chaos om me heen.

Rue Margueritte

2008-09-05T15:49:00.006+02:00

De monotone piep galmt al door het buizenstelsel als je uitstapt. De deuren vliegen achter je dicht en voordat je de uitgang van het perron hebt gevonden, is de metro weer vertrokken. Courcelles staat er groot op de muren, ooit de naam van een stadspoort, nu hartje Parijs. Als je buitenkomt , moeten je ogen even wennen aan het licht.

Je staat op een kruispunt. Achter je ligt Parc Monceau, maar die kant moet je niet op. Snel loop je langs de kranten en tijdschriften verkoper op. Je steekt zowel de Rue de Chazelles als de Rue de Courcelles over en blijft op de Avenue de Courcelles lopen. Je neemt hierna de eerste straat rechts. Rue de Margueritte staat er op het straatnaambordje. Ongeveer halverwege blijf je stil staan.

Je staat nu voor het huis met het prachtige nummer 8bis. De deur is gesloten en wordt alleen voor bijzondere mensen open gedaan, dus daarvoor moet je even een telefoontje plegen. Zo gedaan, wordt de deur voor je opengemaakt. Daarna ga je door een tweede deur om op de binnenplaats terecht te komen. Een binnenplaats die klein is en dus meestal totaal door de zon wordt overgeslagen.

Door nu de trappen in de hoek te beklimmen, kom je weer een stap verder. Als de lucht nu langzaam ijler begint te worden (zo rond de 6e verdieping) heb je de barre tocht bijna voltooid. Het is nu een kwestie van de lange gang helemaal doorlopen en bij nummer 15 de deur openen. Uitgedroogd en waarschijnlijk oververhit kom je aan, maar…

Er gaat een wereld voor je open! Een kamer van alle gemakken voorzien en dat binnen een kleine 8 vierkante meters. Menig manager zou een cursus efficiency moeten nemen om zo effectief met de ruimte om te gaan. Een eigen douche en keukenblok en daarnaast een ongekend hoogtepunt (zowel letterlijk als figuurlijk).

Ik ga met je mee terug naar je jeugd. Je bent een jaar of 6 en het is normale zondagmiddag. Papa en mama zitten op de bank de puzzel van de zaterdagkrant te maken. Je loopt op ze af.

‘Papa, ik wil een stapelbed.’
‘Maar wat moet jij nou met een stapelbed? Je hebt toch een grote kamer?’
‘Maar Tom heeft ook een stapelbed. .. Met een bureau eronder. Mag ik dat ook papa, asjeblieft…’
(Je trekt nu het liefste gezicht dat je je kan voorstellen, maar je vader fronst alleen zijn wenkbrauwen.)
En dan komt het argument der argumenten…
‘Papa heeft helemaal geen centjes voor het stapelbed.’
En om het af te maken…
‘Je hebt toch ook al een heel mooi bed? Een stapelbed is helemaal nergens voor nodig.’

Maar nu, zo’n 15 jaar later, is het dus wel ergens voor nodig. Dat wil zeggen op 8m2 is het wel bijzonder handig. Dus zie hier het hoogtepunt van mijn nieuwe kamer, een hoogslaper met bureau. Het ding kraakt als een gek, er is in de kamer eigenlijk geen ruimte voor de trap naar boven, maar, het werkt dus wel.

Ondertussen krijg je een stoel aangeboden en kijk je nog eens goed rond. Stil dringt het besef tot je door. Hier leeft hij de komende jaren dus. Wel lekker overzichtelijk…

Voor de overzichtelijkheid bij deze mijn nieuwe contactgegevens
Rue Margueritte 8bis
75017 Paris
France

Mijn nieuwe Franse telefoonnummer laat ik binnenkort via e-mail wel even circuleren.
Voorlopig blijf ik ook nog op mijn Nederlandse telefoonnummer bereikbaar.

Bachelor

2008-07-31T20:01:00.003+02:00

Vandaag was de mooie dag waarop ik de laatste punten van mijn bachelor binnenkreeg. Jawel, na drie jaren zwoegen zit het erop, het papiertje is binnen. Nou ja, binnen, ik krijg het pas in oktober uitgereikt, maar het is in ieder geval nu behaald. Ik heb er gelukkig geen enkele herkansing voor nodig gehad.

Dat het nu eindelijk rond is, is mooi want dat betekent dat het ook in Parijs definitief kan gaan beginnen. Op 4 september heb ik een informatiebijeenkomst, waarna op 8 september daadwerkelijk de college's kunnen beginnen. Mijn eerste vak zal 'Engels' zijn (ik heb het ook niet verzonnen), maar dat zal voor mij wel voornamelijk Frans worden. Mijn Engels is immers vele malen beter dan mijn Frans.

Tot 4 september zal ik nog genoeg te regelen hebben. Ik ben immers nog niet 100% zeker van mijn kamer. Ook zal ik nog flink wat aan mijn Franse taal moeten werken, maar dan kan het echt beginnen. Tegen die tijd zal ik hier weer mijn verhalen uit Frankrijk plaatsen, voor nu alvast een nieuwe look. Weg met de plaatjes van Cadiz, Vive la France, Vive Paris!

... is terug kijken.

2008-07-04T12:00:00.007+02:00

Het is nog maar 1 dag en dan pak ik weer een vliegtuig terug na Nederland. Drie maanden zijn in een sneltreinvaart voorbij gevlogen en al wat achter blijft zijn prachtige herinneringen. En ondanks dat ik nog hier in Spanje ben, word je toch al gedwongen om een beetje terug te kijken op de tijd hier. Het tweede deel van afscheid nemen is terugblikken…

De Universiteit

De Universiteit
Het is moeilijk om de universiteit te beschrijven omdat ik natuurlijk alleen maar werkzaam ben geweest in het laboratorium. Ik heb dus geen college gelopen, practica gedaan en het echte studentenleven mee gemaakt. Toch kan je wel zeggen dat het type persoon dat hier rondloopt niet zo veel verschilt van de Nederlandse biologiestudent. Het is toch een bepaald slag mensen en totaal niet representatief voor de gemiddelde Spanjaard.

Wat wel erg Spaans was, is de manier van onderzoek doen. Het feit dat je gewoon weken zit te wachten op andere mensen of materialen en dat niemand daar van opkijkt. Professoren zijn hier van het afschuif systeem (‘vraag maar aan die en die’) en de controle bestaat hier nauwelijks. Op het lab zelf was het erg druk omdat er veel tijdelijke mensen waren, maar dat is ook wel erg gezellig. Al met al heb ik geen echte resultaten kunnen vinden, maar heb ik des te meer geleerd. Want juist van het op zoek gaan naar verbeteringen en oplossingen, leer je!

Het Weer
In de eerste maand van ons verblijf hier, was het weer slechts voor de maatstaven van deze regio. De eerste week regelmatig regen en daarna bewolkt met een graad of 20. Daarna 2 weken warm weer (30 graden) en vervolgens weer terug naar de bewolking met 20 graden. De Spanjaarden spraken van het slechtste voorjaar in 10 jaar.
Pas vanaf eind mei is het weer echt goed geworden. Iedere dag 30 graden en de laatste 2 weken liggen de temperaturen dagelijks ver boven de 30 graden. Het is nu niet te doen om overdag buiten te zijn, in de zon is het tegen de 40 graden. Als je vanaf de universiteit naar huis loopt (30 minuten) kom je kletsnat van het zweten thuis.

Het Eten
Het eten is in de supermarkt over het algemeen net iets goedkoper dan in Nederland, zolang je tenminste geen ‘gekke’ dingen wilt hebben. Vis is hier natuurlijk stukken goedkoper en dat eten we hier dan ook veel. Reken ongeveer op de helft van de Nederlandse kilo prijs. Kip is hier overigens duur, je betaald 2 euro de kilo meer.
Rijst gebruik de Spanjaarden eigenlijk alleen voor de paella, want andere mogelijkheden zijn hier eigenlijk niet. Een lekker sausje voor rijst is niet te krijgen, tot wanhoop van Noortje en Lieke. Enkele hoogtepunten uit de supermarkt zijn het chorizogehakt, pan de tomate en de verse vis.
Ook op de universiteit heb ik natuurlijk allerlei gerechten voorgeschoteld gekregen, want Spanjaarden eten twee maal daags warm. Tegen een zeer redelijk prijs een volledige maaltijd met toetje en drinken. Zeer aangenaam.
Qua eten heb ik Nederland nooit gemist en hier heerlijk vanalles uitgeprobeerd. Alles natuurlijk met veel olijfolie, veel aardappelen (gebakken, gefrituurd, tortilla) en weinig peper (Spanjaarden houden niet van scherp eten). Enkele plaatselijke hoogtepunten zijn wel de tortilla de camarones, revuelto de chorizo, chocos fritos en de croquetas de jamon.

Beelden uit Puerto Real

Puerto Real
Bestaat er een dorpje dat beter de sfeer van de streek ademt? Slecht onderhouden gebouwen, een barretje op iedere hoek van de straat, smalle straatjes met idem stoepjes, overal keramieken tegeltjes in de halletjes en veel hondenstront. Verder 1 winkelstraat waar om 15.00 's middags niks te doen is, maar waar je om 19.00 over de hoofden kan lopen. Een boulevard waar eigenlijk niks te doen is, maar waar de jeugd 's avonds nog wel eens rondhongt. Een voetbalclub waar iedere zondag het hele dorp naar het eerste elftal gaat kijken. Een parkje voor het station waar de oude mannetjes elkaar ontmoeten en waar ze twee avonden in de week worden verdrongen door drinkende jongelui.

Ik heb er van genoten om in deze heerlijke Spaanse sfeer terecht te komen. Ik loop vandaag voor de laatste keer mijn stamkroeg (ja, dit klinkt erg, nee, is ook erg) binnen om een praatje te maken met de barman en loop nog een keer door de winkelstraat. Dit is Spanje en dit ga ik missen.

Voor zover mijn Spaanse avontuur in notendop en tevens mijn laatste stukje vanuit hier. Vanaf begin september kan je op deze pagina weer terecht voor mijn belevenissen in Parijs!
Tot dan of liever eerder (in levenden lijve)!

Afscheid nemen...

2008-07-03T12:16:00.003+02:00

Het is nog maar 2 dagen en dan pak ik weer een vliegtuig terug na Nederland. Drie maanden zijn in een sneltreinvaart voorbij gevlogen en al wat achter blijft zijn prachtige herinneringen. En ondanks dat ik nog hier in Spanje ben, word je toch al gedwongen om een beetje terug te kijken op de tijd hier. Afscheid nemen is terugblikken…

De Mensen
Ik heb nog nooit in zo’n korte tijd zoveel verschillende personen met verschillende nationaliteiten ontmoet. Om een kort overzicht te geven ik heb hier kennis gemaakt met mensen uit Spanje, Portugal, Frankrijk, België, Italië , Polen, Duitsland, Egypte, Libanon, Chili, Brazilië en Nederland. Een geweldig internationale groep die heel open en enthousiast is.

Wat zijn Nederlanders toch verschrikkelijk afstandelijke gesloten georganiseerde individualisten, in vergelijking tot de Spanjaarden hier. Hier heeft iedereen altijd tijd voor een praatje en ben je altijd overal welkom. De mensen zijn allemaal erg open en iedere nieuweling is welkom in de groep. Het is geweldig om zo ontvangen te worden en het is jammer om zo snel alweer afscheid te moeten nemen van deze mensen.

Cádiz & Málaga

De Omgeving
Andalusië is een prachtig gebied dat veel afwisseling biedt qua landschap. Je vindt ongerepte stranden aan de Costa del Luz aan de Atlantische Oceaan, en minder ongerepte aan de Costa del Sol aan de Middellandse Zee, Moerasgebieden tussen Sevilla en Cádiz, Hooggebergte rond Granada en heel veel glooiend landschap waarop olijven en zonnebloemen worden verbouwd (beide voor de olie).

Arcos de la Frontera & Sevilla

Ook cultureel is de streek uiterst interessant doordat ze is bewoond door Feniciers, Grieken, Carthagers, Romeinen, Arabieren (Moren), Katholieken en de hedendaagse multiculturele bevolking. Vooral de resten van de Moorse bewoning zijn uniek en nergens anders in Europa te vinden. Ik heb het genoegen gehad de hele regio uitgebreid te bekijken met bezoeken aan havenstad Cádiz en stad van de sherry Jerez de la Frontera. Maar ook steden die verder weg liggen zoals Sevilla, Córdoba, Granada, Málaga, Ronda, Arcos de la Frontera, Tarifa en Gibraltar.

Granada, Ronda & Córdoba

Het Dagelijks Leven
Als je aan het terugkijken bent, ben je erg geneigd te kijken naar de bijzondere dingen die je hebt meegemaakt. En dat terwijl het dagelijks leven hier al zo verschilt van Nederland. Ik denk dat het me dan ook wel moeite gaat kosten me weer aan te passen aan het Nederlandse ritme.

Jerez de la Frontera & Tarifa

Vooral de Spaanse onbezorgdheid en ongeregeldheid zorgen voor een uiterst (soms té)relaxte sfeer die zeer afsteekt bij de Nederlandse georganiseerde samenleving. Maar ook simpele dingen als twee maal per dag warm eten, pas rond 14.00 lunchen en rond 22.00 dineren zijn heerlijk. Er zijn ook dingen die ik minder ga missen zoals de gebrekkige badkamer en de geiser voor het warme water.

Gibraltar & Feria

De Feesten
Er is altijd wel ergens een feestje en het is een kwestie van de juiste mensen kennen om al deze feestjes te kunnen bezoeken. Sowieso wordt er iedere vrijdag en zaterdagavond in een park gezellig wat gedronken, alle mensen onder de 30 van het hele dorp komen daar bij elkaar. Daarnaast natuurlijk de feestje in de barretjes en cafetjes.

Maar het meest opzienbarend zijn natuurlijk de feria’s. Deze dorpsfeesten heb ik hier en op de volkskrantsite al eens uitgebreid besproken. Herhalen is hier dan ook overbodig. Toch wil ik wel opmerken dat deze feestjes ook steeds leuker worden naarmate je meer mensen kent (logisch!). Waar ik de eerste keren vooral heb genoten van de bijzondere sfeer en de opzet van zo’n feria heb zitten observeren, was ik de laatste keer zelf bezig om iedereen te zien en gezien te worden. Je ontmoet massa’s nieuwe mensen die allemaal weer ergens anders vandaan komen. Zo spreek je op 1 avond Spaans, Engels, Frans en Duits, maar verschillende personen. Geweldig!

Morgen het tweede deel van mijn terugblik op 3 maanden Spanje...

Maar eerst nog een paar 'biologisch verantwoorde' foto's ;)

Viva España!

2008-06-30T01:32:00.003+02:00

De tuut zit nog in mijn oren terwijl ik de stukje schrijf. Want feest is het hier! Toeterende auto's, zingende mensen, toeters in alle vormen en maten, Bengaals vuurwerk, kleine orkestjes, alles wordt uit de kast gehaald. Want wij zijn Europees kampioen!

Nou ja... 'wij', laten we zeggen 'mijn tijdelijke thuisland' is Europees kampioen, want het voelt toch als 'zij'. Ondanks dat het geweldig is om in de feestende massa te zijn en net zo hard mee te zingen met Viva España en Campéones als iedere Spanje, is het toch hun feestje. Maar wat voor een feestje! Geweldig om op dit moment in Spanje te zijn.

Het heeft heel erg lang geduurd voordat het EK hier in Spanje ging leven. Tot aan de halve finales zag je nergens Spaans vlaggen of rood-uitgedoste Spanjaarden. Mensen volgden het wel, maar het dagelijks gesprek was belangrijker. In de kroeg werden de wedstrijden met een half oog gevolgd. Pas na de penalty serie tegen Italië begon het langzaam los te komen.

Op maandagochtend verscheen plots een Spaanse vlag in de kantine van de universiteit en na de halve finales gingen de toeterende auto's door de straat en werd er vuurwerk afgestoken. Zaterdag in Cadiz waren er ook Spaanse vlaggen aan de balkons te vinden. Langzaam ging alles tot een climax. En die climax was vandaag, tijdens de wedstrijd waren er eindelijk in het rood geklede Spanjaarden en eindelijk zaten de cafés vol.

Nu pas, tijdens de finale, leefde het echt en de supporters werden niet teleurgesteld. Want de Spanjaarden speelden na de eerste 15 minuten een prima wedstrijd en kwamen eigenlijk geen moment meer echt onder druk te staan. Bij iedere kans van de Spanjaarden gingen de kreten door de ruimte en bij de goal van Torres was het natuurlijk feest.

En dan daarna! Geweldig! Iedereen de straat op, Spanjaarden die dansten en feestvierden in de fontein, een file van toeterende auto's en overal Spaanse vlaggen. Overweldigend! En daar ga ik nu lekker nog even van nagenieten... Weltrusten!

Meer video's hopelijk vanaf morgen te zien via mijn Volkskrant pagina

de Spanjaard

2008-06-24T23:22:00.004+02:00

‘Ken je Juan niet?’ Een gefronste wenkbrauw. “Je kent Juan toch wel?”
“Juan heeft donkere haren en idem ogen. Zo’n mat in de nek, beetje ongeschoren gezicht… Je weet wel, alsof scheren hem in zijn mannelijkheid zou aantasten. Tja, verder, hij is niet erg groot, net een paar kilotjes teveel en het lijkt of hij iedere dag dezelfde broek aan heeft.”

“Waar ik hem van ken? Nou, Juan houdt ervan om gezellig wat te drinken. Ik denk dat zijn huis stinkt ofzo. In ieder geval is Juan veel buiten de deur. Juan ontbijt rond 11.00 in een barretje. Hij neemt een kop koffie (solo of con leche) en eet daarbij een moyette.”
“Tja, hoe omschrijf ik dat. Een broodje dat wordt geroosterd. Hij neemt daarop olie met tomaat, jam of een beetje ham.”
“Ja inderdaad, je kan Juan ook na 18.00 aantreffen in dat barretje. Maar dan neemt hij gewoon een biertje, of iets sterkers, als hij een slechte dag heeft gehad. Soms eet hij er dan ook iets bij, een tapa. Maar dan maar één schaaltje of soms twee. Misschien dat ie daarom ook die paar kilotjes teveel heeft.”

“Nee, ik weet zeker dan hij geen José heet. Maar volgens mij heeft Juan een neef die José heet. Familie is heel belangrijk voor Juan. Ze zijn vaak bij elkaar over de vloer en iedereen is altijd welkom. Soms denk ik weleens dat hij een beetje bang is voor de grote wereld. De familie is een veilige plek waar hij altijd naar kan terugkeren.”
“Juan vindt mensen om zich heen heel belangrijk. Hij is heel erg gericht op zijn eigen omgeving.
Nee, hij laat zich niet storen in zijn dagelijkse bezigheden. Volgens mij volgt Juan het nieuws wel, maar raakt het hem niet echt. Hij windt zich in ieder geval niet snel op.”

“Midden op de dag vertoont Juan zich niet buiten de deur. Vindt hij te warm. Juan zit ook nooit in zijn tuin ofzo. Het liefst houdt in de zomer een siësta. Bang dat ie verbrand zeker?”

“Ja, natuurlijk komt hij wel buiten. Het is geen kluizenaar ofzo. Nee, hij gaat rond 18.00 naar dat barretje en daarna slentert hij nog wat door het centrum. Vaak doet hij dan ook de boodschappen. Hij vindt dat erg gezellig. Al zijn vrienden zijn dan op straat en constant komt hij mensen tegen.”

“Ja, Juan heeft veel vrienden. Tenminste, dat denk ik. Als Juan iemand tegen komt begroet hij hem altijd uitbundig. Een hand, schouderklopje of zelfs meer, of twee kussen op de wang als het een dame is. Juan loopt ook nooit meteen verder. Altijd maakt hij even een praatje. Zo blijft Juan op de hoogte van het leven van de mensen die hij kent.”

“Of het hem echt interesseert? Nou dat weet ik niet hoor. De gesprekjes zijn erg oppervlakkig en bovendien voert hij ze met iedereen. Hij zal zag toch niet echt zo interesseren voor al die mensen? Laatst zag ik hem nog zo praten met de moeder van de tandarts van de buschauffer van lijn 3.”
“Och die ken jij ook? Dat is toevallig!”

“Ja, Juan houdt wel van een drankje. Hij mixt er vrolijk op los, rum, sherry, tinto en dat dan met cola, sprite, lemon, roept u maar…
Inderdaad, anders gewoon een Cruzcampo. En dan het liefst in een park natuurlijk. Op vrijdag of zaterdagavond met zijn allen, maar eigenlijk is openbaar drinken tegenwoordig verboden…”

“Jij doet dat ook nog steeds?”
“Tja, wie niet? Hoe heet je eigenlijk?” “Ook Juan?” "Ohw.."
“Vale”

Ons kent Ons

2008-06-18T18:08:00.001+02:00

We hadden het gefixt. De blonde krullen van Noortje, de lange benen van Lieke en tja, de drie woorden Spaans van mij waren genoeg om de barman over te halen. De barman is overigens een goedlachse beetje dikke man die altijd in is voor een praatje, wat lastig is voor Hollanders die niet zoveel Spaans spreken. Uiteindelijk komen we er samen gelukkig altijd uit en zo ook deze ochtend.

We konden dus ’s avonds Holanda-Romania kijken en dat was al een meevaller. Je begrijpt natuurlijk dat eigenlijk ieder ander barretje voor Italia-Francia koos. We zaten ’s avonds dan ook in met maar enkele anderen in dit barretje. Aangekleed in het oranje. Want vooraf aankondigen dat je komt kijken, verplicht natuurlijk tot iets. De wedstrijd kon beginnen.

In de bar waren nog een paar andere mensen aanwezig die geanimeerd zaten te kijken hoe die Hollanders dat voetbal beleefden. Uiteraard gniffelend bij iedere kans voor de Roemenen. De duimen werden omlaag gestoken, ondertussen roepend dat het maar niks was met Nederland vandaag.

Halverwege de wedstrijd kwam er echter een man met wel heel veel interesse onze kant op gelopen. Of we Nederlanders waren? Een vraag die we ondertussen natuurlijk niet meer ontkennend konden beantwoorden. Maar voor we het wisten vroeg hij “Op vakantie?”, maar dan wel in 100% Nederlands. Iets wat ik hier nog nooit heb meegemaakt.

Een Spanjaard die Nederlands sprak… en ik maar denken dat ik ondertussen alles hier wel had meegemaakt. Al snel ontstond er in de Spaanse bar onder de wedstrijd dan ook in gesprek in het Nederlands met de Spanjaard. We moesten uitleggen wat we hier deden, waar we woonden, voor hoelang we hier waren. Hij was geïnteresseerd.

Ondertussen kwamen we ook meer over hem te weten. Hij was gastarbeider geweest in Nederland. Na 40 jaar trouwe dienst mocht hij met pensioen en was hij teruggekeerd naar zijn geboortegrond; Puerto Real, Spanje. Zijn kinderen woonden nog steeds in Nederland, zij waren daar immers opgegroeid.

Ondertussen werd het 1-0 en ging hij naar huis. In plaats van “Hasta Luego” werd er geroepen “Tot ziens” en “Dag”. De wedstrijd ging verder en de sfeer bleef goed, het werd immers 2-0. Een Hollandse avond in Zuid-Spanje. Toch even het ‘Ons-kent-Ons’ gevoel, met een Nederlandse Spanjaard!

Spaanse EK-Stemming en Stakende Spanjaarden

2008-06-11T15:11:00.005+02:00

De wedstrijd staat op het punt om te beginnen en ik stap een barretje binnen. De opkomst is niet hoog, slechts drie sigaretten en een sigaar. En dat terwijl de volksliederen (himnos nacionales) al gespeeld zijn en de spelers elkaar de hand schudden. Nee, druk is het niet.

Ik bestel een cola bij de barman en zeg hem dat het niet druk is. “Nee, maar wat een stomme tijd ook. Zes uur… Iedereen is nog aan het werk.” Ik geef hem gelijk en draai naar het scherm. De barman heeft ook wel een punt. Een Spaanse werkdag duurt tot 20.00 en voetbal kijken is er dan niet bij.

Toch zijn er een paar mensen die wel eerder vrij wisten te krijgen. De drie sigaretten bijvoorbeeld, aan hun kleding te zien komen ze direct uit hun werk. En ook hun beroep is te raden, waarschijnlijk schilders en een automonteur. Dit is het moment waarop de lezer, u dus, een man voor u moet zien met een afgedragen spijkerbroek vol met witte verf vlekken met een idem t-shirt. De automonteur dient te worden bedacht als een stinkende man met een blauwe gevlakte overal. In het verdere stukje is dan ook aan te raden uw neus gesloten te houden.

Maar goed terug naar de sfeer in de bar. Welke sfeer? Ik heb geen flauw idee. Waar in Nederland iedereen is uitgedost in het oranje en het knetterdruk is de cafés, is het hier maar een saaie bedoening. En dat ligt niet aan de bar waar ik zit. Want na een kort rondje te hebben gelopen, blijken alle barretjes in de buurt hetzelfde te zijn. Overal waar ik langsloop zie ik verwachtingsvolle blikken van barman, die ik vervolgens met een verontschuldigend gebaar achterlaat. Er moet wel een verdomd mooie barman staan, wil ik zo simpel naar binnen te lokken zijn.

Hoe dan ook, terug in de bar waar ik begon tussen de sigaar en de sigaretten, kijk ik de wedstrijd verder. Ik probeer de sfeer nog een beetje op te halen. Maar mijn uitroep “Donde estan esos bitterballen?”, leidt alleen tot fronsende gezichten en niet tot een sfeerverhoging. Pas bij de goals van Spanje komt er een beetje sfeer in de tent. Na de eerste goal (gol!!!!!!) wordt er flink gejuicht. Vanaf dan wordt er bij iedere Spaans counter een beetje geroepen (vamos! vamos!). Maar echt gezellig wordt het niet.

Drukker wordt het wel. Af en toe komen er mensen binnen die blijkbaar klaar zijn met werken. Je kan deze mensen indelen in twee groepen. De eerste helft komt binnen, merkt dan pas op dat er voetbal is. “Oh, futbol.” Bestelt dan zijn drankje en kijkt met een half oog naar de tv. Als het glas leeg is, gaan ze weer naar huis.
De andere helft blijft wel de wedstrijd afkijken. Uiteindelijk zitten er misschien 8 man. Bij de laatste goal wordt er nog wat gediscussieerd, “Was dit niet buitenspel?”, maar dat was het. Bij het laatste fluitsignaal lopen tegelijk 6 man, waaronder ik naar buiten. Wedstrijd voorbij, terug naar het dagelijks leven.

De Spanjaarden laten zich niet afleiden van huns dagelijkse beslommeringen door het EK, zoals ze zich eigenlijk door niks laten storen. Spanjaarden zijn voetbalfans, absoluut, maar dan wel van hun club uit hun eigen dorp. Het nationale elftal zegt ze weinig. Bovendien wat was ook weer eens de laatste keer dat Spanje verder kwam dan de kwartfinales op een EK of WK? Juist, 25 jaar geleden (1984…)
De wedstrijden van 18.00 worden hier dan ook niet eens uitgezonden (met uitzondering van het Spaanse elftal) op het open net. Quatro (de Spaanse zender) heeft geen geld over gehad voor deze wedstrijden en dus zijn ze alleen achter de decoder op Canal+ te bekijken.

Bovendien hebben de Spanjaarden op dit moment wel iets anders aan hun hoofd. De vrachtwagenchauffeurs in Spanje hebben een crisis uitgeroepen. Vanwege de alsmaar stijgende dieselprijs (dit jaar al 20%) zijn ze gaan staken. Hierdoor wordt er in heel Spanje helemaal niet meer door vrachtwagens gereden. Het gevolg? Geen benzine aan de pomp, lege supermarkten en geen levering van gas meer. Gas wordt hier nog gewoon in flessen geleverd en zonder gas heb je dus geen warm water. Hoelang dit nog gaat duren? Geen idee. De chauffeurs zeggen dat ze net zolang doorgaan totdat er aan hun eisen wordt voldaan. Tot die tijd teren wij in op onze diepvries…

de Tragedie van het Wachten

2008-06-07T13:40:00.000+02:00

We schrijven 15 mei 2008, de dag voor mijn verjaardag en tevens de laatste dag dat ik RNA moest isoleren. Wat was dit een mooie dag. Uit alle monsters was het RNA gezuiverd en we konden verder met de volgende stap. Bovendien was ik bijna jarig en zou mijn moeder dat weekend komen. Tevreden liep ik dan ook naar huis die avond.

Wie kon op dat moment vermoeden dat het onderzoek daar zou stokken? Oh goden, wie had deze tragedie kunnen voorzien? Ook op 16 mei scheen de zon ons nog tegemoet. De verjaardag werd gevierd en niemand maakte zich druk. Immers de woensdag zouden we verder gaan, nadat mijn moeder weer naar Nederland zou zijn teruggekeerd.

Die woensdag echter begon het kwaad de vooruitgang te betomen. Zoals de wind, gewoonlijk vol kracht en zwierigheid, op open zee de boot stil legt op het ongegolfde water, achter laat en de zeilen laat verslappen, zo bleef het onderzoek stil liggen. Het lange wachten begon.

Eerst op de mensen die de volgende stap zouden uitleggen en later, vanaf 27 mei, op de materialen die besteld zouden worden. Maar noch de gedrevenheid van Jeroen, noch de Spaanse onderhandelingen van Yvette, konden het onheil doen afwenden. Het onderzoek ligt nog steeds stil.

Vandaag zou alles weer omdraaien en de wind de boot weer in beweging zetten. Maar toen kwam de bode met het slechte nieuws. Deze boodschap deed alle hoop op een snelle voortzetting vervliegen. 23 juni is de nieuwe dag waarnaar wordt toegeleefd. Op deze dag zal alles in orde zijn, op deze dag zal het onderzoek eindelijk weer verder gaan.

Getroost met een kop koffie en een media moyette (si, con tomate y aciete) zaten de Jeroen en Yvette in de kantine, wachtend op de deus ex machina die alles zou komen oplossen. Maar deze verscheen niet. Dus even besluiteloos als voordien, verlieten ze de ruimte…

6 juni 2008 -
De Spaanse instelling hier begint een beetje een tragedie te worden. Het begint nu namelijk allemaal wel erg lang te duren. Sterker nog het duurt gewoon te lang. We zijn nu alle opties aan het afwegen, want het zal voor mij lastig worden om het onderzoek te kunnen afronden. Hierdoor kom ik een beetje in de knoop met het verslag dat ik hierover moet schrijven. Daarom gaan we maandag zoeken naar een goede oplossing voor mijn laatste maand hier.
Zo is het leven in Spanje, je weet nooit wat je de volgende dag gaat doen en alles gaat langzamer dan in Nederland. Op zich niet erg, maar voor mij wel omdat ik nou eenmaal een strakke deadline heb. Op 5 juli vertrekt immers mijn vliegtuig naar Spanje.
Ondertussen geniet ik hier van het mooie weer en lig ik bijna dagelijks aan het strand. Je moet toch iets met je tijd! ;)

De droom komt uit...

2008-05-27T13:33:00.002+02:00

Schreef ik een paar dagen geleden nog dat ik tot half juni moest wachten totdat ik wist of ik zou worden toegelaten in Parijs. Nu zat er vandaag al een e-mail in mijn inbox. De UPMC deelt mij mee dat ik welkom ben tot de master, of ik alleen nog even wilde bevestigen dat ik ook daadwerkelijk kwam. IK BEN TOEGELATEN!!!!

De droom komt uit. Op 8 september begin in Parijs aan mijn master. Van de ene kant dringt het nog niet helemaal tot me door, van de andere kant is het een hele opluchting. Opeens weet je wat je het komend jaar (en waarschijnlijk ook de jaren daarna) gaat doen. Heerlijk!!!

Ondertussen heb ik nog drie maanden te gaan voor het zover is. Het worden drie maanden waarin ik veel moet regelen, maar ook vooral veel ga genieten. Ik heb immers nog ruim een maand hier in Spanje en daarna een geweldige zomervakantie. Een zomervakantie waarin ik niet alleen veel op vakantie ga, maar ook vooral veel tijd wil doorbrengen met iedereen in Nederland. Iedereen die ik drie maanden heb moeten missen en daarna nog veel langer ga missen.

Maar dat is allemaal voor later. Vandaag vier ik even een klein feestje, vandaag is gewoon helemaal goed!